Atharvaveda · Sūkta 14.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.1.1
सत्येनोत्तभिता भूमिः सूर्येणोत्तभिता द्यौः ।
ऋतेनादित्यास्तिष्ठन्ति दिवि सोमो अधि श्रितः ॥ १४.१.१ ॥
Durch die Wahrheit ist die Erde gestützt, durch die Sonne der Himmel. Durch ṛta stehen die Ādityas; im Himmel ruht Soma.
14.1.2
सोमेनादित्या बलिनः सोमेन पृथिवी मही ।
अथो नक्षत्राणामेषामुपस्थे सोम आहितः ॥ १४.१.२ ॥
Durch Soma sind die Ādityas mächtig, durch Soma ist die große Erde stark. Und im Schoß dieser Sterne ist Soma eingesetzt.
14.1.3
सोमं मन्यते पपिवान् यत्संपिंषन्त्योषधिम् ।
सोमं यं ब्रह्माणो विदुर्न तस्याश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.३ ॥
Wer trinkt, meint, es sei Soma, wenn man das Kraut zerstößt; den Soma, den die Brahmanen kennen, isst kein irdischer Sterblicher.
14.1.4
यत्त्वा सोम प्रपिबन्ति तत आ प्यायसे पुनः ।
वायुः सोमस्य रक्षिता समानां मास आकृतिः ॥ १४.१.४ ॥
O Soma, wenn sie dich trinken, wächst du daraufhin wieder und erneuerst dich. Vāyu ist der Hüter des Soma; der Monat ist die Gestalt des Jahres.
14.1.5
आच्छद्विधानैर्गुपितो बार्हतैः सोम रक्षितः ।
ग्राव्णामिच्छृण्वन् तिष्ठसि न ते अश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.५ ॥
Verhüllt durch die Verhüllungsriten, bewacht von den Großen, o Soma, stehst du und hörst den Klang der Presssteine; kein irdischer Sterblicher isst dich.
14.1.6
चित्तिरा उपबर्हणं चक्षुरा अभ्यञ्जनम् ।
द्यौर्भूमिः कोश आसीद्यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.६ ॥
Das Denken war ihr Kissen, das Auge ihre Salbe; Himmel und Erde waren ihre Schatulle, als Sūryā zu ihrem Gatten ging.
14.1.7
रैभ्यासीदनुदेयी नाराशंसी न्योचनी ।
सूर्याया भद्रमिद्वासो गाथयैति परिष्कृता ॥ १४.१.७ ॥
Raibhyā, Anudeyī, Nārāśaṃsī und Nyocanī waren da; Sūryās glückverheißendes Gewand kommt mit dem Gāthā geschmückt.
14.1.8
स्तोमा आसन् प्रतिधयः कुरीरं छन्द ओपशः ।
सूर्याया अश्विना वराग्निरासीत्पुरोगवः ॥ १४.१.८ ॥
Die Lobgesänge waren die pratidhi; kurīra und Metrum der opaśa; Sūryās Bräutigame waren die Aśvin, und Agni ging voran.
14.1.9
सोमो वधूयुरभवदश्विनास्तामुभा वरा ।
सूर्यां यत्पत्ये शंसन्तीं मनसा सविताददात् ॥ १४.१.९ ॥
Soma wurde des Bräutigams begehrend; beide Aśvin wurden Freier. Als Savitṛ mit dem Geist Sūryā, die lobpreisend war, dem Gatten gab.
14.1.10
मनो अस्या अन आसीद्द्यौरासीदुत च्छदिः ।
शुक्रावनड्वाहावास्तां यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.१० ॥
Ihr Geist war der Wagen, der Himmel die Decke; zwei leuchtende Zugochsen waren da, als Sūryā zu ihrem Gatten ging.
14.1.11
ऋक्सामाभ्यामभिहितौ गावौ ते सामनावैताम् ।
श्रोत्रे ते चक्रे आस्तां दिवि पन्थाश्चराचरः ॥ १४.१.११ ॥
Zwei durch den Ṛc und das Sāman gejochte Rinder; deine Sāman gingen; deine Ohren waren zwei Räder; der Weg am Himmel ist bewegt und unbewegt.
14.1.12
शुची ते चक्रे यात्या व्यानो अक्ष आहतः ।
अनो मनस्मयं सूर्यारोहत्प्रयती पतिम् ॥ १४.१.१२ ॥
Deine zwei Räder sind leuchtend für die Fahrt; der durchdringende Lebensatem ist als Achse befestigt; in einem Wagen aus Geist bestieg Sūryā, aufbrechend, ihren Gatten zu.
14.1.13
सूर्याया वहतुः प्रागात्सविता यमवासृजत् ।
मघासु हन्यन्ते गावः फल्गुनीषु व्युह्यते ॥ १४.१.१३ ॥
Der Hochzeitszug der Sūryā zog los, den Savitṛ sandte; unter Maghā werden die Kühe geschlachtet, unter Phalgunī wird die Braut fortgeführt.
14.1.14
यदश्विना पृच्छमानावयातं त्रिचक्रेण वहतुं सूर्यायाः ।
क्वैकं चक्रं वामासीत्क्व देष्ट्राय तस्थथुः ॥ १४.१.१४ ॥
Als ihr, ihr beiden Aśvins, fragend mit dem dreirädrigen Wagen zum Hochzeitszug der Sūryā kamt, wo war euer eines Rad? Wo standet ihr für die Gabe?
14.1.15
यदयातं शुभस्पती वरेयं सूर्यामुप ।
विश्वे देवा अनु तद्वामजानन् पुत्रः पितरमवृणीत पूषा ॥ १४.१.१५ ॥
Als ihr, ihr Herren des Glanzes, als Freier zu Sūryā gingt, billigten alle Götter eure Tat; wie ein Sohn den Vater wählt, so wählte Pūṣan.
14.1.16
द्वे ते चक्रे सूर्ये ब्रह्माण ऋतुथा विदुः ।
अथैकं चक्रं यद्गुहा तदद्धातय इद्विदुः ॥ १४.१.१६ ॥
O Sonne, deine zwei Räder kennen die Brahmanen richtig nach den Jahreszeiten; das eine verborgene Rad aber kennen wahrlich nur die Sterblichen.
14.1.17
अर्यमणं यजामहे सुबन्धुं पतिवेदनम् ।
उर्वारुकमिव बन्धनात्प्रेतो मुञ्चामि नामुतः ॥ १४.१.१७ ॥
Wir verehren Aryaman, den guten Verwandten, den Finder des Gatten; wie die Gurke von ihrem Band gelöst wird, so löse ich von hier, nicht von dort.
14.1.18
प्रेतो मुञ्चामि नामुतः सुबद्धाममुतस्करम् ।
यथेयमिन्द्र मीढ्वः सुपुत्रा सुभगासति ॥ १४.१.१८ ॥
Ich löse sie von hier, nicht von dort, von der festen Bindung dort — o Indra, o Freigebiger, damit diese Frau gute Söhne habe und glücklich sei.
14.1.19
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
ऋतस्य योनौ सुकृतस्य लोके स्योनं ते अस्तु सहसंभलायै ॥ १४.१.१९ ॥
Ich löse dich aus Varuṇas Schlinge, mit der dich der gütige Savitṛ band. Im Schoß des ṛta, in der Welt der guten Tat, sei dir Wohlergehen beschieden, Sahasaṃbhalā.
14.1.20
भगस्त्वेतो नयतु हस्तगृह्याश्विना त्वा प्र वहतां रथेन ।
गृहान् गच्छ गृहपत्नी यथासो वशिनी त्वं विदथमा वदासि ॥ १४.१.२० ॥
Möge Bhaga dich von hier führen, bei der Hand nehmend; mögen die Aśvin dich auf dem Wagen weiterbringen. Geh heim als Hausherrin; als Herrin wirst du in der Versammlung sprechen.
14.1.21
इह प्रियं प्रजायै ते समृध्यतामस्मिन् गृहे गार्हपत्याय जागृहि ।
एना पत्या तन्वं सं स्पृशस्वाथ जिर्विर्विदथमा वदासि ॥ १४.१.२१ ॥
Hier möge, was dir lieb ist, für deine Nachkommen gedeihen; in diesem Haus wache über das Hausfeuer gārhapatya. Verbinde deinen Leib mit diesem Gatten; dann wirst du, wachsam, in der Versammlung sprechen.
14.1.22
इहैव स्तं मा वि यौष्टं विश्वमायुर्व्यश्नुतम् ।
क्रीडन्तौ पुत्रैर्नप्तृभिर्मोदमानौ स्वस्तकौ ॥ १४.१.२२ ॥
Bleibt hier, trennt euch nicht; erreicht das volle Lebensalter. Mit Söhnen und Enkeln spielend, sich freuend, seid im Wohlergehen.
14.1.23
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्ट ऋतूंरन्यो विदधज्जायसे नवः ॥ १४.१.२३ ॥
Vor und zurück wandernd, durch Zauberkraft, gehen diese beiden spielenden Kinder um den Ozean. Der eine sieht alle Welten; der andere, die Jahreszeiten ordnend, wird neu geboren.
14.1.24
नवोनवो भवसि जायमानोऽह्नां केतुरुषसामेष्यग्रम् ।
भागं देवेभ्यो वि दधास्यायन् प्र चन्द्रमस्तिरसे दीर्घमायुः ॥ १४.१.२४ ॥
Immer neu wirst du geboren, das Banner der Tage, der den Morgenröten vorangeht. Den Göttern ihren Anteil zuteilend, o Candra, verlängerst du das lange Leben.
14.1.25
परा देहि शामुल्यं ब्रह्मभ्यो वि भजा वसु ।
कृत्यैषा पद्वती भूत्वा जाया विशते पतिम् ॥ १४.१.२५ ॥
Entferne das śāmulya; verteile Reichtum an die Brahmanen. Diese kṛtyā, mit Füßen versehen, geht zum Gatten; die Gattin dringt in den Gatten ein.
14.1.26
नीललोहितं भवति कृत्यासक्तिर्व्यज्यते ।
एधन्ते अस्या ज्ञातयः पतिर्बन्धेषु बध्यते ॥ १४.१.२६ ॥
Die Anhaftung der kṛtyā wird blaurot und zeigt sich. Ihre Verwandten gedeihen; der Gatte wird in Fesseln gebunden.
14.1.27
अश्लीला तनूर्भवति रुशती पापयामुया ।
पतिर्यद्वध्वो वाससः स्वमङ्गमभ्यूर्णुते ॥ १४.१.२७ ॥
Durch jenes Übel wird ihr Körper schamlos und brennend, wenn der Gatte sein eigenes Glied mit dem Gewand der Braut bedeckt.
14.1.28
आशसनं विशसनमथो अधिविकर्तनम् ।
सूर्यायाः पश्य रूपाणि तानि ब्रह्मोत शुम्भति ॥ १४.१.२८ ॥
Sieh das Zerschneiden, Zerteilen und Zerreißen: Dies sind die Gestalten der Sūryā, und die heilige Formel schmückt sie.
14.1.29
तृष्टमेतत्कटुकमपाष्ठवद्विषवन् नैतदत्तवे ।
सूर्यां यो ब्रह्मा वेद स इद्वाधूयमर्हति ॥ १४.१.२९ ॥
Dies ist heiß und bitter wie Gift; es ist nicht zu essen. Wer als Priester die Sūryā kennt, der verdient wahrlich die Braut.
14.1.30
स इत्तत्स्योनं हरति ब्रह्मा वासः सुमङ्गलम् ।
प्रायश्चित्तिं यो अध्येति येन जाया न रिष्यति ॥ १४.१.३० ॥
Er, der Brahman, bringt jenes behagliche, überaus glückverheißende Gewand. Wer die Sühnehandlung rezitiert, durch den kommt die Gattin nicht zu Schaden.
14.1.31
युवं भगं सं भरतं समृद्धमृतं वदन्तावृतोद्येषु ।
ब्रह्मणस्पते पतिमस्यै रोचय चारु संभलो वदतु वाचमेताम् ॥ १४.१.३१ ॥
Ihr beiden, bringt reichen Segen zusammen und sprecht die Wahrheit beim Aufgehen der kosmischen Ordnung. O Herr des Gebets, mache den Gatten ihr angenehm; Sambhala möge diese Rede schön sprechen.
14.1.32
इहेदसाथ न परो गमाथेमं गावः प्रजया वर्धयाथ ।
शुभं यतीरुस्रियाः सोमवर्चसो विश्वे देवाः क्रन्न् इह वो मनांसि ॥ १४.१.३२ ॥
Bleibt eben hier, geht nicht fort. O Kühe, mehrt mit Nachkommenschaft dieses (Haus). Ihr, die glückverheißend kommt, o Morgenkühe, leuchtend vom Soma: Alle Götter mögen eure Sinne hier verankern.
14.1.33
इमं गावः प्रजया सं विशाथायं देवानां न मिनाति भागम् ।
अस्मै वः पूषा मरुतश्च सर्वे अस्मै वो धाता सविता सुवाति ॥ १४.१.३३ ॥
O Kühe, tretet mit Nachkommenschaft in dieses (Haus) ein. Für diesen, der der Götter Anteil nicht schmälert, seien euch Pūṣan und alle Maruts zugetan; für diesen mögen Dhātṛ und Savitṛ euch antreiben.
14.1.34
अनृक्षरा ऋजवः सन्तु पन्थानो येभिः सखायो यन्ति नो वरेयम् ।
सं भगेन समर्यम्णा सं धाता सृजतु वर्चसा ॥ १४.१.३४ ॥
Mögen die Pfade dornenlos und gerade sein, auf denen unsere Gefährten zu unserer Erwählten ziehen. Mit Bhaga und Aryaman verbinde Dhātṛ sie mit Glanz.
14.1.35
यच्च वर्चो अक्षेषु सुरायां च यदाहितम् ।
यद्गोष्वश्विना वर्चस्तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३५ ॥
Welcher Glanz im Würfelspiel und im Rauschtrank niedergelegt ist, und welcher Glanz in den Kühen ist — mit diesem Glanz, o Aśvins, beschirmt sie.
14.1.36
येन महानघ्न्या जघनमश्विना येन वा सुरा ।
येनाक्षा अभ्यषिच्यन्त तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३६ ॥
O Aśvins, mit dem Glanz, mit dem das Hinterteil der großen Aghnyā, der Surā und die Würfel besprengt wurden, mit diesem Glanz beschützt diese Frau.
14.1.37
यो अनिध्मो दीदयदप्स्वन्तर्यं विप्रास ईडते अध्वरेषु ।
अपां नपान् मधुमतीरपो दा याभिरिन्द्रो वावृधे वीर्यावान् ॥ १४.१.३७ ॥
Der ohne Brennstoff inmitten der Wasser leuchtet, den die Weisen bei den Opfern preisen — O Sohn der Wasser, gib süße Wasser, durch die der kraftvolle Indra wuchs.
14.1.38
इदमहं रुशन्तं ग्राभं तनूदूषिमपोहामि ।
यो भद्रो रोचनस्तमुदचामि ॥ १४.१.३८ ॥
Ich vertreibe diesen glänzenden, packenden, den Körper beschmutzenden; und ich erhebe das, was heilvoll und leuchtend ist.
14.1.39
आस्यै ब्राह्मणाः स्नपनीर्हरन्त्ववीरघ्नीरुदजन्त्वापः ।
अर्यम्णो अग्निं पर्येतु पूषन् प्रतीक्षन्ते श्वशुरो देवरश्च ॥ १४.१.३९ ॥
Für sie mögen die Brahmanen Badewasser bringen; die Wasser, die keine Gatten töten, mögen hervorquellen. Das Feuer Aryamans gehe um sie herum; o Pūṣan, Schwiegervater und Schwager warten.
14.1.40
शं ते हिरण्यं शमु सन्त्वापः शं मेथिर्भवतु शं युगस्य तर्द्म ।
शं त आपः शतपवित्रा भवन्तु शमु पत्या तन्वं सं स्पृशस्व ॥ १४.१.४० ॥
Gold sei dir heilvoll und die Wasser seien heilvoll; der Quirlstab sei heilvoll, das Querholz des Jochs sei heilvoll. Die durch hundert Seiher gefilterten Wasser seien dir heilvoll; vereinige deinen Leib mit dem deines Gatten.
14.1.41
खे रथस्य खेऽनसः खे युगस्य शतक्रतो ।
अपालामिन्द्र त्रिष्पूत्वाकृणोः सूर्यत्वचम् ॥ १४.१.४१ ॥
Im Loch des Wagens, im Loch der Karre, im Loch des Jochs — O Indra der hundert Kräfte, du hast Apālā dreimal gereinigt und sonnenhäutig gemacht.
14.1.42
आशासाना सौमनसं प्रजां सौभाग्यं रयिम् ।
पत्युरनुव्रता भूत्वा सं नह्यस्वामृताय कम् ॥ १४.१.४२ ॥
Begehrend Wohlgesinnung, Nachkommenschaft, Glück und Reichtum, dem Gatten gehorsam werdend, binde dich zusammen für Unsterblichkeit, zum Glück.
14.1.43
यथा सिन्धुर्नदीनां साम्राज्यं सुषुवे वृषा ।
एवा त्वं सम्राज्ञ्येधि पत्युरस्तं परेत्य ॥ १४.१.४३ ॥
Wie der Sindhu unter den Flüssen die Herrschaft gebiert, so sei du, zum Haus deines Gatten gegangen, die Herrscherin.
14.1.44
सम्राज्ञ्येधि श्वशुरेषु सम्राज्ञ्युत देवृषु ।
ननान्दुः सम्राज्ञ्येधि सम्राज्ञ्युत श्वश्र्वाः ॥ १४.१.४४ ॥
Sei Herrscherin unter den Schwiegervätern, sei auch Herrscherin unter den Schwägern; sei Herrscherin unter den Schwägerinnen, sei auch Herrscherin unter der Schwiegermutter.
14.1.45
या अकृन्तन्न् अवयन् याश्च तत्निरे या देवीरन्तामभितोऽददन्त ।
तास्त्वा जरसे सं व्ययन्त्वायुष्मतीदं परि धत्स्व वासः ॥ १४.१.४५ ॥
Mögen jene, die schnitten, jene, die webten, jene, die spannen, und die Göttinnen, die ringsum die Fadenenden gaben, dich bis ins Alter zusammennähen. Langlebig, lege dieses Gewand an.
14.1.46
जीवं रुदन्ति वि नयन्त्यध्वरं दीर्घामनु प्रसितिं दीध्युर्नरः ।
वामं पितृभ्यो य इदं समीरिरे मयः पतिभ्यो जनये परिष्वजे ॥ १४.१.४६ ॥
Man führt den Lebenden weinend fort; nach dem langen Lauf strahlen die Männer. Jene, die diese glückverheißende Gabe für die Väter bereitet haben, schenken den Gatten Freude; ich umarme die Gattin.
14.1.47
स्योनं ध्रुवं प्रजायै धारयामि तेऽश्मानं देव्याः पृथिव्या उपस्थे ।
तमा तिष्ठानुमाद्या सुवर्चा दीर्घं त आयुः सविता कृणोतु ॥ १४.१.४७ ॥
Für die Nachkommenschaft setze ich für dich diesen angenehmen, festen Stein in den Schoß der Göttin Erde. Stehe hier, von allen erfreut, strahlend; Savitṛ möge dein Leben lang machen.
14.1.48
येनाग्निरस्या भूम्या हस्तं जग्राह दक्षिणम् ।
तेन गृह्णामि ते हस्तं मा व्यथिष्ठा मया सह प्रजया च धनेन च ॥ १४.१.४८ ॥
Mit der rechten Hand, mit der Agni die Hand dieser Erde ergriff, nehme ich deine Hand. Sei nicht betrübt, mit mir, mit Nachkommen und mit Reichtum.
14.1.49
देवस्ते सविता हस्तं गृह्णातु सोमो राजा सुप्रजसं कृणोतु ।
अग्निः सुभगां जतवेदाः पत्ये पत्नीं जरदष्टिं कृणोतु ॥ १४.१.४९ ॥
Der Gott Savitṛ möge deine Hand ergreifen; König Soma möge dich reich an guten Nachkommen machen. Agni Jātavedas möge die glückliche Gattin für den Gatten bis ins Alter bringen.
14.1.50
गृह्णामि ते सौभगत्वाय हस्तं मया पत्या जरदष्टिर्यथासः ।
भगो अर्यमा सविता पुरंधिर्मह्यं त्वादुर्गार्हपत्याय देवाः ॥ १४.१.५० ॥
Für das Glück nehme ich deine Hand, damit du mit mir als Gatten ins Alter gelangst. Die Götter Bhaga, Aryaman, Savitṛ und Purandhi haben dich mir für den Hausstand gegeben.
14.1.51
भगस्ते हस्तमग्रहीत्सविता हस्तमग्रहीत् ।
पत्नी त्वमसि धर्मणाहं गृहपतिस्तव ॥ १४.१.५१ ॥
Bhaga hat deine Hand ergriffen, Savitṛ hat die Hand ergriffen. Nach dem dharma bist du die Gattin, und ich bin der Hausherr für dich.
14.1.52
ममेयमस्तु पोष्या मह्यं त्वादाद्बृहस्पतिः ।
मया पत्या प्रजावति सं जीव शरदः शतम् ॥ १४.१.५२ ॥
Sie sei meine Schutzbefohlene: Bṛhaspati hat dich mir gegeben. Mit mir als Gatten und reich an Nachkommen, lebe hundert Herbste lang zusammen.
14.1.53
त्वष्टा वासो व्यदधाच्छुभे कं बृहस्पतेः प्रशिषा कवीनाम् ।
तेनेमां नारीं सविता भगश्च सूर्यामिव परि धत्तां प्रजया ॥ १४.१.५३ ॥
Tvaṣṭṛ fertigte ein Gewand für Schönheit und Freude, nach der Weisung Bṛhaspatis, des ersten der Seher. Damit mögen Savitṛ und Bhaga diese Frau mit Nachkommenschaft umkleiden, wie Sūryā.
14.1.54
इन्द्राग्नी द्यावापृथिवी मातरिश्वा मित्रावरुणा भगो अश्विनोभा ।
बृहस्पतिर्मरुतो ब्रह्म सोम इमां नारिं प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.१.५४ ॥
Indra und Agni, Himmel und Erde, Mātariśvan, Mitra und Varuṇa, Bhaga und die beiden Aśvin, Bṛhaspati, die Marut, Brahman und Soma: mögen sie alle diese Frau mit Nachkommenschaft mehren.
14.1.55
बृहस्पतिः प्रथमः सूर्यायाः शीर्षे केशाँ अकल्पयत् ।
तेनेमामश्विना नारीं पत्ये सं शोभयामसि ॥ १४.१.५५ ॥
Zuerst ordnete Bṛhaspati das Haar auf Sūryās Haupt. Damit, o Aśvin, schmücken wir diese Frau für ihren Gatten.
14.1.56
इदं तद्रूपं यदवस्त योषा जायां जिज्ञासे मनसा चरन्तीम् ।
तामन्वर्तिष्ये सखिभिर्नवग्वैः क इमान् विद्वान् वि चचर्त पाशान् ॥ १४.१.५६ ॥
Dies ist jene Gestalt, die die junge Frau angenommen hat. Ich möchte die Gattin erkennen, die im Geiste wandelt. Ich werde ihr mit meinen Gefährten und neuen Kühen folgen. Wer, der dies weiß, wird diese Fesseln lösen?
14.1.57
अहं वि ष्यामि मयि रूपमस्या वेददित्पश्यन् मनसः कुलायम् ।
न स्तेयमद्मि मनसोदमुच्ये स्वयं श्रथ्नानो वरुणस्य पाशान् ॥ १४.१.५७ ॥
Ich werde ihre Gestalt in mir sehen; den Nistplatz des Geistes betrachtend, erkenne ich. Ich esse keine gestohlene Speise; durch den Geist werde ich befreit, indem ich selbst Varuṇas Fesseln löse.
14.1.58
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
उरुं लोकं सुगमत्र पन्थां कृणोमि तुभ्यं सहपत्न्यै वधु ॥ १४.१.५८ ॥
Ich löse dich aus der Schlinge Varuṇas, mit der dich der gnädige Savitṛ gebunden hat. Braut, hier bereite ich dir und deinem Gatten eine weite Welt und einen leichten Pfad.
14.1.59
उद्यच्छध्वमप रक्षो हनाथेमं नारीं सुकृते दधात ।
धाता विपश्चित्पतिमस्यै विवेद भगो राजा पुर एतु प्रजानन् ॥ १४.१.५९ ॥
Erhebt euch, vertreibt die Dämonen und setzt diese Frau zu dem, der gute Werke tut. Der weise Dhātṛ hat ihr einen Gatten gefunden; der König Bhaga, das Volk kennend, gehe voran.
14.1.60
भगस्ततक्ष चतुरः पादान् भगस्ततक्ष चत्वार्युष्पलानि ।
त्वष्टा पिपेश मध्यतोऽनु वर्ध्रान्त्सा नो अस्तु सुमङ्गली ॥ १४.१.६० ॥
Bhaga formte vier Füße, Bhaga formte vier Lotusblüten. Tvaṣṭṛ schmückte sie in der Mitte, entlang der Seile; möge sie uns Glück bringen.
14.1.61
सुकिंशुकं वहतुं विश्वरूपं हिरण्यवर्णं सुवृतं सुचक्रम् ।
आ रोह सूर्ये अमृतस्य लोकं स्योनं पतिभ्यो वहतुं कृणु त्वम् ॥ १४.१.६१ ॥
Dieser Wagen ist aus schönem Kiṃśuka-Holz, von allen Gestalten, goldfarben, gut rollend, mit guten Rädern. Steige auf ihn zur Sonne, in die Welt der Unsterblichkeit; Braut, mache diesen Wagen den Gatten angenehm.
14.1.62
अभ्रातृघ्नीं वरुणापशुघ्नीं बृहस्पते ।
इन्द्रापतिघ्नीं पुत्रिणीमास्मभ्यं सवितर्वह ॥ १४.१.६२ ॥
O Bṛhaspati, die, die keine Brüder tötet, Varuṇas Vieh nicht tötet, durch Indra die Gatten nicht tötet, mit Söhnen gesegnet — o Savitṛ, bring sie uns.
14.1.63
मा हिंसिष्टं कुमार्यं स्थूणे देवकृते पथि ।
शालाया देव्या द्वारं स्योनं कृण्मो वधूपथम् ॥ १४.१.६३ ॥
Ihr zwei Pfosten auf dem von den Göttern gemachten Weg, schadet der Jungfrau nicht. Wir machen die Tür der göttlichen Halle angenehm; sie ist der Weg der Braut.
14.1.64
ब्रह्मापरं युज्यतां ब्रह्म पूर्वं ब्रह्मान्ततो मध्यतो ब्रह्म सर्वतः ।
अनाव्याधां देवपुरां प्रपद्य शिवा स्योना पतिलोके वि राज ॥ १४.१.६४ ॥
Brahman möge hinten verbunden sein, Brahman vorn, Brahman am Ende und in der Mitte, Brahman auf allen Seiten. Unverletzt in die Götterstadt eingetreten, glückbringend und lieblich, strahle in der Welt des Gatten.