അഥർവവേദം · സൂക്തം 13.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.2.1
उदस्य केतवो दिवि शुक्रा भ्राजन्त ईरते ।
आदित्यस्य नृचक्षसो महिव्रतस्य मीढुषः ॥ १३.२.१ ॥
ഈ സൂര്യന്റെ വെളുത്ത രശ്മികൾ ആകാശത്ത് പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട് ഉയരുന്നു; മനുഷ്യരെ കാണുന്നവനും മഹാവ്രതനും വർഷിക്കുന്നവനുമായ ആദിത്യന്റേതാണവ.
13.2.2
दिशां प्रज्ञानां स्वरयन्तमर्चिषा सुपक्षमाशुं पतयन्तमर्णवे ।
स्तवाम सूर्यं भुवनस्य गोपां यो रश्मिभिर्दिश आभाति सर्वाः ॥ १३.२.२ ॥
ദിക്കുകളെയും ലോകങ്ങളെയും തന്റെ പ്രകാശത്താൽ മുഴക്കുന്നവനും സുന്ദരച്ചിറകുകളുള്ളവനും വേഗമുള്ളവനും ആകാശസമുദ്രത്തിൽ പറക്കുന്നവനും ലോകരക്ഷകനുമായ ആ സൂര്യനെ സ്തുതിക്കാം; തന്റെ രശ്മികളാൽ എല്ലാ ദിക്കുകളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവൻ അവനാണ്.
13.2.3
यत्प्राङ्प्रत्यङ्स्वधया यासि शीभं नानारूपे अहनी कर्षि मायया ।
तदादित्य महि तत्ते महि श्रवो यदेको विश्वं परि भूम जायसे ॥ १३.२.३ ॥
ഹേ ആദിത്യാ! നീ നിന്റെ ശക്തിയാൽ കിഴക്കോട്ടും പടിഞ്ഞാറോട്ടും വേഗത്തിൽ പോകുമ്പോഴും നിന്റെ മായയാൽ വിവിധരൂപമുള്ള പകലുകളെ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോഴും അതാണ് നിന്റെ മഹത്തായ കീർത്തി; കാരണം നീ ഒരുവൻ മാത്രം ലോകമെങ്ങും ചുറ്റി ജനിക്കുന്നു.
13.2.4
विपश्चितं तरणिं भ्राजमानं वहन्ति यं हरितः सप्त बह्वीः ।
स्रुताद्यमत्त्रिर्दिवमुन्निनाय तं त्वा पश्यन्ति परियान्तमाजिम् ॥ १३.२.४ ॥
ജ്ഞാനിയും കടത്തുന്നവനും പ്രകാശിക്കുന്നവനുമായ ആ സൂര്യനെ ഏഴ് തവിട്ടുനിറക്കുതിരകൾ വഹിക്കുന്നു; ഒഴുക്കിൽനിന്ന് അത്രി അവനെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയർത്തി; ചുറ്റിസഞ്ചരിക്കുന്ന നിന്നെ ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ വഴിയിൽ കാണുന്നു.
13.2.5
मा त्वा दभन् परियान्तमाजिं स्वस्ति दुर्गामति याहि शीभम् ।
दिवं च सूर्य पृथिवीं च देवीमहोरात्रे विमिमानो यदेषि ॥ १३.२.५ ॥
ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്ന നിന്നെ ആരും ഉപദ്രവിക്കാതിരിക്കട്ടെ; ക്ഷേമത്തോടെ ദുർഗമമായ വഴി വേഗത്തിൽ കടക്കുക. ഹേ സൂര്യാ! പകലും രാത്രിയും അളന്നുകൊണ്ട് നീ സ്വർഗ്ഗത്തെയും ദിവ്യഭൂമിയെയും കടന്നുപോകുമ്പോൾ.
13.2.6
स्वस्ति ते सूर्य चरसे रथाय येनोभावन्तौ परियासि सद्यः ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.६ ॥
സൂര്യാ, നിന്റെ രഥത്തിന് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ; അതിനാൽ നീ ഇരുവശങ്ങളെയും ഉടനെ ചുറ്റിസഞ്ചരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തരായ പച്ചകലർന്ന കുതിരകൾ ഏതു രഥത്തെ വഹിക്കുന്നുവോ—നൂറു കുതിരകൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഏഴ് ധാരാളം കുതിരകൾ.
13.2.7
सुखं सूर्य रथमंशुमन्तं स्योनं सुवह्निमधि तिष्ठ वाजिनम् ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.७ ॥
സൂര്യാ, സുഖകരവും രശ്മികളുള്ളതും സൗകര്യപ്രദവും എളുപ്പം വലിക്കാവുന്നതും വേഗമേറിയതുമായ രഥത്തിൽ കയറുക. നിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തരായ പച്ചകലർന്ന കുതിരകൾ ഏതിനെ വഹിക്കുന്നുവോ—നൂറു കുതിരകൾ, അല്ലെങ്കിൽ ഏഴ് ധാരാളം കുതിരകൾ.
13.2.8
सप्त सूर्यो हरितो यातवे रथे हिरण्यत्वचसो बृहतीरयुक्त ।
अमोचि शुक्रो रजसः परस्ताद्विधूय देवस्तमो दिवमारुहत् ॥ १३.२.८ ॥
സൂര്യൻ യാത്രയ്ക്കായി രഥത്തിൽ ഏഴ് പച്ചകലർന്ന കുതിരകളെ—സ്വർണ്ണത്തൊലിയുള്ള, വലിയ കുതിരകളെ—കെട്ടി. ശുഭ്രനായ പ്രകാശം (സൂര്യൻ) ഇരുണ്ട ലോകത്തിൽ നിന്ന് ദൂരത്തുനിന്ന് മോചിതനായി; ദിവ്യദേവൻ ഇരുട്ടിനെ കുടഞ്ഞുകളഞ്ഞ് ആകാശത്തേക്ക് കയറി.
13.2.9
उत्केतुना बृहता देव आगन्न् अपावृक्तमोऽभि ज्योतिरश्रैत् ।
दिव्यः सुपर्णः स वीरो व्यख्यददितेः पुत्रो भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.९ ॥
വലിയ പ്രകാശധ്വജത്തോടെ ദേവൻ വന്നു; ഇരുട്ടിനെ നീക്കി പ്രകാശത്തെ പ്രാപിച്ചു. ആ ദിവ്യനും സുന്ദരച്ചിറകുള്ള വീരനും അദിതിയുടെ പുത്രനുമായവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
13.2.10
उद्यन् रश्मीन् आ तनुषे विश्वा रुपाणि पुष्यसि ।
उभा समुद्रौ क्रतुना वि भासि सर्वांल्लोकान् परिभूर्भ्राजमानः ॥ १३.२.१० ॥
ഉദിക്കുമ്പോൾ നീ നിന്റെ രശ്മികൾ വിരിക്കുന്നു, എല്ലാ രൂപങ്ങളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. നിന്റെ സങ്കല്പശക്തിയാൽ ഇരു സമുദ്രങ്ങളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും മേലെ അധിപതിയായി, തിളങ്ങുന്ന (സൂര്യൻ) ശോഭിക്കുന്നു.
13.2.11
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्टे हैरण्यैरन्यं हरितो वहन्ति ॥ १३.२.११ ॥
കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും സഞ്ചരിക്കുന്ന ഈ രണ്ടു ശിശുക്കൾ മായയാൽ കളിച്ചുകൊണ്ട് സമുദ്രത്തിനു ചുറ്റും പോകുന്നു. ഒരുവൻ എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും കാണുന്നു; മറ്റവനെ സ്വർണ്ണനിറമുള്ള പച്ചക്കുതിരകൾ വഹിക്കുന്നു.
13.2.12
दिवि त्वात्त्रिरधारयत्सूर्या मासाय कर्तवे ।
स एषि सुधृतस्तपन् विश्वा भूतावचाकशत् ॥ १३.२.१२ ॥
അത്രി നിന്നെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സൂര്യയ്ക്കും മാസങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതിനും സ്ഥാപിച്ചു. നീ ഉറച്ചു സഞ്ചരിച്ച്, തപിച്ച്, സകല ജീവികളെയും നോക്കുന്നു.
13.2.13
उभावन्तौ समर्षसि वत्सः संमातराविव ।
नन्वेतदितः पुरा ब्रह्म देवा अमी विदुः ॥ १३.२.१३ ॥
രണ്ടറ്റങ്ങളും നീ ഒരുമിച്ചു കടക്കുന്നു, കിടാവ് രണ്ടമ്മമാർക്കിടയിൽ പോകുന്നതുപോലെ. സത്യമായി ഈ ബ്രഹ്മത്തെ മുൻപേ ഈ ദേവന്മാർ അറിഞ്ഞിരുന്നു.
13.2.14
यत्समुद्रमनु श्रितं तत्सिषासति सूर्यः ।
अध्वास्य विततो महान् पूर्वश्चापरश्च यः ॥ १३.२.१४ ॥
സമുദ്രത്തിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നത് സൂര്യൻ നേടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇവന്റെ പാത വിശാലവും മഹത്തുമാണ്; അത് കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും ആണ്.
13.2.15
तं समाप्नोति जूतिभिस्ततो नाप चिकित्सति ।
तेनामृतस्य भक्षं देवानां नाव रुन्धते ॥ १३.२.१५ ॥
അവനെ അവൻ വേഗങ്ങളാൽ പ്രാപിക്കുന്നു; അവിടെനിന്ന് അവൻ അകലെയുള്ളതായി ചിന്തിക്കുന്നില്ല. അവനാൽ അമൃതത്തിന്റെ ഭാഗം ദേവന്മാർക്കുള്ളതാണ്; അവർ അതിനെ തടയുന്നില്ല.
13.2.16
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ १३.२.१६ ॥
ആ സർവജ്ഞനായ ദേവനെ രശ്മികൾ മുകളിലേക്കു വഹിക്കുന്നു; എല്ലാവർക്കും കാണുന്നതിനായി സൂര്യനെ.
13.2.17
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ १३.२.१७ ॥
കള്ളന്മാരെപ്പോലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ രാത്രികളിൽ അകന്നുപോകുന്നു; എല്ലാം കാണുന്ന സൂര്യനു വേണ്ടി.
13.2.18
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ १३.२.१८ ॥
അവന്റെ പ്രകാശകിരണങ്ങൾ കണ്ടു; അവന്റെ രശ്മികൾ ജനങ്ങളിലേക്ക് പരന്നു, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നികളെപ്പോലെ.
13.2.19
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ १३.२.१९ ॥
ഹേ സൂര്യാ, നീ കടത്തിവിടുന്നവൻ, എല്ലാവർക്കും ദൃശ്യനായവൻ, പ്രകാശം സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ; തിളങ്ങുന്നവനേ, നീ ലോകം മുഴുവൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.
13.2.20
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ १३.२.२० ॥
ദേവകളുടെ കുലങ്ങളിലേക്ക് മുഖം തിരിച്ച് നീ ഉദിക്കുന്നു; മനുഷ്യരിലേക്ക് മുഖം തിരിച്ച് ഉദിക്കുന്നു; എല്ലാം സ്വർഗ്ഗവും കാണാൻ നീ മുഖം തിരിക്കുന്നു.
13.2.21
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाँ अनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ १३.२.२१ ॥
ഹേ പാവകാ, ഏത് കണ്ണുകൊണ്ട് മനുഷ്യരുടെ മേൽ ചലിക്കുന്നവരെ നീ നോക്കുന്നുവോ, ആ കണ്ണുകൊണ്ടു തന്നെ, ഹേ വരുണാ, നീ കാണുന്നു.
13.2.22
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यन् जन्मानि सूर्य ॥ १३.२.२२ ॥
ഹേ സൂര്യാ, നീ ആകാശത്തെ കടക്കുന്നു, വിശാലമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, പകൽ അളന്നുകൊണ്ട്, രാത്രികളോടൊപ്പം; എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും നോക്കിക്കൊണ്ട്.
13.2.23
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ १३.२.२३ ॥
ഹേ ദേവ സൂര്യാ, ഏഴ് ഹരിത അശ്വങ്ങൾ രഥത്തിൽ നിന്നെ വഹിക്കുന്നു — ജ്വാലാകേശനും സർവദർശിയുമായ നിന്നെ.
13.2.24
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ १३.२.२४ ॥
രഥത്തിന്റെ പൗത്രനായ സൂര്യൻ ഏഴ് തിളങ്ങുന്ന അശ്വങ്ങളെ കെട്ടി; സ്വയം കെട്ടിയ അവയാൽ അവൻ പോകുന്നു.
13.2.25
रोहितो दिवमारुहत्तपसा तपस्वी ।
स योनिमैति स उ जायते पुनः स देवानामधिपतिर्बभूव ॥ १३.२.२५ ॥
ചുവന്ന രോഹിതൻ തപസ്സിനാൽ സ്വർഗത്തിലേക്ക് കയറി; ആ തപസ്വി തന്റെ ഉറവിടത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു — അവൻ ദേവന്മാരുടെ അധിപനായി.
13.2.26
यो विश्वचर्षणिरुत विश्वतोमुखो यो विश्वतस्पाणिरुत विश्वतस्पृथः ।
सं बाहुभ्यां भरति सं पतत्रैर्द्यावापृथिवी जनयन् देव एकः ॥ १३.२.२६ ॥
സർവദർശിയും സർവമുഖനും സർവകരനും സർവവിസ്താരിയുമായവൻ; തന്റെ ഭുജങ്ങളാലും ചിറകുകളാലും ചേർത്തു വഹിക്കുന്നു — ആ ഏകദേവൻ ദ്യാവാപൃഥിവിയെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
13.2.27
एकपाद्द्विपदो भूयो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात् ।
द्विपाद्ध षट्पदो भूयो वि चक्रमे त एकपदस्तन्वं समासते ॥ १३.२.२७ ॥
ഏകപാദം ദ്വിപാദമായി വീണ്ടും നടന്നു; ദ്വിപാദം ത്രിപാദത്തെ പിന്തുടരുന്നു; ദ്വിപാദം ഷട്പാദമായി വീണ്ടും നടന്നു — അവ ഏകപാദ ശരീരത്തിൽ ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്നു.
13.2.28
अतन्द्रो यास्यन् हरितो यदास्थाद्द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
केतुमान् उद्यन्त्सहमानो रजांसि विश्वा आदित्य प्रवतो वि भासि ॥ १३.२.२८ ॥
ക്ഷീണമില്ലാതെ പോകുന്നവൻ, ഹരിത അശ്വങ്ങളിൽ കയറുമ്പോൾ, ശോഭിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ട് രൂപങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു; ഹേ ആദിത്യാ, കേതുവോടെ ഉദിച്ച് എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും കീഴടക്കി ഉയരങ്ങളിൽ നിന്ന് നീ പ്രകാശിക്കുന്നു.
13.2.29
बण्महाँ असि सूर्य बडादित्य महाँ असि ।
महांस्ते महतो महिमा त्वमादित्य महाँ असि ॥ १३.२.२९ ॥
ഹേ സൂര്യാ, നീ തീർച്ചയായും മഹാനാണ്; ഹേ ആദിത്യാ, നീ മഹാനാണ്. നിന്റെ മഹിമ മഹാന്മാരുടെ മഹിമയാണ്; ഹേ ആദിത്യാ, നീ മഹാനാണ്.
13.2.30
रोचसे दिवि रोचसे अन्तरिक्षे पतङ्ग पृथिव्यां रोचसे रोचसे अप्स्वन्तः ।
उभा समुद्रौ रुच्या व्यापिथ देवो देवासि महिषः स्वर्जित् ॥ १३.२.३० ॥
നീ ദിവിയിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു, അന്തരിക്ഷത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; ഹേ പതംഗാ, ഭൂമിയിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു, ജലത്തിനുള്ളിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു. രണ്ടു സമുദ്രങ്ങളെയും നിന്റെ പ്രഭയാൽ വ്യാപിച്ചു; നീ ദേവനാണ്, ദേവനാണ്, മഹാനാണ്, സ്വർഗ്ഗത്തെ ജയിക്കുന്നവനാണ്.
13.2.31
अर्वाङ्परस्तात्प्रयतो व्यध्व आशुर्विपश्चित्पतयन् पतङ्गः ।
विष्णुर्विचित्तः शवसाधितिष्ठन् प्र केतुना सहते विश्वमेजत् ॥ १३.२.३१ ॥
ദൂരത്തുനിന്ന് മുന്നോട്ടു നീങ്ങി, വഴികളെ കടന്ന്, വേഗത്തിൽ, ജ്ഞാനിയായി പറക്കുന്ന പതംഗം; വിഷ്ണു, വിവിധ മനസ്സുള്ളവൻ, ശക്തിയാൽ നിലകൊണ്ട് തന്റെ പ്രഭയാൽ ചലിക്കുന്ന സർവ്വത്തെയും ജയിക്കുന്നു.
13.2.32
चित्रश्चिकित्वान् महिषः सुपर्ण आरोचयन् रोदसी अन्तरिक्षम् ।
अहोरात्रे परि सूर्यं वसाने प्रास्य विश्वा तिरतो वीर्याणि ॥ १३.२.३२ ॥
അത്ഭുതകരവും വിവേകമുള്ളതും മഹത്തായതും മനോഹരമായ ചിറകുകളുള്ളതുമായ പക്ഷി; ദ്യാവാപൃഥിവിയെയും അന്തരിക്ഷത്തെയും പ്രകാശിപ്പിച്ചും, പകലും രാത്രിയും സൂര്യനെ ചുറ്റി ധരിച്ചും; അതു തന്റെ സമസ്ത വീര്യങ്ങളെയും കടത്തിവിടുന്നു.
13.2.33
तिग्मो विभ्राजन् तन्वं शिशानोऽरंगमासः प्रवतो रराणः ।
ज्योतिष्मान् पक्षी महिषो वयोधा विश्वा आस्थात्प्रदिशः कल्पमानः ॥ १३.२.३३ ॥
തീക്ഷ്ണനായവൻ, തന്റെ ശരീരത്തെ പ്രകാശിപ്പിച്ചും മൂർച്ചകൂട്ടിയും, ദൂരപഥങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വേഗമേറിയ കുതിരകളോടുകൂടി ആനന്ദിച്ചും; ജ്യോതിഷ്മാനും പക്ഷിയും മഹാനും ജീവശക്തി നൽകുന്നവനുമായവൻ; അവൻ എല്ലാ ദിശകളിലും നിന്ന് അവയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു.
13.2.34
चित्रं देवानां केतुरनीकं ज्योतिष्मान् प्रदिशः सूर्य उद्यन् ।
दिवाकरोऽति द्युम्नैस्तमांसि विश्वातारीद्दुरितानि शुक्रः ॥ १३.२.३४ ॥
ദേവന്മാരുടെ അത്ഭുത കൊടി, പ്രകാശമുഖം; ദിക്കുകളിൽ ഉദിക്കുന്ന സൂര്യൻ. പകൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ തന്റെ തേജസ്സാൽ എല്ലാ ഇരുളും ദുരിതങ്ങളും കടന്നു; അവൻ ശുദ്ധനാണ്.
13.2.35
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्राद् द्वायापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥ १३.२.३५ ॥
ദേവന്മാരുടെ അത്ഭുത തേജസ്സ് ഉദിച്ചു; മിത്രന്റെയും വരുണന്റെയും അഗ്നിയുടെയും കണ്ണാണത്. അത് ദ്യാവാപൃഥിവിയെയും അന്തരീക്ഷത്തെയും നിറച്ചു; ചലിക്കുന്നതിന്റെയും നിലനിൽക്കുന്നതിന്റെയും ആത്മാവാണ് സൂര്യൻ.
13.2.36
उच्चा पतन्तमरुणं सुपर्णं मध्ये दिवस्तरणिं भ्राजमानम् ।
पश्याम त्वा सवितारं यमाहुरजस्रं ज्योतिर्यदविन्ददत्त्रिः ॥ १३.२.३६ ॥
ഉയർന്നു പറക്കുന്ന ചുവന്ന സുപർണനെ, ആകാശമധ്യത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന തരണിയെ നാം കാണട്ടെ. നിന്നെ സവിതാവായി നാം കാണട്ടെ; മുടക്കമില്ലാത്ത ജ്യോതിസ്സെന്നു അവർ വിളിക്കുന്നതിനെ അവർ മൂന്നു തവണ കണ്ടെത്തി.
13.2.37
दिवस्पृष्ठे धावमानं सुपर्णमदित्याः पुत्रं नाथकाम उप यामि भीतः ।
स नः सूर्य प्र तिर दीर्घमायुर्मा रिषाम सुमतौ ते स्याम ॥ १३.२.३७ ॥
ആകാശത്തിന്റെ പുറത്തു ഓടുന്ന സുപർണനെ, അദിതിയുടെ പുത്രനെ, അഭയം തേടി ഭയത്തോടെ ഞാൻ സമീപിക്കുന്നു. ഓ സൂര്യാ, അവൻ നമ്മെ ദീർഘായുസ്സിലേക്ക് കടത്തട്ടെ; നാം നശിക്കാതെ നിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ആയിരിക്കട്ടെ.
13.2.38
सहस्राह्ण्यं वियतावस्य पक्षौ हरेर्हंसस्य पततः स्वर्गम् ।
स देवान्त्सर्वान् उरस्युपदद्य संपश्यन् याति भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.३८ ॥
അവന്റെ ആയിരം ദിവസങ്ങളുള്ള രണ്ടു ചിറകുകൾ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഹരിയായ ഹംസം സ്വർഗത്തിലേക്ക് പറക്കുന്നു. അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും തന്റെ മാറിൽ വഹിച്ച്, എല്ലാവരെയും കണ്ടുകൊണ്ട്, സകല ലോകങ്ങളിലേക്കും പോകുന്നു.
13.2.39
रोहितः कालो अभवद्रोहितोऽग्रे प्रजापतिः ।
रोहितो यज्ञानां मुखं रोहितः स्वराभरत् ॥ १३.२.३९ ॥
രോഹിതൻ കാലമായി; രോഹിതൻ ആദ്യം പ്രജാപതിയായി. രോഹിതൻ യജ്ഞങ്ങളുടെ മുഖം; രോഹിതൻ സ്വർഗ്ഗത്തെ കൊണ്ടുവന്നു.
13.2.40
रोहितो लोको अभवद्रोहितोऽत्यतपद्दिवम् ।
रोहितो रश्मिभिर्भूमिं समुद्रमनु सं चरत् ॥ १३.२.४० ॥
രോഹിതൻ ലോകമായി; രോഹിതൻ ആകാശത്തെ തപിപ്പിച്ചു. രോഹിതൻ തന്റെ രശ്മികളാൽ ഭൂമിയെയും സമുദ്രത്തെയും പിന്തുടർന്ന് സഞ്ചരിക്കുന്നു.
13.2.41
सर्वा दिशः समचरद्रोहितोऽधिपतिर्दिवः ।
दिवं समुद्रमाद्भूमिं सर्वं भूतं वि रक्षति ॥ १३.२.४१ ॥
രോഹിതൻ എല്ലാ ദിക്കുകളിലും സഞ്ചരിച്ചു; അവൻ ആകാശത്തിന്റെ അധിപതി. അവൻ ആകാശത്തെയും സമുദ്രത്തെയും ഭൂമിയെയും സകല ഭൂതങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുന്നു.
13.2.42
आरोहन् छुक्रो बृहतीरतन्द्रो द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
चित्रश्चिकित्वान् महिषो वातमाया यावतो लोकान् अभि यद्विभाति ॥ १३.२.४२ ॥
ശുക്രൻ, ക്ഷീണമില്ലാത്തവൻ, ഉന്നതമായ ആകാശത്തിൽ കയറി രണ്ടു രൂപങ്ങൾ ധരിച്ച് തിളങ്ങുന്നു. അവൻ അത്ഭുതനും ജ്ഞാനിയും മഹിഷനും വായു-മായയുള്ളവനുമാണ്; എത്ര ലോകങ്ങളുണ്ടോ അവയുടെയെല്ലാം മേൽ അവൻ പ്രകാശിക്കുന്നു.
13.2.43
अभ्यन्यदेति पर्यन्यदस्यतेऽहोरात्राभ्यां महिषः कल्पमानः ।
सूर्यं वयं रजसि क्षियन्तं गातुविदं हवामहे नाधमानाः ॥ १३.२.४३ ॥
അവൻ ഒരു വശത്തേക്ക് പോകുന്നു, മറുവശത്ത് അസ്തമിക്കുന്നു; പകലും രാത്രിയും കൊണ്ട് കാലത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന മഹിഷൻ. അന്തരീക്ഷത്തിൽ വസിക്കുന്ന വഴി അറിയുന്ന സൂര്യനെ ഞങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിച്ച് വിളിക്കുന്നു.
13.2.44
पृथिवीप्रो महिषो नाधमानस्य गातुरदब्धचक्षुः परि विश्वं बभूव ।
विश्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४४ ॥
ഭൂമിയെ നിറയ്ക്കുന്ന മഹിഷൻ, പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവന്റെ വഴി അറിയുന്നവൻ, തെറ്റാത്ത കാഴ്ചയുള്ളവൻ; അവൻ സർവ്വത്ര വ്യാപിച്ചു. എല്ലാം നന്നായി കാണുന്ന നല്ല ദാതാവും പൂജ്യനുമായവൻ, ഞാൻ പറയുന്നത് അവൻ കേൾക്കട്ടെ.
13.2.45
पर्यस्य महिमा पृथिवीं समुद्रं ज्योतिषा विभ्राजन् परि द्यामन्तरिक्षम् ।
सर्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४५ ॥
ഇവന്റെ മഹിമ വെളിച്ചത്താൽ ഭൂമിയെയും സമുദ്രത്തെയും പ്രകാശിപ്പിച്ച്, ദ്യുലോകത്തെയും അന്തരീക്ഷത്തെയും ചുറ്റി നിൽക്കുന്നു. എല്ലാം സമഗ്രമായി കാണുന്ന ഉദാരനും പൂജ്യനുമായ അവൻ, ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കട്ടെ.
13.2.46
अबोध्यग्निः समिधा जनानां प्रति धेनुमिवायतीमुषासम् ।
यह्वा इव प्र वयामुज्जिहानाः प्र भानवः सिस्रते नाकमच्छ ॥ १३.२.४६ ॥
ജനങ്ങളുടെ സമിധയാൽ അഗ്നി ഉണർന്നു; വരുന്ന ഉഷസ്സിനെ നോക്കി പശുവിനെപ്പോലെ. യൗവനമുള്ള പ്രകാശരശ്മികൾ ഉയർന്ന്, നെയ്ത്തുപോലെ വ്യാപിച്ച്, സ്വർഗത്തിലേക്ക് നീളുന്നു.