ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 13.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.2.1
उदस्य केतवो दिवि शुक्रा भ्राजन्त ईरते ।
आदित्यस्य नृचक्षसो महिव्रतस्य मीढुषः ॥ १३.२.१ ॥
ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶୁଭ୍ର କିରଣ ଆକାଶରେ ଚମକି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠେ; ସେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା, ମହାବ୍ରତୀ ଓ ବର୍ଷଣକାରୀ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କର।
13.2.2
दिशां प्रज्ञानां स्वरयन्तमर्चिषा सुपक्षमाशुं पतयन्तमर्णवे ।
स्तवाम सूर्यं भुवनस्य गोपां यो रश्मिभिर्दिश आभाति सर्वाः ॥ १३.२.२ ॥
ଦିଗ ଓ ଲୋକସମୂହକୁ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିବା, ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟ, ଦ୍ରୁତଗାମୀ, ଆକାଶ-ସାଗରରେ ଉଡ଼ୁଥିବା, ଜଗତର ରକ୍ଷକ ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରିବା; ଯିଏ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
13.2.3
यत्प्राङ्प्रत्यङ्स्वधया यासि शीभं नानारूपे अहनी कर्षि मायया ।
तदादित्य महि तत्ते महि श्रवो यदेको विश्वं परि भूम जायसे ॥ १३.२.३ ॥
ହେ ଆଦିତ୍ୟ! ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଉଛ ଏବଂ ନିଜ ମାୟାରେ ନାନା ରୂପର ଦିନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛ, ତାହା ତୁମର ମହତ୍ କୀର୍ତ୍ତି; କାରଣ ତୁମେ ଏକା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଘେରି ଜନ୍ମ ନିଅ।
13.2.4
विपश्चितं तरणिं भ्राजमानं वहन्ति यं हरितः सप्त बह्वीः ।
स्रुताद्यमत्त्रिर्दिवमुन्निनाय तं त्वा पश्यन्ति परियान्तमाजिम् ॥ १३.२.४ ॥
ଜ୍ଞାନୀ, ପାର କରାଇବା, ଦୀପ୍ତିମାନ ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସାତଟି ପୀତ-ବାଦାମୀ ଘୋଡ଼ା ବହନ କରନ୍ତି; ପ୍ରବାହରୁ ଅତ୍ରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠାଇଲେ; ପରିଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ଲୋକେ ନିଜ ପଥରେ ଦେଖନ୍ତି।
13.2.5
मा त्वा दभन् परियान्तमाजिं स्वस्ति दुर्गामति याहि शीभम् ।
दिवं च सूर्य पृथिवीं च देवीमहोरात्रे विमिमानो यदेषि ॥ १३.२.५ ॥
ପରିଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ତୁମକୁ କେହି ଆଘାତ ନ କରନ୍ତୁ; କଲ୍ୟାଣ ସହିତ ଦୁର୍ଗମ ପଥକୁ ଶୀଘ୍ର ପାର କର। ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ! ଦିନ ଓ ରାତ୍ରି ମାପୁ ମାପୁ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଦେବୀ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟଦେଇ ଯାଉଛ ଯେତେବେଳେ।
13.2.6
स्वस्ति ते सूर्य चरसे रथाय येनोभावन्तौ परियासि सद्यः ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.६ ॥
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମ ରଥର କଲ୍ୟାଣ ହେଉ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୁଇ ପ୍ରାନ୍ତକୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଘୂରି ଯାଅ। ଯାହାକୁ ତୁମ ସର୍ବାଧିକ ବଳଶାଳୀ ହରିତ ଅଶ୍ୱମାନେ ବହନ କରନ୍ତି—ଶହେ ଅଶ୍ୱ, କିମ୍ବା ସାତଟି ବହୁ ଅଶ୍ୱ।
13.2.7
सुखं सूर्य रथमंशुमन्तं स्योनं सुवह्निमधि तिष्ठ वाजिनम् ।
यं ते वहन्ति हरितो वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह्वीः ॥ १३.२.७ ॥
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୁଖଦ, କିରଣଯୁକ୍ତ, ଆରାମଦାୟକ, ସହଜରେ ଟଣାଯାଉଥିବା, ବେଗବାନ ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କର। ଯାହାକୁ ତୁମ ସର୍ବାଧିକ ବଳଶାଳୀ ହରିତ ଅଶ୍ୱମାନେ ବହନ କରନ୍ତି—ଶହେ ଅଶ୍ୱ, କିମ୍ବା ସାତଟି ବହୁ ଅଶ୍ୱ।
13.2.8
सप्त सूर्यो हरितो यातवे रथे हिरण्यत्वचसो बृहतीरयुक्त ।
अमोचि शुक्रो रजसः परस्ताद्विधूय देवस्तमो दिवमारुहत् ॥ १३.२.८ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ରଥରେ ସାତଟି ହରିତ ଅଶ୍ୱ ଯୋଡ଼ିଲେ—ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୱଚାଯୁକ୍ତ, ବିଶାଳ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶୁଦ୍ଧ (ସୂର୍ଯ୍ୟ) ଅନ୍ଧକାର ଲୋକରୁ ଦୂରରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ; ଦିବ୍ୟ ଦେବ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଝାଡ଼ି ଆକାଶରେ ଆରୋହଣ କଲେ।
13.2.9
उत्केतुना बृहता देव आगन्न् अपावृक्तमोऽभि ज्योतिरश्रैत् ।
दिव्यः सुपर्णः स वीरो व्यख्यददितेः पुत्रो भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.९ ॥
ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପତାକା ସହ ଦେବ ଆସିଲେ; ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି ସେ ଆଲୋକ ପାଇଲେ। ସେହି ଦିବ୍ୟ ସୁନ୍ଦର-ପକ୍ଷୀ ବୀର, ଅଦିତିର ପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି।
13.2.10
उद्यन् रश्मीन् आ तनुषे विश्वा रुपाणि पुष्यसि ।
उभा समुद्रौ क्रतुना वि भासि सर्वांल्लोकान् परिभूर्भ्राजमानः ॥ १३.२.१० ॥
ଉଦିତ ହୋଇ ତୁମେ ତୁମର କିରଣ ବିସ୍ତାର କର, ସମସ୍ତ ରୂପକୁ ପୋଷଣ କର। ତୁମର ସଂକଳ୍ପ ଶକ୍ତିରେ ଦୁଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଲୋକିତ କର; ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉପରେ ସର୍ବୋପରି, ଦୀପ୍ତିମାନ (ସୂର୍ଯ୍ୟ) ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହୁଅ।
13.2.11
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्टे हैरण्यैरन्यं हरितो वहन्ति ॥ १३.२.११ ॥
ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ ମାୟାରେ ଖେଳି ସମୁଦ୍ରର ଚାରିପଟେ ଯାଆନ୍ତି। ଜଣେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖେ; ଅନ୍ୟଜଣକୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହରିତ ଅଶ୍ୱମାନେ ବହନ କରନ୍ତି।
13.2.12
दिवि त्वात्त्रिरधारयत्सूर्या मासाय कर्तवे ।
स एषि सुधृतस्तपन् विश्वा भूतावचाकशत् ॥ १३.२.१२ ॥
ଅତ୍ରି ତୁମକୁ ଦିବ୍ୟଲୋକରେ ସୂର୍ୟାଙ୍କ ପାଇଁ, ମାସ ରଚିବା ପାଇଁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ତୁମେ ସୁଦୃଢ଼ ଭାବେ ଗମନ କର, ତାପ ଦେଇ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖ।
13.2.13
उभावन्तौ समर्षसि वत्सः संमातराविव ।
नन्वेतदितः पुरा ब्रह्म देवा अमी विदुः ॥ १३.२.१३ ॥
ତୁମେ ଦୁଇ ପ୍ରାନ୍ତକୁ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଅତିକ୍ରମ କର, ବାଛୁରୀ ଦୁଇ ମାଆଙ୍କ ମଝିରେ ଯିବା ପରି। ପ୍ରକୃତରେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ଏହାପୂର୍ବରୁ ଏହି ଦେବତାମାନେ ଜାଣିଥିଲେ।
13.2.14
यत्समुद्रमनु श्रितं तत्सिषासति सूर्यः ।
अध्वास्य विततो महान् पूर्वश्चापरश्च यः ॥ १३.२.१४ ॥
ସମୁଦ୍ରରେ ଆଶ୍ରିତ ଯାହା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହା ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ଏହାର ପଥ ବିସ୍ତୃତ ଓ ମହାନ; ତାହା ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦୁଇଟି।
13.2.15
तं समाप्नोति जूतिभिस्ततो नाप चिकित्सति ।
तेनामृतस्य भक्षं देवानां नाव रुन्धते ॥ १३.२.१५ ॥
ତାହାକୁ ସେ ବେଗରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ସେଠାରୁ ସେ ଦୂରରେ ଚିନ୍ତା କରେ ନାହିଁ। ତାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅମୃତର ଭାଗ ଦେବତାଙ୍କର; ସେମାନେ ତାହା ରୋକନ୍ତି ନାହିଁ।
13.2.16
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ १३.२.१६ ॥
ସେ ସର୍ବଜ୍ଞ ଦେବତାଙ୍କୁ ରଶ୍ମିମାନେ ଉପରକୁ ବହନ କରନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ।
13.2.17
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ १३.२.१७ ॥
ଚୋରମାନଙ୍କ ପରି ତାରାମାନେ ରାତିରେ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି; ସର୍ବଦ୍ରଷ୍ଟା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ।
13.2.18
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ १३.२.१८ ॥
ତାଙ୍କର କିରଣମାନେ ଦେଖାଗଲେ; ତାଙ୍କର ରଶ୍ମିମାନେ ଲୋକଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ବ୍ୟାପିଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପରି।
13.2.19
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ १३.२.१९ ॥
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ପାର କରାଇବାକାରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଶ୍ୟ, ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କର।
13.2.20
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ १३.२.२० ॥
ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ କରି ତୁମେ ଉଦିତ ହୁଅ; ମାନବମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ କରି ଉଦିତ ହୁଅ; ସମସ୍ତ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଦେଖିବାକୁ ତୁମେ ମୁହଁ ଫେରାଅ।
13.2.21
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनाँ अनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ १३.२.२१ ॥
ହେ ପାବକ, ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତୁମେ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖ, ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରେ, ହେ ବରୁଣ, ତୁମେ ଦେଖ।
13.2.22
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यन् जन्मानि सूर्य ॥ १३.२.२२ ॥
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଆକାଶକୁ ପାର ହୁଅ, ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ, ଦିନକୁ ମାପି, ରାତିମାନଙ୍କ ସହ; ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କୁ ଦେଖି।
13.2.23
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ १३.२.२३ ॥
ହେ ଦେବ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସାତଟି ହରିତ ଅଶ୍ୱ ରଥରେ ତୁମକୁ ବହନ କରନ୍ତି — ଜ୍ୱାଳାକେଶ, ସର୍ବଦର୍ଶୀ ତୁମକୁ।
13.2.24
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ १३.२.२४ ॥
ରଥର ନାତି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାତଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଶ୍ୱ ଯୋଡ଼ିଲେ; ସ୍ୱୟଂ ଯୋଡ଼ା ସେଗୁଡ଼ିକ ସହ ସେ ଯାଆନ୍ତି।
13.2.25
रोहितो दिवमारुहत्तपसा तपस्वी ।
स योनिमैति स उ जायते पुनः स देवानामधिपतिर्बभूव ॥ १३.२.२५ ॥
ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ରୋହିତ ତପସ୍ୟାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କଲେ; ସେହି ତପସ୍ୱୀ ପୁଣି ନିଜ ଉତ୍ସରେ ଫେରି ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନିଅନ୍ତି — ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ହେଲେ।
13.2.26
यो विश्वचर्षणिरुत विश्वतोमुखो यो विश्वतस्पाणिरुत विश्वतस्पृथः ।
सं बाहुभ्यां भरति सं पतत्रैर्द्यावापृथिवी जनयन् देव एकः ॥ १३.२.२६ ॥
ଯିଏ ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ସର୍ବମୁଖ, ସର୍ବହସ୍ତ ଓ ସର୍ବବିସ୍ତୃତ; ନିଜ ବାହୁ ଓ ପକ୍ଷରେ ଏକତ୍ର ଧାରଣ କରେ — ସେହି ଏକ ଦେବ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
13.2.27
एकपाद्द्विपदो भूयो वि चक्रमे द्विपात्त्रिपादमभ्येति पश्चात् ।
द्विपाद्ध षट्पदो भूयो वि चक्रमे त एकपदस्तन्वं समासते ॥ १३.२.२७ ॥
ଏକପାଦ ଦ୍ୱିପାଦ ହୋଇ ପୁଣି ଚାଲିଲା; ଦ୍ୱିପାଦ ତ୍ରିପାଦ ପଛରେ ଆସେ; ଦ୍ୱିପାଦ ଷଟ୍ପାଦ ହୋଇ ପୁଣି ଚାଲିଲା — ସେମାନେ ଏକପାଦ ଦେହରେ ଏକତ୍ର ବସନ୍ତି।
13.2.28
अतन्द्रो यास्यन् हरितो यदास्थाद्द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
केतुमान् उद्यन्त्सहमानो रजांसि विश्वा आदित्य प्रवतो वि भासि ॥ १३.२.२८ ॥
ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଯାଉଥିବା ସେ, ଯେତେବେଳେ ହରିତ ଅଶ୍ୱରେ ଆରୋହଣ କରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦୁଇ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରେ; ହେ ଆଦିତ୍ୟ, କେତୁମାନ୍ ହୋଇ ଉଦିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜିଣି ଉଚ୍ଚତାରୁ ତୁମେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅ।
13.2.29
बण्महाँ असि सूर्य बडादित्य महाँ असि ।
महांस्ते महतो महिमा त्वमादित्य महाँ असि ॥ १३.२.२९ ॥
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମହାନ; ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ମହାନ। ତୁମର ମହିମା ମହାନମାନଙ୍କ ମହିମା; ହେ ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ମହାନ।
13.2.30
रोचसे दिवि रोचसे अन्तरिक्षे पतङ्ग पृथिव्यां रोचसे रोचसे अप्स्वन्तः ।
उभा समुद्रौ रुच्या व्यापिथ देवो देवासि महिषः स्वर्जित् ॥ १३.२.३० ॥
ତୁମେ ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ଝଲସୁଛ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଝଲସୁଛ; ହେ ପତଙ୍ଗ, ପୃଥିବୀରେ ଝଲସୁଛ, ଜଳ ଭିତରେ ଝଲସୁଛ। ଦୁଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ତୁମ ଦୀପ୍ତିରେ ବ୍ୟାପିଛ; ତୁମେ ଦେବ, ଦେବ, ମହାନ, ସ୍ୱର୍ଗଜୟୀ।
13.2.31
अर्वाङ्परस्तात्प्रयतो व्यध्व आशुर्विपश्चित्पतयन् पतङ्गः ।
विष्णुर्विचित्तः शवसाधितिष्ठन् प्र केतुना सहते विश्वमेजत् ॥ १३.२.३१ ॥
ଦୂରରୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା, ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା, ଦ୍ରୁତ, ଜ୍ଞାନୀ, ଉଡ଼ୁଥିବା ପତଙ୍ଗ; ବିଷ୍ଣୁ, ବହୁମନା, ବଳରେ ସ୍ଥିର ରହି ନିଜ ଜ୍ୟୋତିରେ ଗତିଶୀଳ ସମସ୍ତକୁ ଜିତନ୍ତି।
13.2.32
चित्रश्चिकित्वान् महिषः सुपर्ण आरोचयन् रोदसी अन्तरिक्षम् ।
अहोरात्रे परि सूर्यं वसाने प्रास्य विश्वा तिरतो वीर्याणि ॥ १३.२.३२ ॥
ବିଚିତ୍ର, ବିବେକୀ, ମହାନ, ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷବିଶିଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀ; ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ଦିନରାତିକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପଟେ ଧାରଣ କରି; ସେ ତାର ସମସ୍ତ ବୀର୍ଯ୍ୟକର୍ମ ପାର କରାଏ।
13.2.33
तिग्मो विभ्राजन् तन्वं शिशानोऽरंगमासः प्रवतो रराणः ।
ज्योतिष्मान् पक्षी महिषो वयोधा विश्वा आस्थात्प्रदिशः कल्पमानः ॥ १३.२.३३ ॥
ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ନିଜ ଶରୀରକୁ ଝଲସାଇ ଓ ଧାର କରି, ଦୂର ପଥରୁ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ; ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ପକ୍ଷୀ, ମହାନ, ଜୀବନଶକ୍ତିଦାତା; ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ସଜାଏ।
13.2.34
चित्रं देवानां केतुरनीकं ज्योतिष्मान् प्रदिशः सूर्य उद्यन् ।
दिवाकरोऽति द्युम्नैस्तमांसि विश्वातारीद्दुरितानि शुक्रः ॥ १३.२.३४ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ପତାକା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖ; ଦିଗରେ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ। ଦିବାକର ନିଜ ଦୀପ୍ତିରେ ସବୁ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ପାର ହୋଇଛନ୍ତି; ସେ ଶୁଦ୍ଧ।
13.2.35
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्राद् द्वायापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥ १३.२.३५ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ଉଦୟ ହେଲା; ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଏହା। ଏହା ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଭରିଦେଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚଳନ୍ତି ଓ ସ୍ଥିର ଜଗତର ଆତ୍ମା।
13.2.36
उच्चा पतन्तमरुणं सुपर्णं मध्ये दिवस्तरणिं भ्राजमानम् ।
पश्याम त्वा सवितारं यमाहुरजस्रं ज्योतिर्यदविन्ददत्त्रिः ॥ १३.२.३६ ॥
ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ସୁପର୍ଣ୍ଣକୁ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା ତରଣିକୁ ଆମେ ଦେଖିବା। ତୁମକୁ ଆମେ ସବିତା ରୂପେ ଦେଖିବା; ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଅଜସ୍ର ଜ୍ୟୋତି କହନ୍ତି, ତାହା ସେମାନେ ତିନିଥର ପାଇଲେ।
13.2.37
दिवस्पृष्ठे धावमानं सुपर्णमदित्याः पुत्रं नाथकाम उप यामि भीतः ।
स नः सूर्य प्र तिर दीर्घमायुर्मा रिषाम सुमतौ ते स्याम ॥ १३.२.३७ ॥
ଆକାଶ ପୃଷ୍ଠରେ ଧାବମାନ ସୁପର୍ଣ୍ଣ, ଅଦିତିର ପୁତ୍ର ପାଖକୁ, ଆଶ୍ରୟ ଇଚ୍ଛି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମୁଁ ଯାଉଛି। ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେ ଆମକୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାର କରନ୍ତୁ; ଆମେ ନଷ୍ଟ ନ ହେଉ, ଆମେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହରେ ରହୁ।
13.2.38
सहस्राह्ण्यं वियतावस्य पक्षौ हरेर्हंसस्य पततः स्वर्गम् ।
स देवान्त्सर्वान् उरस्युपदद्य संपश्यन् याति भुवनानि विश्वा ॥ १३.२.३८ ॥
ତାଙ୍କର ସହସ୍ର ଦିନର ଦୁଇ ପକ୍ଷ ପ୍ରସାରିତ; ହରି ହଂସ ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼େ ଉଡ଼ୁଛି। ସେ ସବୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖି, ସବୁ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
13.2.39
रोहितः कालो अभवद्रोहितोऽग्रे प्रजापतिः ।
रोहितो यज्ञानां मुखं रोहितः स्वराभरत् ॥ १३.२.३९ ॥
ରୋହିତ କାଳ ହେଲେ; ରୋହିତ ଆଦ୍ୟରେ ପ୍ରଜାପତି ହେଲେ। ରୋହିତ ଯଜ୍ଞର ମୁଖ; ରୋହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆଣିଲେ।
13.2.40
रोहितो लोको अभवद्रोहितोऽत्यतपद्दिवम् ।
रोहितो रश्मिभिर्भूमिं समुद्रमनु सं चरत् ॥ १३.२.४० ॥
ରୋହିତ ଲୋକ ହେଲେ; ରୋହିତ ଆକାଶକୁ ତପାଇଲେ। ରୋହିତ ନିଜ କିରଣରେ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି।
13.2.41
सर्वा दिशः समचरद्रोहितोऽधिपतिर्दिवः ।
दिवं समुद्रमाद्भूमिं सर्वं भूतं वि रक्षति ॥ १३.२.४१ ॥
ରୋହିତ ସବୁ ଦିଗରେ ବିଚରଣ କଲେ; ସେ ଆକାଶର ଅଧିପତି। ସେ ଆକାଶ, ସମୁଦ୍ର, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
13.2.42
आरोहन् छुक्रो बृहतीरतन्द्रो द्वे रूपे कृणुते रोचमानः ।
चित्रश्चिकित्वान् महिषो वातमाया यावतो लोकान् अभि यद्विभाति ॥ १३.२.४२ ॥
ଶୁକ୍ର, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଆରୋହଣ କରି ଦୁଇ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦୀପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଅଦ୍ଭୁତ, ଜ୍ଞାନୀ, ମହିଷ, ବାୟୁ-ମାୟାବିଶିଷ୍ଟ; ଯେତେ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ସେ ସବୁ ଉପରେ ସେ ପ୍ରକାଶନ୍ତି।
13.2.43
अभ्यन्यदेति पर्यन्यदस्यतेऽहोरात्राभ्यां महिषः कल्पमानः ।
सूर्यं वयं रजसि क्षियन्तं गातुविदं हवामहे नाधमानाः ॥ १३.२.४३ ॥
ସେ ଗୋଟିଏ ପଟକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ପଟେ ଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଦିନରାତ୍ରିରେ କାଳ ଗଢ଼ନ୍ତି ମହିଷ। ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ବାସକାରୀ ପଥଜ୍ଞ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
13.2.44
पृथिवीप्रो महिषो नाधमानस्य गातुरदब्धचक्षुः परि विश्वं बभूव ।
विश्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४४ ॥
ପୃଥିବୀ ପୂରଣକାରୀ ମହିଷ, ପ୍ରାର୍ଥନାକାରୀଙ୍କ ପଥଜ୍ଞ, ଅବ୍ୟର୍ଥ ଦୃଷ୍ଟିସମ୍ପନ୍ନ; ସେ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପିଲେ। ସବୁକିଛି ଭଲ ଭାବରେ ଦେଖୁଥିବା ଉତ୍ତମ ଦାତା, ପୂଜ୍ୟ; ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି ତାହା ସେ ଶୁଣନ୍ତୁ।
13.2.45
पर्यस्य महिमा पृथिवीं समुद्रं ज्योतिषा विभ्राजन् परि द्यामन्तरिक्षम् ।
सर्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो यजत्र इदं शृणोतु यदहं ब्रवीमि ॥ १३.२.४५ ॥
ଏହାଙ୍କ ମହିମା ଆଲୋକରେ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ଚାରିପାଖେ ବ୍ୟାପିଛି। ସବୁକିଛି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖୁଥିବା, ଉଦାର ଓ ପୂଜନୀୟ ସେ ମୁଁ ଯାହା କହୁଛି ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ।
13.2.46
अबोध्यग्निः समिधा जनानां प्रति धेनुमिवायतीमुषासम् ।
यह्वा इव प्र वयामुज्जिहानाः प्र भानवः सिस्रते नाकमच्छ ॥ १३.२.४६ ॥
ଲୋକଙ୍କ ସମିଧରେ ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ; ଆସୁଥିବା ଉଷା ଆଡ଼କୁ ଗାଈ ପରି। ଯୁବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ଉପରକୁ ଉଠି, ବୁଣାପରି ବ୍ୟାପି, ସ୍ୱର୍ଗ ଆଡ଼କୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି।