أثارفافيدا · سوكتا 14.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.1.1
सत्येनोत्तभिता भूमिः सूर्येणोत्तभिता द्यौः ।
ऋतेनादित्यास्तिष्ठन्ति दिवि सोमो अधि श्रितः ॥ १४.१.१ ॥
بالحق تُسند الأرض، وبالشمس تُسند السماء. بالرِّتَ تقوم الآديتيا، وفي السماء استقرّ سوما.
14.1.2
सोमेनादित्या बलिनः सोमेन पृथिवी मही ।
अथो नक्षत्राणामेषामुपस्थे सोम आहितः ॥ १४.१.२ ॥
بسوما صار الآديتيا أقوياء، وبسوما الأرض العظيمة قوية. وفي حِجر هذه النجوم وُضع سوما.
14.1.3
सोमं मन्यते पपिवान् यत्संपिंषन्त्योषधिम् ।
सोमं यं ब्रह्माणो विदुर्न तस्याश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.३ ॥
يظن الشارب أنه سوما عندما يُدقّ العشب معًا؛ أما السوما الذي يعرفه البراهمة فلا يأكله فانٍ من أهل الأرض.
14.1.4
यत्त्वा सोम प्रपिबन्ति तत आ प्यायसे पुनः ।
वायुः सोमस्य रक्षिता समानां मास आकृतिः ॥ १४.१.४ ॥
يا سوما، حين يشربونك، عندها تنمو من جديد وتتجدد. فايو حارس سوما؛ والشهر هو صورة السنة.
14.1.5
आच्छद्विधानैर्गुपितो बार्हतैः सोम रक्षितः ।
ग्राव्णामिच्छृण्वन् तिष्ठसि न ते अश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.५ ॥
مستور بشعائر الستر، محروس بالكبار، يا سوما، تقف مصغيًا إلى صوت حجارة العصر؛ لا يأكلك فانٍ من أهل الأرض.
14.1.6
चित्तिरा उपबर्हणं चक्षुरा अभ्यञ्जनम् ।
द्यौर्भूमिः कोश आसीद्यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.६ ॥
كانت الفكرة وسادتها، والعين مرهمها؛ كانت السماء والأرض صندوقها، حين مضت سوريا إلى زوجها.
14.1.7
रैभ्यासीदनुदेयी नाराशंसी न्योचनी ।
सूर्याया भद्रमिद्वासो गाथयैति परिष्कृता ॥ १४.१.७ ॥
كانت Raibhyā وAnudeyī وNārāśaṃsī وNyocanī؛ يأتي ثوب سوريا المبارك مزيّنًا بالغاثا.
14.1.8
स्तोमा आसन् प्रतिधयः कुरीरं छन्द ओपशः ।
सूर्याया अश्विना वराग्निरासीत्पुरोगवः ॥ १४.१.८ ॥
كانت الأناشيد مدائح pratidhi؛ وkurīra والوزن opaśa؛ وكان خطّاب سوريا الأشوينين، وكان أغني يتقدّم.
14.1.9
सोमो वधूयुरभवदश्विनास्तामुभा वरा ।
सूर्यां यत्पत्ये शंसन्तीं मनसा सविताददात् ॥ १४.१.९ ॥
صار سوما راغبًا في العروس؛ وصار الأشوينان الخاطبين. حين أعطى سافيتري بقلبه سوريا وهي تمدح للزوج.
14.1.10
मनो अस्या अन आसीद्द्यौरासीदुत च्छदिः ।
शुक्रावनड्वाहावास्तां यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.१० ॥
كان عقلها هو العربة، وكانت السماء الغطاء؛ كان ثوران مشرقان عندما ذهبت سوريا إلى زوجها.
14.1.11
ऋक्सामाभ्यामभिहितौ गावौ ते सामनावैताम् ।
श्रोत्रे ते चक्रे आस्तां दिवि पन्थाश्चराचरः ॥ १४.१.११ ॥
ثوران مربوطان بالريك والساما؛ ذهبت سامافاتك؛ كانت أذناك عجلتين؛ الطريق في السماء متحرك وساكن.
14.1.12
शुची ते चक्रे यात्या व्यानो अक्ष आहतः ।
अनो मनस्मयं सूर्यारोहत्प्रयती पतिम् ॥ १४.१.१२ ॥
عجلتاك مشرقتان للرحلة؛ تنفس الفياني مثبّت كمحور؛ في عربة من العقل صعدت سوريا، منطلقة، إلى زوجها.
14.1.13
सूर्याया वहतुः प्रागात्सविता यमवासृजत् ।
मघासु हन्यन्ते गावः फल्गुनीषु व्युह्यते ॥ १४.१.१३ ॥
انطلق موكب زفاف سوريا الذي أرسله سافيتري؛ في ماغا تُذبح الأبقار، وفي فالغوني تُقاد العروس.
14.1.14
यदश्विना पृच्छमानावयातं त्रिचक्रेण वहतुं सूर्यायाः ।
क्वैकं चक्रं वामासीत्क्व देष्ट्राय तस्थथुः ॥ १४.१.१४ ॥
يا أشفينان، حين جئتما تسألان بعربة ذات ثلاث عجلات إلى موكب زفاف سوريا، أين كانت عجلتكما الواحدة؟ وأين وقفتما من أجل الهبة؟
14.1.15
यदयातं शुभस्पती वरेयं सूर्यामुप ।
विश्वे देवा अनु तद्वामजानन् पुत्रः पितरमवृणीत पूषा ॥ १४.१.१५ ॥
يا سادة البهاء، حين مضيتما نحو سوريا خاطبَين، أقرّت جميع الآلهة فعلكما؛ كما يختار الابن أباه، اختار بوشان.
14.1.16
द्वे ते चक्रे सूर्ये ब्रह्माण ऋतुथा विदुः ।
अथैकं चक्रं यद्गुहा तदद्धातय इद्विदुः ॥ १४.१.१६ ॥
أيها الشمس، عجلتاك الاثنتان يعرفهما البراهمة على حقيقتهما بحسب الفصول؛ أما العجلة الواحدة المخفية فلا يعرفها حقا إلا البشر.
14.1.17
अर्यमणं यजामहे सुबन्धुं पतिवेदनम् ।
उर्वारुकमिव बन्धनात्प्रेतो मुञ्चामि नामुतः ॥ १४.१.१७ ॥
نعبد أريامان، الرفيق الحسن، الذي يهيئ الزوج؛ كما ينفصل القثاء عن عروته، هكذا أحرّر من هنا، لا من هناك.
14.1.18
प्रेतो मुञ्चामि नामुतः सुबद्धाममुतस्करम् ।
यथेयमिन्द्र मीढ्वः सुपुत्रा सुभगासति ॥ १४.१.१८ ॥
أحررها من هنا لا من هناك، من الرباط المحكم هناك — يا إندرا، يا كريم، لتكن هذه المرأة ذات أبناء صالحين مباركة.
14.1.19
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
ऋतस्य योनौ सुकृतस्य लोके स्योनं ते अस्तु सहसंभलायै ॥ १४.१.१९ ॥
أطلقك من حبل فارونا، الحبل الذي ربطك به سافيتري الكريم. في رحم الرتا، في عالم الفعل الحسن، ليكن لك الهناء يا ساهاسامبهالا.
14.1.20
भगस्त्वेतो नयतु हस्तगृह्याश्विना त्वा प्र वहतां रथेन ।
गृहान् गच्छ गृहपत्नी यथासो वशिनी त्वं विदथमा वदासि ॥ १४.१.२० ॥
ليقدْك بهغا من هنا آخذًا بيدك؛ وليحملك الأشفِنان بالعربة إلى الأمام. اذهبي إلى البيت ربةً له؛ وإذ صرتِ حاكمةً، ستتكلمين في المجلس.
14.1.21
इह प्रियं प्रजायै ते समृध्यतामस्मिन् गृहे गार्हपत्याय जागृहि ।
एना पत्या तन्वं सं स्पृशस्वाथ जिर्विर्विदथमा वदासि ॥ १४.१.२१ ॥
هنا لتزدهر المحبوبات لذريتك؛ في هذا البيت كوني يقظة لنار غارهاباتيا. ضمّي جسدك إلى هذا الزوج؛ ثم، وأنت يقظة، ستتكلمين في المجلس.
14.1.22
इहैव स्तं मा वि यौष्टं विश्वमायुर्व्यश्नुतम् ।
क्रीडन्तौ पुत्रैर्नप्तृभिर्मोदमानौ स्वस्तकौ ॥ १४.१.२२ ॥
ابقيا هنا، لا تفترقا؛ نالا العمر كاملا. تلعبان مع الأبناء والأحفاد، مبتهجين، في سلامة.
14.1.23
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्ट ऋतूंरन्यो विदधज्जायसे नवः ॥ १४.१.२३ ॥
متحركين إلى الأمام والخلف، بقوة المايا يلعب هذان الطفلان ويدوران حول المحيط. أحدهما يرى جميع العوالم؛ والآخر، مُنظِّمًا الفصول، يولد من جديد.
14.1.24
नवोनवो भवसि जायमानोऽह्नां केतुरुषसामेष्यग्रम् ।
भागं देवेभ्यो वि दधास्यायन् प्र चन्द्रमस्तिरसे दीर्घमायुः ॥ १४.१.२४ ॥
تُولد دائمًا متجددًا، راية الأيام، تسير أمام الفجور. وأنت توزّع نصيب الآلهة وأنت ماضٍ، أيها القمر، تمدّ العمر الطويل.
14.1.25
परा देहि शामुल्यं ब्रह्मभ्यो वि भजा वसु ।
कृत्यैषा पद्वती भूत्वा जाया विशते पतिम् ॥ १४.१.२५ ॥
أبعد الشامُلْيَ؛ وزّع الثروة على البراهمة. تصير هذه الكرتيا ذات أقدام فتذهب إلى الزوج؛ وتدخل الزوجة في الزوج.
14.1.26
नीललोहितं भवति कृत्यासक्तिर्व्यज्यते ।
एधन्ते अस्या ज्ञातयः पतिर्बन्धेषु बध्यते ॥ १४.१.२६ ॥
يصير تعلّق الكرتيا أزرق أحمر ويظهر. يزدهر أقاربها؛ ويُربط الزوج في الروابط.
14.1.27
अश्लीला तनूर्भवति रुशती पापयामुया ।
पतिर्यद्वध्वो वाससः स्वमङ्गमभ्यूर्णुते ॥ १४.१.२७ ॥
بذلك الشر يصير جسدها فاحشًا ملتهبًا، حين يغطي الزوج عضوه بثوب العروس.
14.1.28
आशसनं विशसनमथो अधिविकर्तनम् ।
सूर्यायाः पश्य रूपाणि तानि ब्रह्मोत शुम्भति ॥ १४.१.२८ ॥
انظر إلى القطع والتمزيق والتقطيع: هذه صور سوريا، والصيغة المقدسة تزيّنها.
14.1.29
तृष्टमेतत्कटुकमपाष्ठवद्विषवन् नैतदत्तवे ।
सूर्यां यो ब्रह्मा वेद स इद्वाधूयमर्हति ॥ १४.१.२९ ॥
هذا حارّ مرّ كالسمّ، لا يُؤكل. والبراهميّ الذي يعرف سوريا هو وحده الجدير بالعروس.
14.1.30
स इत्तत्स्योनं हरति ब्रह्मा वासः सुमङ्गलम् ।
प्रायश्चित्तिं यो अध्येति येन जाया न रिष्यति ॥ १४.१.३० ॥
يحمل البراهمن تلك الكسوة المريحة والمباركة جدًا. ومن يتلو طقس التكفير، لا تهلك زوجته به.
14.1.31
युवं भगं सं भरतं समृद्धमृतं वदन्तावृतोद्येषु ।
ब्रह्मणस्पते पतिमस्यै रोचय चारु संभलो वदतु वाचमेताम् ॥ १४.१.३१ ॥
اجمعا معًا الحظ الوفير، قائلَين الحق عند طلوع النظام الكوني. أيها السيد على الصلاة، اجعل الزوج مرغوبًا لها؛ فليقل سمبهالا هذا الكلام بجمال.
14.1.32
इहेदसाथ न परो गमाथेमं गावः प्रजया वर्धयाथ ।
शुभं यतीरुस्रियाः सोमवर्चसो विश्वे देवाः क्रन्न् इह वो मनांसि ॥ १४.१.३२ ॥
ابقين هنا، ولا تذهبن بعيدًا. أيتها الأبقار، زيدي هذا البيت بالنسل. أيتها أبقار الفجر الآتيات بالخير، المتلألئات بالسوما، فليثبّت جميع الآلهة قلوبكن هنا.
14.1.33
इमं गावः प्रजया सं विशाथायं देवानां न मिनाति भागम् ।
अस्मै वः पूषा मरुतश्च सर्वे अस्मै वो धाता सविता सुवाति ॥ १४.१.३३ ॥
أيتها الأبقار، ادخلن هذا البيت مع نسلكن. لهذا الذي لا يبخس نصيب الآلهة، فليكن لكن بوشان وجميع المارُوت؛ ولهذا فليحثّكن داتري وسافيتري.
14.1.34
अनृक्षरा ऋजवः सन्तु पन्थानो येभिः सखायो यन्ति नो वरेयम् ।
सं भगेन समर्यम्णा सं धाता सृजतु वर्चसा ॥ १४.१.३४ ॥
لتكن الطرق خالية من الشوك ومستقيمة، يسلكها أصحابنا نحو عروسنا المختارة. ومع بهغ وأريامن، فليصلها داتري بالبهاء.
14.1.35
यच्च वर्चो अक्षेषु सुरायां च यदाहितम् ।
यद्गोष्वश्विना वर्चस्तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३५ ॥
أيّ بهاء وُضع في النرد والخمر، وأيّ بهاء في الأبقار — بذلك البهاء، أيها الأشوينان، احفظاها.
14.1.36
येन महानघ्न्या जघनमश्विना येन वा सुरा ।
येनाक्षा अभ्यषिच्यन्त तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३६ ॥
يا أشفين، بالبهاء الذي به رُشَّت عجيزة الأغنياء العظيمة والسُّرا والنرد، بذلك البهاء احفظا هذه المرأة.
14.1.37
यो अनिध्मो दीदयदप्स्वन्तर्यं विप्रास ईडते अध्वरेषु ।
अपां नपान् मधुमतीरपो दा याभिरिन्द्रो वावृधे वीर्यावान् ॥ १४.१.३७ ॥
من يتلألأ في الماء بلا وقود، الذي يمدحه الحكماء في القرابين — يا ابن المياه، أعطِ المياه العذبة التي به نما إندرا ذو البأس.
14.1.38
इदमहं रुशन्तं ग्राभं तनूदूषिमपोहामि ।
यो भद्रो रोचनस्तमुदचामि ॥ १४.१.३८ ॥
أطرد هذا اللامع، الآخذ، المدنّس للجسد؛ وأرفع ما هو مبارك ومتألق.
14.1.39
आस्यै ब्राह्मणाः स्नपनीर्हरन्त्ववीरघ्नीरुदजन्त्वापः ।
अर्यम्णो अग्निं पर्येतु पूषन् प्रतीक्षन्ते श्वशुरो देवरश्च ॥ १४.१.३९ ॥
من أجلها، ليأتِ البراهمة بماء الاستحمام؛ وليفِض الماء الذي لا يقتل الأزواج. وليدُر نار أريامان حولها؛ يا بوشان، الحمو والدِّيور ينتظرون.
14.1.40
शं ते हिरण्यं शमु सन्त्वापः शं मेथिर्भवतु शं युगस्य तर्द्म ।
शं त आपः शतपवित्रा भवन्तु शमु पत्या तन्वं सं स्पृशस्व ॥ १४.१.४० ॥
لتكن لكِ الذهبُ مباركًا، ولتكن المياهُ مباركةً؛ ولتكن عصا الخضّ مباركة، ولتكن العارضةُ في النير مباركة. ولتكن المياه المصفّاة بمئة مصفاة مباركة لكِ؛ ولتلامسي جسدكِ مع زوجكِ.
14.1.41
खे रथस्य खेऽनसः खे युगस्य शतक्रतो ।
अपालामिन्द्र त्रिष्पूत्वाकृणोः सूर्यत्वचम् ॥ १४.१.४१ ॥
في ثقب العربة، وفي ثقب العجلة، وفي ثقب النير — يا إندرا ذا المئة قوة! لقد طهّرتَ أبالا ثلاث مرات وجعلتها ذات جلد كالشمس.
14.1.42
आशासाना सौमनसं प्रजां सौभाग्यं रयिम् ।
पत्युरनुव्रता भूत्वा सं नह्यस्वामृताय कम् ॥ १४.१.४२ ॥
راغبةً في الود والنسل والسعادة والثروة، صائرةً تابعةً لزوجك، فاربطي نفسك للخلود وللسعادة.
14.1.43
यथा सिन्धुर्नदीनां साम्राज्यं सुषुवे वृषा ।
एवा त्वं सम्राज्ञ्येधि पत्युरस्तं परेत्य ॥ १४.१.४३ ॥
كما يلد السند، أقوى الأنهار، السيادة، فكوني أنتِ الملكة بعد أن تذهبي إلى بيت زوجك.
14.1.44
सम्राज्ञ्येधि श्वशुरेषु सम्राज्ञ्युत देवृषु ।
ननान्दुः सम्राज्ञ्येधि सम्राज्ञ्युत श्वश्र्वाः ॥ १४.१.४४ ॥
كوني ملكةً بين الأحماء، وكوني ملكةً أيضًا بين أخوة الزوج؛ كوني ملكةً بين نسائهم، وكوني ملكةً أيضًا بين حماتك.
14.1.45
या अकृन्तन्न् अवयन् याश्च तत्निरे या देवीरन्तामभितोऽददन्त ।
तास्त्वा जरसे सं व्ययन्त्वायुष्मतीदं परि धत्स्व वासः ॥ १४.१.४५ ॥
فلتخِطْكِ اللواتي قطعن، واللواتي نسجن، واللواتي غزلن، والإلهات اللواتي أعطين أطراف الخيط من كل جانب، حتى الشيخوخة. فتطاولي العمر، وارتدي هذا الثوب.
14.1.46
जीवं रुदन्ति वि नयन्त्यध्वरं दीर्घामनु प्रसितिं दीध्युर्नरः ।
वामं पितृभ्यो य इदं समीरिरे मयः पतिभ्यो जनये परिष्वजे ॥ १४.१.४६ ॥
يحمل الناس الحيّ باكين؛ وبعد المسار الطويل يُشرق الرجال. الذين أعدّوا هذا الهدية المباركة للآباء يمنحون الأزواج السعادة؛ أعانق الزوجة.
14.1.47
स्योनं ध्रुवं प्रजायै धारयामि तेऽश्मानं देव्याः पृथिव्या उपस्थे ।
तमा तिष्ठानुमाद्या सुवर्चा दीर्घं त आयुः सविता कृणोतु ॥ १४.१.४७ ॥
من أجل النسل أثبّت لك هذا الحجر الثابت المريح في حجر الإلهة الأرض. قفي هنا، مسرورةً بها الجميع، مشرقةً؛ ليُطِل سافيترا عمرك.
14.1.48
येनाग्निरस्या भूम्या हस्तं जग्राह दक्षिणम् ।
तेन गृह्णामि ते हस्तं मा व्यथिष्ठा मया सह प्रजया च धनेन च ॥ १४.१.४८ ॥
بالیدِ اليمنى التي أمسك بها أغني يد هذه الأرض، أمسك يدك. لا تتألمي، معي ومع النسل والثروة.
14.1.49
देवस्ते सविता हस्तं गृह्णातु सोमो राजा सुप्रजसं कृणोतु ।
अग्निः सुभगां जतवेदाः पत्ये पत्नीं जरदष्टिं कृणोतु ॥ १४.१.४९ ॥
ليأخذ الإله سافيترا يدك، وليجعلك الملك سوما غنيةً بذرية صالحة. وليُبلِغ أغني جاتافيدا الزوجةَ السعيدةَ إلى الشيخوخة من أجل زوجها.
14.1.50
गृह्णामि ते सौभगत्वाय हस्तं मया पत्या जरदष्टिर्यथासः ।
भगो अर्यमा सविता पुरंधिर्मह्यं त्वादुर्गार्हपत्याय देवाः ॥ १४.१.५० ॥
من أجل السعادة آخذ يدك، لتبلغي الشيخوخة معي زوجًا لك. وهبتك لي الآلهة بهغا وأريامان وسافيترا وبورانذي من أجل البيت.
14.1.51
भगस्ते हस्तमग्रहीत्सविता हस्तमग्रहीत् ।
पत्नी त्वमसि धर्मणाहं गृहपतिस्तव ॥ १४.१.५१ ॥
أمسك بهغا يدك، وأمسك سافيترا اليد. بحكم الدهرما أنتِ الزوجة، وأنا رب البيت لأجلك.
14.1.52
ममेयमस्तु पोष्या मह्यं त्वादाद्बृहस्पतिः ।
मया पत्या प्रजावति सं जीव शरदः शतम् ॥ १४.१.५२ ॥
ولتكن هذه مَن أرعاها: وهبَكِ لي بْرِهَسْباتي. مع زوجي وغنيّةً بالذرية، عِشي معًا مائة خريف.
14.1.53
त्वष्टा वासो व्यदधाच्छुभे कं बृहस्पतेः प्रशिषा कवीनाम् ।
तेनेमां नारीं सविता भगश्च सूर्यामिव परि धत्तां प्रजया ॥ १४.१.५३ ॥
هيّأ تفاشتري ثوبًا للجمال والبهجة بإرشاد بريهاسباتي، أوّل الحكماء. فليكسُها سافيتري وبهغا بالذرية كما كسَوا سوريا.
14.1.54
इन्द्राग्नी द्यावापृथिवी मातरिश्वा मित्रावरुणा भगो अश्विनोभा ।
बृहस्पतिर्मरुतो ब्रह्म सोम इमां नारिं प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.१.५४ ॥
إندرا وأغني، السماء والأرض، ماتاريشوان، ميترا وفارونا، بهغا والتوأمان الأشفينان، بريهاسباتي، المارُوت، براهمان وسوما: فليُنمِّ جميعهم هذه المرأة بالذرية.
14.1.55
बृहस्पतिः प्रथमः सूर्यायाः शीर्षे केशाँ अकल्पयत् ।
तेनेमामश्विना नारीं पत्ये सं शोभयामसि ॥ १४.१.५५ ॥
أولًا، رتّب بريهاسباتي الشعر على رأس سوريا. فبذلك، أيها الأشفينان، نُزيّن هذه المرأة لزوجها.
14.1.56
इदं तद्रूपं यदवस्त योषा जायां जिज्ञासे मनसा चरन्तीम् ।
तामन्वर्तिष्ये सखिभिर्नवग्वैः क इमान् विद्वान् वि चचर्त पाशान् ॥ १४.१.५६ ॥
هذا هو الشكل الذي ارتدته الشابة. أريد أن أعرف الزوجة التي تتحرك بالعقل. سأتبعها مع رفاقي ومع الأبقار الجديدة. فمن يعرف هذه ويحلّ الأواصر؟
14.1.57
अहं वि ष्यामि मयि रूपमस्या वेददित्पश्यन् मनसः कुलायम् ।
न स्तेयमद्मि मनसोदमुच्ये स्वयं श्रथ्नानो वरुणस्य पाशान् ॥ १४.१.५७ ॥
سأرى صورتها فيّ؛ وبنظري إلى عشّ العقل أعرف. لا آكل طعامًا مسروقًا؛ بالعقل أتحرّر، مُرخيًا بنفسي أواصر فارونا.
14.1.58
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
उरुं लोकं सुगमत्र पन्थां कृणोमि तुभ्यं सहपत्न्यै वधु ॥ १४.१.५८ ॥
أطلقك من حبل فارونا الذي شدّك به سافيتري الكريم. أيتها العروس، أُعدّ هنا لك ولزوجك عالماً رحباً وطريقاً ميسّراً.
14.1.59
उद्यच्छध्वमप रक्षो हनाथेमं नारीं सुकृते दधात ।
धाता विपश्चित्पतिमस्यै विवेद भगो राजा पुर एतु प्रजानन् ॥ १४.१.५९ ॥
انهضوا وأبعدوا الشياطين، وضعوا هذه المرأة عند من يعمل الخير. لقد وجد لها الحكيم دهاتري زوجاً؛ فليتقدم الملك بهغا العارف بالناس.
14.1.60
भगस्ततक्ष चतुरः पादान् भगस्ततक्ष चत्वार्युष्पलानि ।
त्वष्टा पिपेश मध्यतोऽनु वर्ध्रान्त्सा नो अस्तु सुमङ्गली ॥ १४.१.६० ॥
نحت بهغا أربع قوائم، ونحت بهغا أربع زهرات لوتس. زيّنها تفشتري في الوسط على طول الحبال؛ فلتكن مباركة لنا.
14.1.61
सुकिंशुकं वहतुं विश्वरूपं हिरण्यवर्णं सुवृतं सुचक्रम् ।
आ रोह सूर्ये अमृतस्य लोकं स्योनं पतिभ्यो वहतुं कृणु त्वम् ॥ १४.१.६१ ॥
هذه العربة من خشب الكِمشوكا الجيد، متعددة الأشكال، ذهبية اللون، سهلة الدوران، ذات عجلات جيدة. اصعديها نحو الشمس إلى عالم الخلود؛ أيتها العروس، اجعلي هذه العربة مريحة للأزواج.
14.1.62
अभ्रातृघ्नीं वरुणापशुघ्नीं बृहस्पते ।
इन्द्रापतिघ्नीं पुत्रिणीमास्मभ्यं सवितर्वह ॥ १४.१.६२ ॥
يا بريهاسباتي، تلك التي لا تقتل الإخوة، ولا تقتل ماشية فارونا، ولا تقتل الأزواج بسبب إندرا، المباركة بالأبناء — يا سافيتري، أحضرها إلينا.
14.1.63
मा हिंसिष्टं कुमार्यं स्थूणे देवकृते पथि ।
शालाया देव्या द्वारं स्योनं कृण्मो वधूपथम् ॥ १४.१.६३ ॥
أيها العمودان على الطريق الذي صنعته الآلهة، لا تؤذيا الفتاة. نجعل باب القاعة الإلهية مريحاً؛ إنه طريق العروس.
14.1.64
ब्रह्मापरं युज्यतां ब्रह्म पूर्वं ब्रह्मान्ततो मध्यतो ब्रह्म सर्वतः ।
अनाव्याधां देवपुरां प्रपद्य शिवा स्योना पतिलोके वि राज ॥ १४.१.६४ ॥
ليكن البراهمن متصلاً من الخلف، والبراهمن من الأمام، والبراهمن في النهاية وفي الوسط، والبراهمن من كل جانب. وقد دخلتِ غير مجروحة مدينة الآلهة، ميمونة مريحة، فأشرقي في عالم الزوج.