அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 14.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.1.1
सत्येनोत्तभिता भूमिः सूर्येणोत्तभिता द्यौः ।
ऋतेनादित्यास्तिष्ठन्ति दिवि सोमो अधि श्रितः ॥ १४.१.१ ॥
சத்தியத்தால் பூமி தாங்கப்பட்டது; சூரியனால் வானம் தாங்கப்பட்டது. ரிதத்தால் ஆதித்யர்கள் நிற்கின்றனர்; வானில் சோமன் நிலைபெற்றுள்ளான்.
14.1.2
सोमेनादित्या बलिनः सोमेन पृथिवी मही ।
अथो नक्षत्राणामेषामुपस्थे सोम आहितः ॥ १४.१.२ ॥
சோமத்தால் ஆதித்யர்கள் வலிமையுடையவர்கள்; சோமத்தால் பெரிய பூமி (வலிமையுடையது). மேலும் இந்த நட்சத்திரங்களின் மடியில் சோமன் வைக்கப்பட்டுள்ளான்.
14.1.3
सोमं मन्यते पपिवान् यत्संपिंषन्त्योषधिम् ।
सोमं यं ब्रह्माणो विदुर्न तस्याश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.३ ॥
குடிப்பவன் சோமனாக நினைக்கிறான், மூலிகையை அரைக்கும்போது; எந்த சோமனை பிரம்மர்கள் அறிகின்றனரோ அதை பூமியில் பிறந்தவன் உண்பதில்லை.
14.1.4
यत्त्वा सोम प्रपिबन्ति तत आ प्यायसे पुनः ।
वायुः सोमस्य रक्षिता समानां मास आकृतिः ॥ १४.१.४ ॥
சோமனே, அவர்கள் உன்னைக் குடிக்கும்போது, அதன்பின் நீ மீண்டும் வளர்கிறாய். வாயு சோமனின் காவலன்; மாதம் ஆண்டின் வடிவம்.
14.1.5
आच्छद्विधानैर्गुपितो बार्हतैः सोम रक्षितः ।
ग्राव्णामिच्छृण्वन् तिष्ठसि न ते अश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.५ ॥
மூடும் விதிகளால் காக்கப்பட்டவனே, பெரியவர்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட சோமனே, கற்களின் ஒலியைக் கேட்டபடி நீ நிற்கிறாய்; உன்னை பூமியில் பிறந்தவன் உண்பதில்லை.
14.1.6
चित्तिरा उपबर्हणं चक्षुरा अभ्यञ्जनम् ।
द्यौर्भूमिः कोश आसीद्यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.६ ॥
சித்தி அவளுக்குத் தலையணை; சக்ஷு மை பூசுதல்; வானும் பூமியும் அவளது பெட்டியாக இருந்தன, சூர்யா தன் கணவனிடம் சென்றபோது.
14.1.7
रैभ्यासीदनुदेयी नाराशंसी न्योचनी ।
सूर्याया भद्रमिद्वासो गाथयैति परिष्कृता ॥ १४.१.७ ॥
ரைப்யா, அனுதேயீ, நாராசம்சீ, ந்யோசனீ ஆகியவை இருந்தன; சூர்யாவின் மங்கலமான ஆடை பாடலுடன் அலங்கரிக்கப்பட்டு வருகிறது.
14.1.8
स्तोमा आसन् प्रतिधयः कुरीरं छन्द ओपशः ।
सूर्याया अश्विना वराग्निरासीत्पुरोगवः ॥ १४.१.८ ॥
ஸ்தோமங்கள் பிரதிதி ஆயின; குரீரம், சந்தஸ் ஓபசம்; சூர்யாவின் வரர்கள் அஷ்வினர்; அக்னி முன்னே செல்பவனாக இருந்தான்.
14.1.9
सोमो वधूयुरभवदश्विनास्तामुभा वरा ।
सूर्यां यत्पत्ये शंसन्तीं मनसा सविताददात् ॥ १४.१.९ ॥
சோமன் மணமகளை விரும்புபவனாக ஆனான்; இரு அஷ்வினரும் வரர்களாயினர். சவிதா மனதால் கணவனுக்காக துதிக்கும் சூர்யாவைக் கொடுத்தான்.
14.1.10
मनो अस्या अन आसीद्द्यौरासीदुत च्छदिः ।
शुक्रावनड्वाहावास्तां यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.१० ॥
இவளுடைய மனமே வண்டியாக இருந்தது; வானமே கூரையாக இருந்தது; இரு ஒளிரும் காளைகள் இருந்தன, சூர்யா கணவனிடம் சென்றபோது.
14.1.11
ऋक्सामाभ्यामभिहितौ गावौ ते सामनावैताम् ।
श्रोत्रे ते चक्रे आस्तां दिवि पन्थाश्चराचरः ॥ १४.१.११ ॥
ருக் மற்றும் சாமத்தால் பூட்டப்பட்ட இரு காளைகள்; உன் சாமங்கள் சென்றன; உன் காதுகள் இரு சக்கரங்களாயின; வானில் வழி அசைவதும் அசையாததுமாக உள்ளது.
14.1.12
शुची ते चक्रे यात्या व्यानो अक्ष आहतः ।
अनो मनस्मयं सूर्यारोहत्प्रयती पतिम् ॥ १४.१.१२ ॥
உன் இரு சக்கரங்கள் தூய்மையானவை, பயணத்திற்கானவை; வ்யான பிராணன் அச்சாக பொருத்தப்பட்டது; மனத்தால் ஆன வண்டியில் சூர்யா புறப்பட்டு கணவனிடம் ஏறினாள்.
14.1.13
सूर्याया वहतुः प्रागात्सविता यमवासृजत् ।
मघासु हन्यन्ते गावः फल्गुनीषु व्युह्यते ॥ १४.१.१३ ॥
சூரியாவின் திருமண ஊர்வலம் முன்னேறிச் சென்றது; சவிதா அதனை அனுப்பினார். மகா நட்சத்திரத்தில் பசுக்கள் கொல்லப்படுகின்றன; பல்குனியில் மணமகள் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாள்.
14.1.14
यदश्विना पृच्छमानावयातं त्रिचक्रेण वहतुं सूर्यायाः ।
क्वैकं चक्रं वामासीत्क्व देष्ट्राय तस्थथुः ॥ १४.१.१४ ॥
அசுவினிகளே, நீங்கள் கேட்டுக்கொண்டு மூன்று சக்கர வண்டியில் சூரியாவின் திருமண ஊர்வலத்திற்கு வந்தபோது, உங்கள் ஒரு சக்கரம் எங்கே இருந்தது? கொடைக்காக எங்கே நின்றீர்கள்?
14.1.15
यदयातं शुभस्पती वरेयं सूर्यामुप ।
विश्वे देवा अनु तद्वामजानन् पुत्रः पितरमवृणीत पूषा ॥ १४.१.१५ ॥
சுப நாயகர்களே, நீங்கள் மணமகனாகச் சூரியாவை நோக்கி வந்தபோது, எல்லா தேவர்களும் உங்கள் அந்தச் செயலை அறிந்து ஏற்றனர்; மகன் தந்தையைத் தேர்ந்தெடுப்பது போல பூஷன் தேர்ந்தெடுத்தான்.
14.1.16
द्वे ते चक्रे सूर्ये ब्रह्माण ऋतुथा विदुः ।
अथैकं चक्रं यद्गुहा तदद्धातय इद्विदुः ॥ १४.१.१६ ॥
ஓ சூரியனே, உன் இரண்டு சக்கரங்களை பிரம்மர்கள் ருதுக்களின்படி அறிவர்; ஆனால் மறைந்திருக்கும் அந்த ஒரு சக்கரத்தை மனிதர்களே உண்மையாக அறிவர்.
14.1.17
अर्यमणं यजामहे सुबन्धुं पतिवेदनम् ।
उर्वारुकमिव बन्धनात्प्रेतो मुञ्चामि नामुतः ॥ १४.१.१७ ॥
நல்ல பந்துவும் கணவனைத் தேடித்தருபவருமான அரியமனை வணங்குகிறோம்; வெள்ளரிக்காய் தன் கொடியிலிருந்து விடுபடுவது போல, இங்கிருந்து விடுவிக்கிறேன், அங்கிருந்து அல்ல.
14.1.18
प्रेतो मुञ्चामि नामुतः सुबद्धाममुतस्करम् ।
यथेयमिन्द्र मीढ्वः सुपुत्रा सुभगासति ॥ १४.१.१८ ॥
இங்கிருந்து விடுவிக்கிறேன், அங்கிருந்து அல்ல; அங்குள்ள இறுக்கமான கட்டிலிருந்து — ஓ இந்திரா, ஓ கொடையாளியே, இவள் நல்ல மகன்களையும் செல்வத்தையும் உடையவளாக இருக்கட்டும்.
14.1.19
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
ऋतस्य योनौ सुकृतस्य लोके स्योनं ते अस्तु सहसंभलायै ॥ १४.१.१९ ॥
வருணனின் கயிற்றிலிருந்து உன்னை விடுவிக்கிறேன்; நல்லருள் புரியும் சவிதா எதனால் உன்னைக் கட்டினாரோ அதிலிருந்து. ரதத்தின் மூலமான ரிதத்திலும், நற்செயலின் உலகிலும், சகசம்பலைக்கு உனக்கு இன்பம் உண்டாகட்டும்.
14.1.20
भगस्त्वेतो नयतु हस्तगृह्याश्विना त्वा प्र वहतां रथेन ।
गृहान् गच्छ गृहपत्नी यथासो वशिनी त्वं विदथमा वदासि ॥ १४.१.२० ॥
பகன் உன்னை இங்கிருந்து கைபிடித்து அழைத்துச் செல்லட்டும்; அசுவினிகள் ரதத்தில் உன்னைக் கொண்டு செல்லட்டும். வீட்டுக்குச் செல், இல்லத்தரசியாக; ஆளும் திறனுடையவளாய் நீ சபையில் பேசுவாய்.
14.1.21
इह प्रियं प्रजायै ते समृध्यतामस्मिन् गृहे गार्हपत्याय जागृहि ।
एना पत्या तन्वं सं स्पृशस्वाथ जिर्विर्विदथमा वदासि ॥ १४.१.२१ ॥
இங்கே உன் சந்ததிக்கு இனியது செழிக்கட்டும்; இந்த இல்லத்தில் கார்ஹபத்திய நெருப்புக்காக விழிப்புடன் இரு. இந்தக் கணவனுடன் உன் உடலை இணை; பின் விழிப்புடன் நீ சபையில் பேசுவாய்.
14.1.22
इहैव स्तं मा वि यौष्टं विश्वमायुर्व्यश्नुतम् ।
क्रीडन्तौ पुत्रैर्नप्तृभिर्मोदमानौ स्वस्तकौ ॥ १४.१.२२ ॥
இங்கேயே இருங்கள், பிரியாதீர்கள்; முழு ஆயுளை அடையுங்கள். மகன்களுடனும் பேரர்களுடனும் விளையாடி, மகிழ்ந்து, நலத்துடன் இருங்கள்.
14.1.23
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्ट ऋतूंरन्यो विदधज्जायसे नवः ॥ १४.१.२३ ॥
முன்னும் பின்னும் நடந்து, மாயத்தால் இந்த இரு குழந்தைகளும் விளையாடி கடலைச் சுற்றிச் செல்கின்றனர். ஒருவன் எல்லா உலகங்களையும் காண்கிறான்; மற்றொருவன் ருதுக்களை நியமித்து புதியவனாகப் பிறக்கிறான்.
14.1.24
नवोनवो भवसि जायमानोऽह्नां केतुरुषसामेष्यग्रम् ।
भागं देवेभ्यो वि दधास्यायन् प्र चन्द्रमस्तिरसे दीर्घमायुः ॥ १४.१.२४ ॥
நீ ஒவ்வொரு முறையும் புதியவனாகப் பிறக்கிறாய்; நாட்களின் கொடியாகவும் விடியல்களுக்கு முன்னால் செல்பவனாகவும் இருக்கிறாய். தேவர்களுக்குப் பங்கு பிரித்துக் கொடுத்துச் செல்லும் சந்திரனே, நீ நீண்ட ஆயுளை விரிவாக்குகிறாய்.
14.1.25
परा देहि शामुल्यं ब्रह्मभ्यो वि भजा वसु ।
कृत्यैषा पद्वती भूत्वा जाया विशते पतिम् ॥ १४.१.२५ ॥
சாமுல்யத்தை விலக்கு; பிரம்மர்களுக்குச் செல்வத்தைப் பங்கிட்டுக் கொடு. இந்தக் கிருத்யை கால்களுடையவளாகி கணவனிடம் நுழைகிறாள்; மனைவி கணவனுக்குள் புகுகிறாள்.
14.1.26
नीललोहितं भवति कृत्यासक्तिर्व्यज्यते ।
एधन्ते अस्या ज्ञातयः पतिर्बन्धेषु बध्यते ॥ १४.१.२६ ॥
கிருத்யையின் பற்று நீல-சிவப்பாகி வெளிப்படுகிறது. அவளுடைய உறவினர்கள் பெருகுகிறார்கள்; கணவன் கட்டுகளில் பிணைக்கப்படுகிறான்.
14.1.27
अश्लीला तनूर्भवति रुशती पापयामुया ।
पतिर्यद्वध्वो वाससः स्वमङ्गमभ्यूर्णुते ॥ १४.१.२७ ॥
அந்தப் பாவியுடன் அவளுடைய உடல் அநாகரிகமாகவும் எரிவதுபோலவும் ஆகிறது; கணவன் மணமகளின் ஆடையால் தன் சொந்த அங்கத்தை மூடும்போது.
14.1.28
आशसनं विशसनमथो अधिविकर्तनम् ।
सूर्यायाः पश्य रूपाणि तानि ब्रह्मोत शुम्भति ॥ १४.१.२८ ॥
வெட்டுதல், துண்டித்தல், கிழித்தல் ஆகியவற்றைப் பார். சூர்யாவின் அந்த வடிவங்களைக் காண்; பிரம்மமும் அவற்றை அலங்கரிக்கிறது.
14.1.29
तृष्टमेतत्कटुकमपाष्ठवद्विषवन् नैतदत्तवे ।
सूर्यां यो ब्रह्मा वेद स इद्वाधूयमर्हति ॥ १४.१.२९ ॥
இது சூடானது, கசப்பானது, நஞ்சுபோன்றது; இது உண்ணத் தகாதது. சூர்யாவை அறியும் பிரம்மனே மணமகளுக்குரியவன்.
14.1.30
स इत्तत्स्योनं हरति ब्रह्मा वासः सुमङ्गलम् ।
प्रायश्चित्तिं यो अध्येति येन जाया न रिष्यति ॥ १४.१.३० ॥
பிரம்மா அந்த வசதியான, மங்கலமான ஆடையைக் கொண்டு வருகிறான். எவன் பிராயச்சித்தியை ஓதுகிறானோ, அதனால் மனைவி அழிவதில்லை.
14.1.31
युवं भगं सं भरतं समृद्धमृतं वदन्तावृतोद्येषु ।
ब्रह्मणस्पते पतिमस्यै रोचय चारु संभलो वदतु वाचमेताम् ॥ १४.१.३१ ॥
நீங்கள் இருவரும் செழுமையான செல்வத்தைச் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்; ரிதத்தின் எழுச்சியில் உண்மை பேசுங்கள். பிரம்மணஸ்பதியே, இவளுக்காக கணவனை அழகுபடுத்துங்கள்; சம்பலன் இந்தச் சொல்லை அழகாகப் பேசட்டும்.
14.1.32
इहेदसाथ न परो गमाथेमं गावः प्रजया वर्धयाथ ।
शुभं यतीरुस्रियाः सोमवर्चसो विश्वे देवाः क्रन्न् इह वो मनांसि ॥ १४.१.३२ ॥
இங்கேயே தங்குங்கள், தூரம் செல்லாதீர்கள். பசுக்களே, சந்ததியுடன் இந்த வீட்டைப் பெருக்குங்கள். மங்கலமாக வரும், சோமத் தேஜஸ் கொண்ட உஷா-பசுக்களே, எல்லா தேவர்களும் உங்கள் மனங்களை இங்கே நிலைநிறுத்தட்டும்.
14.1.33
इमं गावः प्रजया सं विशाथायं देवानां न मिनाति भागम् ।
अस्मै वः पूषा मरुतश्च सर्वे अस्मै वो धाता सविता सुवाति ॥ १४.१.३३ ॥
பசுக்களே, இந்த (வீட்டில்) சந்ததியுடன் சேர்ந்து புகுங்கள். தேவர்களின் பங்கைக் கெடுக்காத இவனுக்காக, பூஷனும் எல்லா மருத்துகளும் உங்களுக்காக; இவனுக்காக தாதாவும் சவிதாவும் உங்களை ஏவட்டும்.
14.1.34
अनृक्षरा ऋजवः सन्तु पन्थानो येभिः सखायो यन्ति नो वरेयम् ।
सं भगेन समर्यम्णा सं धाता सृजतु वर्चसा ॥ १४.१.३४ ॥
முட்களற்ற நேரான பாதைகள் இருக்கட்டும்; அவற்றின் வழியாக நம் தோழர்கள் நம் வரணத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்கள். பகனுடனும் அர்யமனுடனும் தாதா இவளைத் தேஜஸுடன் இணைக்கட்டும்.
14.1.35
यच्च वर्चो अक्षेषु सुरायां च यदाहितम् ।
यद्गोष्वश्विना वर्चस्तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३५ ॥
பகடைகளிலும் மதுவிலும் வைக்கப்பட்ட எந்த தேஜஸ் உண்டோ, பசுக்களில் உள்ள எந்த தேஜஸ் உண்டோ — ஓ அஸ்வின்களே, அந்த தேஜஸால் இவளைக் காத்தருளுங்கள்.
14.1.36
येन महानघ्न्या जघनमश्विना येन वा सुरा ।
येनाक्षा अभ्यषिच्यन्त तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३६ ॥
அஸ்வினிகளே, மகத்தான அக்னியா (பசு) இடுப்பும், எந்த ஒளியால் சுரையும், எந்த ஒளியால் பகடைகள் நனைக்கப்பட்டனவோ, அந்த ஒளியாலேயே இவளைக் காத்தருளுங்கள்.
14.1.37
यो अनिध्मो दीदयदप्स्वन्तर्यं विप्रास ईडते अध्वरेषु ।
अपां नपान् मधुमतीरपो दा याभिरिन्द्रो वावृधे वीर्यावान् ॥ १४.१.३७ ॥
விறகின்றி நீருக்குள் ஒளிர்பவனை, யக்ஞங்களில் ஞானியர் போற்றுகின்றனர். நீர்களின் மகனே, இனிய நீர்களைக் கொடு; அவற்றால் வீரியவான் இந்திரன் வளர்ந்தான்.
14.1.38
इदमहं रुशन्तं ग्राभं तनूदूषिमपोहामि ।
यो भद्रो रोचनस्तमुदचामि ॥ १४.१.३८ ॥
ஒளிரும், பிடிக்கும், உடலைக் கெடுக்கும் இதை நான் விரட்டுகிறேன்; நலமும் ஒளியுமுள்ளதை மேலே உயர்த்துகிறேன்.
14.1.39
आस्यै ब्राह्मणाः स्नपनीर्हरन्त्ववीरघ्नीरुदजन्त्वापः ।
अर्यम्णो अग्निं पर्येतु पूषन् प्रतीक्षन्ते श्वशुरो देवरश्च ॥ १४.१.३९ ॥
இவளுக்காக அந்தணர்கள் நீராட்டு நீரைக் கொண்டு வரட்டும்; கணவர்களைக் கொல்லாத நீர்கள் பொங்கட்டும். அர்யமனின் அக்னி இவளைச் சுற்றட்டும்; பூஷனே, மாமனாரும் கொழுந்தனும் காத்திருக்கின்றனர்.
14.1.40
शं ते हिरण्यं शमु सन्त्वापः शं मेथिर्भवतु शं युगस्य तर्द्म ।
शं त आपः शतपवित्रा भवन्तु शमु पत्या तन्वं सं स्पृशस्व ॥ १४.१.४० ॥
உனக்குப் பொன் மங்கலமாகட்டும்; நீர்களும் மங்கலமாகட்டும். கடையும் கோல் மங்கலமாகட்டும்; நுகத்தின் குறுக்குக்கட்டை மங்கலமாகட்டும். உனக்கு நூறு வடிகட்டிகளால் வடிகட்டிய நீர்கள் மங்கலமாகட்டும்; கணவனுடன் உன் உடலைச் சேர்த்துக்கொள்.
14.1.41
खे रथस्य खेऽनसः खे युगस्य शतक्रतो ।
अपालामिन्द्र त्रिष्पूत्वाकृणोः सूर्यत्वचम् ॥ १४.१.४१ ॥
தேரின் துளையில், வண்டியின் துளையில், நுகத்தின் துளையில் — நூறு வலிமை கொண்ட இந்திரனே! அபாலாவை மூன்று முறை தூய்மைப்படுத்தி சூரியத் தோலுள்ளவளாக ஆக்கினாய்.
14.1.42
आशासाना सौमनसं प्रजां सौभाग्यं रयिम् ।
पत्युरनुव्रता भूत्वा सं नह्यस्वामृताय कम् ॥ १४.१.४२ ॥
நற்மனம், மக்கட்செல்வம், நல்லூழ், செல்வம் ஆகியவற்றை விரும்பி, கணவனுக்குப் பணிந்தவளாய் ஆகி, அமிர்தத்திற்காகவும் இன்பத்திற்காகவும் உன்னைப் பிணைத்துக்கொள்.
14.1.43
यथा सिन्धुर्नदीनां साम्राज्यं सुषुवे वृषा ।
एवा त्वं सम्राज्ञ्येधि पत्युरस्तं परेत्य ॥ १४.१.४३ ॥
ஆறுகளுக்குள் சிந்து எப்படி ஆட்சியை ஈன்றதோ, அப்படியே நீ கணவனின் இல்லத்திற்குச் சென்று அரசியாக இரு.
14.1.44
सम्राज्ञ्येधि श्वशुरेषु सम्राज्ञ्युत देवृषु ।
ननान्दुः सम्राज्ञ्येधि सम्राज्ञ्युत श्वश्र्वाः ॥ १४.१.४४ ॥
மாமனார்களுக்கு நடுவில் அரசியாக இரு; கொழுந்தன்மார்களுக்கு நடுவிலும் அரசியாக இரு; நாத்திகளுக்கு நடுவில் அரசியாக இரு, மாமியாருக்கு நடுவிலும் அரசியாக இரு.
14.1.45
या अकृन्तन्न् अवयन् याश्च तत्निरे या देवीरन्तामभितोऽददन्त ।
तास्त्वा जरसे सं व्ययन्त्वायुष्मतीदं परि धत्स्व वासः ॥ १४.१.४५ ॥
எவர்கள் வெட்டினார்களோ, எவர்கள் நெய்தார்களோ, எவர்கள் நூல் நூற்றார்களோ, எந்த தேவியர் சுற்றிலும் நூல் நுனிகளைக் கொடுத்தாரோ, அவர்கள் உன்னை முதுமைவரை தைக்கட்டும். நீண்ட ஆயுளுடையவளாய் இந்த ஆடையை அணிந்துகொள்.
14.1.46
जीवं रुदन्ति वि नयन्त्यध्वरं दीर्घामनु प्रसितिं दीध्युर्नरः ।
वामं पितृभ्यो य इदं समीरिरे मयः पतिभ्यो जनये परिष्वजे ॥ १४.१.४६ ॥
உயிருள்ளவனை மக்கள் அழுதபடி கொண்டு செல்கிறார்கள்; நீண்ட தொடர்ச்சியின் பின் மனிதர்கள் ஒளிர்கின்றனர். பித்ருக்களுக்காக இந்த நல்ல காணிக்கையைச் செய்தவர்கள், கணவர்களுக்கு இன்பம் தருகிறார்கள்; மனைவியைத் தழுவுகிறேன்.
14.1.47
स्योनं ध्रुवं प्रजायै धारयामि तेऽश्मानं देव्याः पृथिव्या उपस्थे ।
तमा तिष्ठानुमाद्या सुवर्चा दीर्घं त आयुः सविता कृणोतु ॥ १४.१.४७ ॥
சந்ததிக்காக இனிமையானதும் உறுதியானதுமான இந்தக் கல்லை உனக்காக நிறுவுகிறேன், தேவியாகிய பூமியின் மடியில். இங்கே நிற்பாயாக, அனைவராலும் மகிழ்விக்கப்பட்டவளாய், ஒளிரும் பேரொளியுடன்; சவிதா உன் ஆயுளை நீட்டட்டும்.
14.1.48
येनाग्निरस्या भूम्या हस्तं जग्राह दक्षिणम् ।
तेन गृह्णामि ते हस्तं मा व्यथिष्ठा मया सह प्रजया च धनेन च ॥ १४.१.४८ ॥
இந்த பூமியின் கையை அக்கினி எந்த வலக்கையால் பற்றினானோ, அதே கையால் உன் கையைப் பற்றுகிறேன். என்னுடன், சந்ததியுடனும் செல்வத்துடனும் நீ துன்பப்படாதிருப்பாயாக.
14.1.49
देवस्ते सविता हस्तं गृह्णातु सोमो राजा सुप्रजसं कृणोतु ।
अग्निः सुभगां जतवेदाः पत्ये पत्नीं जरदष्टिं कृणोतु ॥ १४.१.४९ ॥
தேவனாகிய சவிதா உன் கையைப் பற்றட்டும்; அரசனாகிய சோமன் உன்னை நல்ல சந்ததி உடையவளாக்கட்டும். ஜாதவேதஸ் அக்கினி செளபாக்கியமுள்ள மனைவியை கணவனுக்காக முதுமை வரை வாழச் செய்யட்டும்.
14.1.50
गृह्णामि ते सौभगत्वाय हस्तं मया पत्या जरदष्टिर्यथासः ।
भगो अर्यमा सविता पुरंधिर्मह्यं त्वादुर्गार्हपत्याय देवाः ॥ १४.१.५० ॥
செளபாக்கியத்திற்காக உன் கையைப் பற்றுகிறேன்; என் கணவனுடன் நீ முதுமை வரை செல்வாயாக. பகன், அர்யமா, சவிதா, புரந்தி எனும் தேவர்கள் இல்லறத்திற்காக உன்னை எனக்கு அளித்தனர்.
14.1.51
भगस्ते हस्तमग्रहीत्सविता हस्तमग्रहीत् ।
पत्नी त्वमसि धर्मणाहं गृहपतिस्तव ॥ १४.१.५१ ॥
பகன் உன் கையைப் பற்றினான்; சவிதா கையைப் பற்றினான். தர்மப்படி நீ மனைவி; நான் உன் இல்லத்தின் தலைவன்.
14.1.52
ममेयमस्तु पोष्या मह्यं त्वादाद्बृहस्पतिः ।
मया पत्या प्रजावति सं जीव शरदः शतम् ॥ १४.१.५२ ॥
இவள் எனக்குரியவளாகட்டும்; பிருஹஸ்பதி உன்னை எனக்குக் கொடுத்தார். என் கணவனுடனும் சந்ததியுடனும் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வாயாக.
14.1.53
त्वष्टा वासो व्यदधाच्छुभे कं बृहस्पतेः प्रशिषा कवीनाम् ।
तेनेमां नारीं सविता भगश्च सूर्यामिव परि धत्तां प्रजया ॥ १४.१.५३ ॥
த்வஷ்டா அழகுக்காக ஆடையை அமைத்தார்; கவிகளில் தலைவரான பிருஹஸ்பதியின் அறிவுறுத்தலால். அதனால் சவிதாவும் பகனும் இவளை சூர்யாவைப் போல் மக்கட்செல்வத்துடன் அலங்கரிக்கட்டும்.
14.1.54
इन्द्राग्नी द्यावापृथिवी मातरिश्वा मित्रावरुणा भगो अश्विनोभा ।
बृहस्पतिर्मरुतो ब्रह्म सोम इमां नारिं प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.१.५४ ॥
இந்திரனும் அக்னியும், த்யாவாப்ருதிவியும், மாதரிஶ்வனும், மித்ர-வருணரும், பகனும் இரு அஸ்வினரும், பிருஹஸ்பதியும், மருத்களும், பிரம்மமும், சோமனும் இந்த நாரியை மக்கட்செல்வத்தால் வளர்க்கட்டும்.
14.1.55
बृहस्पतिः प्रथमः सूर्यायाः शीर्षे केशाँ अकल्पयत् ।
तेनेमामश्विना नारीं पत्ये सं शोभयामसि ॥ १४.१.५५ ॥
முதலில் பிருஹஸ்பதி சூர்யாவின் தலையில் கூந்தலை அமைத்தார். அதனால் அஸ்வினர்களே, இந்த நாரியைக் கணவனுக்காக நாம் அலங்கரிக்கிறோம்.
14.1.56
इदं तद्रूपं यदवस्त योषा जायां जिज्ञासे मनसा चरन्तीम् ।
तामन्वर्तिष्ये सखिभिर्नवग्वैः क इमान् विद्वान् वि चचर्त पाशान् ॥ १४.१.५६ ॥
இதுவே அந்த உருவம், இளம்பெண் அணிந்தது. மனதால் நடமாடும் மனைவியை நான் அறிய விரும்புகிறேன். அவளைப் பின்தொடர்வேன், புதிய பசுக்களுடன் தோழர்களோடு. இந்தக் கட்டுகளை அறிந்தவன் யார் அவிழ்ப்பான்?
14.1.57
अहं वि ष्यामि मयि रूपमस्या वेददित्पश्यन् मनसः कुलायम् ।
न स्तेयमद्मि मनसोदमुच्ये स्वयं श्रथ्नानो वरुणस्य पाशान् ॥ १४.१.५७ ॥
நான் இவளது உருவத்தை என்னுள் காண்பேன்; மனத்தின் கூட்டைப் பார்த்து அறிவேன். திருட்டுத்தனமாக உண்ணேன்; மனதால் விடுபடுகிறேன், வருணனின் கட்டுகளை நானே தளர்த்தி.
14.1.58
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
उरुं लोकं सुगमत्र पन्थां कृणोमि तुभ्यं सहपत्न्यै वधु ॥ १४.१.५८ ॥
சுசேவனான சவிதா உன்னைக் கட்டிய வருணனின் கயிற்றிலிருந்து உன்னை விடுவிக்கிறேன். மணமகளே, உனக்கும் உன் கணவனுக்கும் இங்கே விரிந்த உலகையும் எளிதான வழியையும் உண்டாக்குகிறேன்.
14.1.59
उद्यच्छध्वमप रक्षो हनाथेमं नारीं सुकृते दधात ।
धाता विपश्चित्पतिमस्यै विवेद भगो राजा पुर एतु प्रजानन् ॥ १४.१.५९ ॥
எழுந்திருங்கள், அரக்கர்களை விரட்டுங்கள்; இந்தப் பெண்ணை நல்ல செயல் செய்பவனிடம் வையுங்கள். அறிவுள்ள தாதா இவளுக்குக் கணவனைக் கண்டார்; மன்னன் பகன் மக்களை அறிந்தவராய் முன்னே செல்லட்டும்.
14.1.60
भगस्ततक्ष चतुरः पादान् भगस्ततक्ष चत्वार्युष्पलानि ।
त्वष्टा पिपेश मध्यतोऽनु वर्ध्रान्त्सा नो अस्तु सुमङ्गली ॥ १४.१.६० ॥
பகன் நான்கு கால்களைச் செதுக்கினான்; பகன் நான்கு தாமரைகளைச் செய்தான். த்வஷ்டா நடுவில் அலங்கரித்தான், கயிறுகளின் வழியே; அவள் நமக்கு மங்கலமானவளாக இருக்கட்டும்.
14.1.61
सुकिंशुकं वहतुं विश्वरूपं हिरण्यवर्णं सुवृतं सुचक्रम् ।
आ रोह सूर्ये अमृतस्य लोकं स्योनं पतिभ्यो वहतुं कृणु त्वम् ॥ १४.१.६१ ॥
நல்ல கிம்சுக மரத்தாலான, பல வடிவுடைய, பொன்னிறமான, நன்கு உருளும், நல்ல சக்கரங்களுடைய வாகனம் அது. சூரியனை நோக்கி அமிருத லோகத்தில் ஏறு; மணமகளே, கணவர்களுக்கு இந்த வாகனத்தை இன்பமானதாக்கு.
14.1.62
अभ्रातृघ्नीं वरुणापशुघ्नीं बृहस्पते ।
इन्द्रापतिघ्नीं पुत्रिणीमास्मभ्यं सवितर्वह ॥ १४.१.६२ ॥
ஓ பிருஹஸ்பதி, சகோதரர்களைக் கொல்லாதவளும், வருணனின் கால்நடைகளைக் கொல்லாதவளும், இந்திரனின் காரணமாகக் கணவர்களைக் கொல்லாதவளும், மகன்களுடையவளுமான அவளை, ஓ சவிதா, எங்களுக்காகக் கொண்டுவா.
14.1.63
मा हिंसिष्टं कुमार्यं स्थूणे देवकृते पथि ।
शालाया देव्या द्वारं स्योनं कृण्मो वधूपथम् ॥ १४.१.६३ ॥
தேவர்களால் அமைக்கப்பட்ட பாதையின் இரு தூண்களே, கன்னிப் பெண்ணுக்குத் தீங்கு செய்யாதீர்கள். தேவி சாலையின் வாயிலை இனிமையானதாக ஆக்குகிறோம்; அது மணமகளின் பாதை.
14.1.64
ब्रह्मापरं युज्यतां ब्रह्म पूर्वं ब्रह्मान्ततो मध्यतो ब्रह्म सर्वतः ।
अनाव्याधां देवपुरां प्रपद्य शिवा स्योना पतिलोके वि राज ॥ १४.१.६४ ॥
பின்னால் பிரம்மம் இணையட்டும், முன்னால் பிரம்மம், இறுதியிலும் நடுவிலும் பிரம்மம், எல்லாப் பக்கங்களிலும் பிரம்மம். காயமற்றவளாய் தேவநகரில் நுழைந்து, மங்களமும் இனிமையும் உள்ளவளாக கணவனின் உலகில் ஒளிர்க.