अथर्ववेद · सूक्त 14.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.1.1
सत्येनोत्तभिता भूमिः सूर्येणोत्तभिता द्यौः ।
ऋतेनादित्यास्तिष्ठन्ति दिवि सोमो अधि श्रितः ॥ १४.१.१ ॥
सत्याने पृथ्वी धारण केली आहे, सूर्याने द्युलोक धारण केला आहे. ऋताने आदित्य उभे आहेत; दिवात सोम आश्रित आहे.
14.1.2
सोमेनादित्या बलिनः सोमेन पृथिवी मही ।
अथो नक्षत्राणामेषामुपस्थे सोम आहितः ॥ १४.१.२ ॥
सोमाने आदित्य बलवान आहेत; सोमाने महती पृथ्वी (बलवती) आहे. आणि या नक्षत्रांच्या मांडीवर सोम स्थापित आहे.
14.1.3
सोमं मन्यते पपिवान् यत्संपिंषन्त्योषधिम् ।
सोमं यं ब्रह्माणो विदुर्न तस्याश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.३ ॥
औषधी कुटली जाते तेव्हा पिणारा तिला सोम मानतो; ज्या सोमाला ब्राह्मण जाणतात, तो पार्थिव (मनुष्य) खात नाही.
14.1.4
यत्त्वा सोम प्रपिबन्ति तत आ प्यायसे पुनः ।
वायुः सोमस्य रक्षिता समानां मास आकृतिः ॥ १४.१.४ ॥
हे सोमा, ते तुला प्राशन करतात तेव्हा तू पुन्हा वाढतोस. वायू सोमाचा रक्षक आहे; मास हे वर्षाचे रूप आहे.
14.1.5
आच्छद्विधानैर्गुपितो बार्हतैः सोम रक्षितः ।
ग्राव्णामिच्छृण्वन् तिष्ठसि न ते अश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.५ ॥
आच्छादन-विधींनी झाकलेला, बृहतांनी रक्षिलेला, हे सोमा, दगडांचा आवाज ऐकत तू उभा आहेस; तुला पार्थिव (मनुष्य) खात नाही.
14.1.6
चित्तिरा उपबर्हणं चक्षुरा अभ्यञ्जनम् ।
द्यौर्भूमिः कोश आसीद्यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.६ ॥
चित्ती तिचे उशी, चक्षू अंजन; द्युलोक व पृथ्वी हे तिचे पेटारे होते, जेव्हा सूर्या पतीकडे गेली.
14.1.7
रैभ्यासीदनुदेयी नाराशंसी न्योचनी ।
सूर्याया भद्रमिद्वासो गाथयैति परिष्कृता ॥ १४.१.७ ॥
रैभ्या, अनुदेयी, नाराशंसी आणि न्योचनी होत्या; सूर्येचे मंगल वस्त्र गाथेसह अलंकृत होऊन येते.
14.1.8
स्तोमा आसन् प्रतिधयः कुरीरं छन्द ओपशः ।
सूर्याया अश्विना वराग्निरासीत्पुरोगवः ॥ १४.१.८ ॥
स्तोम हे प्रतिधी होते; कुरीर आणि छंद ओपश; सूर्येचे वर अश्विन होते; अग्नी पुढे चालणारा होता.
14.1.9
सोमो वधूयुरभवदश्विनास्तामुभा वरा ।
सूर्यां यत्पत्ये शंसन्तीं मनसा सविताददात् ॥ १४.१.९ ॥
सोम वधूचा इच्छुक झाला; दोन्ही अश्विन वर झाले. सवितृने मनाने पतीसाठी स्तुती करणारी सूर्या दिली.
14.1.10
मनो अस्या अन आसीद्द्यौरासीदुत च्छदिः ।
शुक्रावनड्वाहावास्तां यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.१० ॥
तिचे मन हे गाडी होते; द्युलोक हे छप्पर होते; दोन शुक्र बैल होते, सूर्या पतीकडे गेली तेव्हा.
14.1.11
ऋक्सामाभ्यामभिहितौ गावौ ते सामनावैताम् ।
श्रोत्रे ते चक्रे आस्तां दिवि पन्थाश्चराचरः ॥ १४.१.११ ॥
ऋक् आणि साम यांनी जोडलेले दोन बैल; तुझी सामे गेली; तुझे कान दोन चाके; दिवीतील मार्ग चर-अचर आहे.
14.1.12
शुची ते चक्रे यात्या व्यानो अक्ष आहतः ।
अनो मनस्मयं सूर्यारोहत्प्रयती पतिम् ॥ १४.१.१२ ॥
तुझी दोन चाके यात्रेसाठी शुद्ध आहेत; व्यान प्राण हा अक्ष म्हणून बसविला आहे; मनोमय गाडीवर सूर्या निघून पतीकडे चढली.
14.1.13
सूर्याया वहतुः प्रागात्सविता यमवासृजत् ।
मघासु हन्यन्ते गावः फल्गुनीषु व्युह्यते ॥ १४.१.१३ ॥
सूर्येचा विवाहरथ पुढे निघाला; सवितृदेवाने त्याला पाठवले. मघा नक्षत्रात गायी मारल्या जातात; फल्गुनीत वधूला नेले जाते.
14.1.14
यदश्विना पृच्छमानावयातं त्रिचक्रेण वहतुं सूर्यायाः ।
क्वैकं चक्रं वामासीत्क्व देष्ट्राय तस्थथुः ॥ १४.१.१४ ॥
अश्विनांनो, तुम्ही विचारत विचारत तीनचाकी रथातून सूर्येच्या विवाहयात्रेकडे आलात, तेव्हा तुमचे एक चाक कुठे होते? दानासाठी तुम्ही कुठे उभे राहिलात?
14.1.15
यदयातं शुभस्पती वरेयं सूर्यामुप ।
विश्वे देवा अनु तद्वामजानन् पुत्रः पितरमवृणीत पूषा ॥ १४.१.१५ ॥
शुभपतींनो, तुम्ही वर म्हणून सूर्येकडे आलात तेव्हा सर्व देवांनी तुमचे ते कृत्य मान्य केले; पुत्र जसा पित्याला निवडतो तसे पूषाने निवडले.
14.1.16
द्वे ते चक्रे सूर्ये ब्रह्माण ऋतुथा विदुः ।
अथैकं चक्रं यद्गुहा तदद्धातय इद्विदुः ॥ १४.१.१६ ॥
हे सूर्या, तुझी दोन चाके ब्राह्मण ऋतूनुसार जाणतात; परंतु गुप्त असलेले ते एक चाक खरोखर मानवच जाणतात.
14.1.17
अर्यमणं यजामहे सुबन्धुं पतिवेदनम् ।
उर्वारुकमिव बन्धनात्प्रेतो मुञ्चामि नामुतः ॥ १४.१.१७ ॥
उत्तम बंधू आणि पती मिळवून देणाऱ्या अर्यम्याची आम्ही पूजा करतो; काकडी जशी देठापासून सुटते तसे मी येथून मुक्त करतो, तेथून नाही.
14.1.18
प्रेतो मुञ्चामि नामुतः सुबद्धाममुतस्करम् ।
यथेयमिन्द्र मीढ्वः सुपुत्रा सुभगासति ॥ १४.१.१८ ॥
येथून मी मुक्त करतो, तेथून नाही; तेथील घट्ट बंधनातून — हे इंद्रा, हे दात्या, ही स्त्री उत्तम पुत्रांची आणि सौभाग्यवती व्हावी.
14.1.19
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
ऋतस्य योनौ सुकृतस्य लोके स्योनं ते अस्तु सहसंभलायै ॥ १४.१.१९ ॥
वरुणाच्या पाशातून मी तुला मुक्त करतो, ज्या पाशाने कल्याणकारी सविताने तुला बांधले. ऋताच्या उगमात, सुकृताच्या लोकात सहसंभलेसाठी तुला सुख लाभो.
14.1.20
भगस्त्वेतो नयतु हस्तगृह्याश्विना त्वा प्र वहतां रथेन ।
गृहान् गच्छ गृहपत्नी यथासो वशिनी त्वं विदथमा वदासि ॥ १४.१.२० ॥
भगाने तुला येथून हात धरून नेवो; अश्विनी रथाने तुला पुढे नेवोत. घरी जा, गृहपत्नी होऊन; नियंत्रण असलेली होऊन तू सभेत बोलशील.
14.1.21
इह प्रियं प्रजायै ते समृध्यतामस्मिन् गृहे गार्हपत्याय जागृहि ।
एना पत्या तन्वं सं स्पृशस्वाथ जिर्विर्विदथमा वदासि ॥ १४.१.२१ ॥
येथे तुझ्या संततीला प्रिय असलेले समृद्ध होवो; या घरात गार्हपत्य अग्नीसाठी जागरूक राहा. या पतीसह तुझे शरीर एकरूप कर; मग सावध होऊन तू सभेत बोलशील.
14.1.22
इहैव स्तं मा वि यौष्टं विश्वमायुर्व्यश्नुतम् ।
क्रीडन्तौ पुत्रैर्नप्तृभिर्मोदमानौ स्वस्तकौ ॥ १४.१.२२ ॥
येथेच राहा, विभक्त होऊ नका; पूर्ण आयुष्य प्राप्त करा. पुत्र आणि नातवंडांसह खेळत, आनंदाने, कल्याणात राहा.
14.1.23
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्ट ऋतूंरन्यो विदधज्जायसे नवः ॥ १४.१.२३ ॥
पुढे-मागे फिरत, मायेने हे दोन बालक खेळत समुद्राभोवती जातात. एक सर्व लोक पाहतो; दुसरा ऋतूंची मांडणी करत नवा होऊन जन्मतो.
14.1.24
नवोनवो भवसि जायमानोऽह्नां केतुरुषसामेष्यग्रम् ।
भागं देवेभ्यो वि दधास्यायन् प्र चन्द्रमस्तिरसे दीर्घमायुः ॥ १४.१.२४ ॥
तू प्रत्येक वेळी नव्याने जन्मतोस; दिवसांची पताका तू आणि उषांच्या पुढे चालणारा तू आहेस. देवांना भाग वाटत जाणारा हे चंद्रा, तू दीर्घ आयुष्य विस्तारतोस.
14.1.25
परा देहि शामुल्यं ब्रह्मभ्यो वि भजा वसु ।
कृत्यैषा पद्वती भूत्वा जाया विशते पतिम् ॥ १४.१.२५ ॥
शामुल्याला दूर कर; ब्राह्मणांना धन वाट. ही कृत्या पायांची होऊन पतीजवळ जाते; पत्नी पतीत प्रवेश करते.
14.1.26
नीललोहितं भवति कृत्यासक्तिर्व्यज्यते ।
एधन्ते अस्या ज्ञातयः पतिर्बन्धेषु बध्यते ॥ १४.१.२६ ॥
कृत्येची आसक्ती निळ्या-लाल रंगाची होऊन प्रकट होते. तिचे नातेवाईक वाढतात; पती बंधनांत बांधला जातो.
14.1.27
अश्लीला तनूर्भवति रुशती पापयामुया ।
पतिर्यद्वध्वो वाससः स्वमङ्गमभ्यूर्णुते ॥ १४.१.२७ ॥
त्या पापाने तिचे शरीर अश्लील व जळणारे होते; पती वधूच्या वस्त्राने आपला अवयव झाकतो तेव्हा.
14.1.28
आशसनं विशसनमथो अधिविकर्तनम् ।
सूर्यायाः पश्य रूपाणि तानि ब्रह्मोत शुम्भति ॥ १४.१.२८ ॥
कापणे, तुकडे करणे, फाडणे हे पाहा. सूर्येची ती रूपे आहेत; ब्रह्म त्यांना सजवते.
14.1.29
तृष्टमेतत्कटुकमपाष्ठवद्विषवन् नैतदत्तवे ।
सूर्यां यो ब्रह्मा वेद स इद्वाधूयमर्हति ॥ १४.१.२९ ॥
हे तप्त, कडू, विषासारखे आहे; ते खाण्यायोग्य नाही. सूर्येला जाणणारा ब्रह्मा तोच वधूसाठी योग्य आहे.
14.1.30
स इत्तत्स्योनं हरति ब्रह्मा वासः सुमङ्गलम् ।
प्रायश्चित्तिं यो अध्येति येन जाया न रिष्यति ॥ १४.१.३० ॥
ब्रह्मा ते सुखकर, मंगलमय वस्त्र आणतो. जो प्रायश्चित्ती अध्ययन करतो, त्यामुळे पत्नीचा नाश होत नाही.
14.1.31
युवं भगं सं भरतं समृद्धमृतं वदन्तावृतोद्येषु ।
ब्रह्मणस्पते पतिमस्यै रोचय चारु संभलो वदतु वाचमेताम् ॥ १४.१.३१ ॥
तुम्ही दोघे समृद्ध सौभाग्य एकत्र आणा; ऋताच्या उदयाच्या वेळी सत्य बोला. हे ब्रह्मणस्पते, हिच्यासाठी पतीला सुंदर करा; संभलाने ही वाणी सुंदरपणे बोलावी.
14.1.32
इहेदसाथ न परो गमाथेमं गावः प्रजया वर्धयाथ ।
शुभं यतीरुस्रियाः सोमवर्चसो विश्वे देवाः क्रन्न् इह वो मनांसि ॥ १४.१.३२ ॥
येथेच राहा, दूर जाऊ नका. हे गाईंनो, संततीसह हे (घर) वाढवा. शुभरूपाने येणाऱ्या, सोमतेजस्वी उषा-गाईंनो, सर्व देव तुमची मने येथे स्थिर करोत.
14.1.33
इमं गावः प्रजया सं विशाथायं देवानां न मिनाति भागम् ।
अस्मै वः पूषा मरुतश्च सर्वे अस्मै वो धाता सविता सुवाति ॥ १४.१.३३ ॥
हे गाईंनो, या (घरात) संततीसह प्रवेश करा. देवांचा भाग जो हिरावत नाही, त्याच्यासाठी पूषा आणि सर्व मरुत तुमच्यासाठी; त्याच्यासाठी धाता आणि सविता तुम्हाला प्रेरित करोत.
14.1.34
अनृक्षरा ऋजवः सन्तु पन्थानो येभिः सखायो यन्ति नो वरेयम् ।
सं भगेन समर्यम्णा सं धाता सृजतु वर्चसा ॥ १४.१.३४ ॥
काट्याविरहित, सरळ मार्ग असोत; ज्यांच्याद्वारे आमचे सखे आमच्या वरणाकडे जातात. भग आणि अर्यमा यांच्यासह धाता हिला तेजाने जोडो.
14.1.35
यच्च वर्चो अक्षेषु सुरायां च यदाहितम् ।
यद्गोष्वश्विना वर्चस्तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३५ ॥
फाशांत आणि मदिरेत जे तेज ठेवलेले आहे, आणि गाईंमध्ये जे तेज आहे — हे अश्विनौ, त्याच तेजाने हिचे रक्षण करा.
14.1.36
येन महानघ्न्या जघनमश्विना येन वा सुरा ।
येनाक्षा अभ्यषिच्यन्त तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३६ ॥
हे अश्विनौ, ज्या तेजाने महान अघ्न्येचे जघन, सुरा आणि फासे अभिषिक्त झाले, त्याच तेजाने हिचे रक्षण करा.
14.1.37
यो अनिध्मो दीदयदप्स्वन्तर्यं विप्रास ईडते अध्वरेषु ।
अपां नपान् मधुमतीरपो दा याभिरिन्द्रो वावृधे वीर्यावान् ॥ १४.१.३७ ॥
इंधनाशिवाय पाण्यात जो तेजाने तळपतो, ज्याची यज्ञात विप्र स्तुती करतात — हे पाण्यांच्या पुत्रा, मधुर पाणी दे; ज्यांनी वीर्यवान इंद्र वाढला.
14.1.38
इदमहं रुशन्तं ग्राभं तनूदूषिमपोहामि ।
यो भद्रो रोचनस्तमुदचामि ॥ १४.१.३८ ॥
मी या तेजस्वी, पकडणाऱ्या, शरीर दूषित करणाऱ्या (रोगाला) दूर घालवतो; जो कल्याणकारी, तेजस्वी आहे त्याला वर उचलतो.
14.1.39
आस्यै ब्राह्मणाः स्नपनीर्हरन्त्ववीरघ्नीरुदजन्त्वापः ।
अर्यम्णो अग्निं पर्येतु पूषन् प्रतीक्षन्ते श्वशुरो देवरश्च ॥ १४.१.३९ ॥
हिच्यासाठी ब्राह्मण स्नानाचे पाणी आणोत; वीरांचा नाश न करणारे पाणी उसळो. अर्यम्याचा अग्नी हिच्याभोवती फिरो; हे पूषन्, सासरे आणि दीर वाट पाहत आहेत.
14.1.40
शं ते हिरण्यं शमु सन्त्वापः शं मेथिर्भवतु शं युगस्य तर्द्म ।
शं त आपः शतपवित्रा भवन्तु शमु पत्या तन्वं सं स्पृशस्व ॥ १४.१.४० ॥
तुला सोने कल्याणकारी होवो, पाणीही कल्याणकारी होवो; मंथनदंड कल्याणकारी होवो, जुवाचा आडवा दांडा कल्याणकारी होवो. तुला शंभर गाळण्यांनी गाळलेले पाणी कल्याणकारी होवो; पतीसह आपले शरीर जुळव.
14.1.41
खे रथस्य खेऽनसः खे युगस्य शतक्रतो ।
अपालामिन्द्र त्रिष्पूत्वाकृणोः सूर्यत्वचम् ॥ १४.१.४१ ॥
रथाच्या छिद्रात, गाडीच्या छिद्रात, जुवाच्या छिद्रात — हे शतक्रतो इंद्रा! अपालेला तीनदा शुद्ध करून सूर्यत्वचा असलेली केलीस.
14.1.42
आशासाना सौमनसं प्रजां सौभाग्यं रयिम् ।
पत्युरनुव्रता भूत्वा सं नह्यस्वामृताय कम् ॥ १४.१.४२ ॥
सौमनस्य, संतती, सौभाग्य आणि धन यांची इच्छा करीत, पतीची अनुगामिनी होऊन अमृतत्वासाठी व सुखासाठी स्वतःला बांधून घे.
14.1.43
यथा सिन्धुर्नदीनां साम्राज्यं सुषुवे वृषा ।
एवा त्वं सम्राज्ञ्येधि पत्युरस्तं परेत्य ॥ १४.१.४३ ॥
नद्यांमध्ये सिंधू जसे साम्राज्य निर्माण करते, तसेच तू पतीच्या घरी जाऊन सम्राज्ञी हो.
14.1.44
सम्राज्ञ्येधि श्वशुरेषु सम्राज्ञ्युत देवृषु ।
ननान्दुः सम्राज्ञ्येधि सम्राज्ञ्युत श्वश्र्वाः ॥ १४.१.४४ ॥
सासऱ्यांमध्ये सम्राज्ञी हो, दिरांमध्येही सम्राज्ञी हो; नणंदांमध्ये सम्राज्ञी हो, सासूमध्येही सम्राज्ञी हो.
14.1.45
या अकृन्तन्न् अवयन् याश्च तत्निरे या देवीरन्तामभितोऽददन्त ।
तास्त्वा जरसे सं व्ययन्त्वायुष्मतीदं परि धत्स्व वासः ॥ १४.१.४५ ॥
ज्यांनी कापले, ज्यांनी विणले, ज्यांनी सूत कातले, आणि चहूबाजूंनी धाग्याची टोके दिली त्या देवी—त्या तुला वार्धक्यापर्यंत शिवोत. दीर्घायुषी होऊन हे वस्त्र परिधान कर.
14.1.46
जीवं रुदन्ति वि नयन्त्यध्वरं दीर्घामनु प्रसितिं दीध्युर्नरः ।
वामं पितृभ्यो य इदं समीरिरे मयः पतिभ्यो जनये परिष्वजे ॥ १४.१.४६ ॥
जिवंताला लोक रडत नेतात; दीर्घ बंधनानंतर माणसे तेजस्वी होतात. पितरांसाठी हे शुभ दान सिद्ध केलेले लोक पतींना सुख देतात; पत्नीला मी आलिंगन देतो.
14.1.47
स्योनं ध्रुवं प्रजायै धारयामि तेऽश्मानं देव्याः पृथिव्या उपस्थे ।
तमा तिष्ठानुमाद्या सुवर्चा दीर्घं त आयुः सविता कृणोतु ॥ १४.१.४७ ॥
संततीसाठी सुखकर आणि स्थिर असा हा दगड मी तुझ्यासाठी देवी पृथ्वीच्या मांडीत स्थापित करतो. येथे उभी राहा, सर्वांनी आनंदित होऊन, तेजस्विनी होऊन; सविता तुझे आयुष्य दीर्घ करो.
14.1.48
येनाग्निरस्या भूम्या हस्तं जग्राह दक्षिणम् ।
तेन गृह्णामि ते हस्तं मा व्यथिष्ठा मया सह प्रजया च धनेन च ॥ १४.१.४८ ॥
या पृथ्वीचा हात अग्नीने ज्या उजव्या हाताने धरला होता, त्याच हाताने मी तुझा हात धरतो. माझ्यासोबत, संततीसह आणि धनासह तू व्यथित होऊ नकोस.
14.1.49
देवस्ते सविता हस्तं गृह्णातु सोमो राजा सुप्रजसं कृणोतु ।
अग्निः सुभगां जतवेदाः पत्ये पत्नीं जरदष्टिं कृणोतु ॥ १४.१.४९ ॥
देव सविता तुझा हात धरो; राजा सोम तुला उत्तम संततीवती करो. जातवेदा अग्नी सौभाग्यवती पत्नीला पतीसाठी वार्धक्यापर्यंत पोहोचणारी करो.
14.1.50
गृह्णामि ते सौभगत्वाय हस्तं मया पत्या जरदष्टिर्यथासः ।
भगो अर्यमा सविता पुरंधिर्मह्यं त्वादुर्गार्हपत्याय देवाः ॥ १४.१.५० ॥
सौभाग्यासाठी मी तुझा हात धरतो; माझ्या पतीसह तू वार्धक्यापर्यंत पोहोचावीस. भग, अर्यमा, सविता, पुरंधि या देवांनी गृहस्थाश्रमासाठी तुला मला दिले.
14.1.51
भगस्ते हस्तमग्रहीत्सविता हस्तमग्रहीत् ।
पत्नी त्वमसि धर्मणाहं गृहपतिस्तव ॥ १४.१.५१ ॥
भगाने तुझा हात धरला; सवितेने हात धरला. धर्मानुसार तू पत्नी आहेस; मी तुझा गृहपती आहे.
14.1.52
ममेयमस्तु पोष्या मह्यं त्वादाद्बृहस्पतिः ।
मया पत्या प्रजावति सं जीव शरदः शतम् ॥ १४.१.५२ ॥
ही माझी पोष्या असो; बृहस्पतीने तुला मला दिले आहे. माझ्या पतीसह, संततीसह शंभर वर्षे जग.
14.1.53
त्वष्टा वासो व्यदधाच्छुभे कं बृहस्पतेः प्रशिषा कवीनाम् ।
तेनेमां नारीं सविता भगश्च सूर्यामिव परि धत्तां प्रजया ॥ १४.१.५३ ॥
त्वष्टा सौंदर्यासाठी वस्त्र रचला, कवींमध्ये श्रेष्ठ बृहस्पतीच्या उपदेशाने. त्यामुळे सविता आणि भग या नारीला सूर्येप्रमाणे संततीने सजवोत.
14.1.54
इन्द्राग्नी द्यावापृथिवी मातरिश्वा मित्रावरुणा भगो अश्विनोभा ।
बृहस्पतिर्मरुतो ब्रह्म सोम इमां नारिं प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.१.५४ ॥
इंद्राग्नी, द्यावापृथिवी, मातरिश्वा, मित्रवरुण, भग आणि दोन्ही अश्विन, बृहस्पती, मरुत, ब्रह्म आणि सोम या नारीला संततीने वाढवोत.
14.1.55
बृहस्पतिः प्रथमः सूर्यायाः शीर्षे केशाँ अकल्पयत् ।
तेनेमामश्विना नारीं पत्ये सं शोभयामसि ॥ १४.१.५५ ॥
प्रथम बृहस्पतीने सूर्येच्या डोक्यावर केश सजवले. त्यामुळे हे अश्विनो, आम्ही या नारीला पतीसाठी सजवितो.
14.1.56
इदं तद्रूपं यदवस्त योषा जायां जिज्ञासे मनसा चरन्तीम् ।
तामन्वर्तिष्ये सखिभिर्नवग्वैः क इमान् विद्वान् वि चचर्त पाशान् ॥ १४.१.५६ ॥
हेच ते रूप आहे जे तरुणीने धारण केले. मनाने फिरणाऱ्या पत्नीला जाणू इच्छितो. मित्रांसह नव्या गाईंसह मी तिच्या मागे जाईन. हे बंधन कोण जाणून सोडवील?
14.1.57
अहं वि ष्यामि मयि रूपमस्या वेददित्पश्यन् मनसः कुलायम् ।
न स्तेयमद्मि मनसोदमुच्ये स्वयं श्रथ्नानो वरुणस्य पाशान् ॥ १४.१.५७ ॥
मी तिचे रूप माझ्यात पाहीन; मनाचे घरटे पाहून जाणीन. चोरून खात नाही; मनाने मी मुक्त होतो, वरुणाचे पाश स्वतः सैल करीत.
14.1.58
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
उरुं लोकं सुगमत्र पन्थां कृणोमि तुभ्यं सहपत्न्यै वधु ॥ १४.१.५८ ॥
सुशेव सविता ज्या वरुणाच्या पाशाने तुला बांधले होते, त्या पाशातून मी तुला मुक्त करते. हे वधू, तुझ्यासाठी व तुझ्या पतीसाठी येथे विशाल लोक आणि सुगम मार्ग तयार करते.
14.1.59
उद्यच्छध्वमप रक्षो हनाथेमं नारीं सुकृते दधात ।
धाता विपश्चित्पतिमस्यै विवेद भगो राजा पुर एतु प्रजानन् ॥ १४.१.५९ ॥
उठा, राक्षसांना दूर करा; या स्त्रीला सत्कर्म करणाऱ्याकडे ठेवा. ज्ञानी धात्याने हिच्यासाठी पती शोधला आहे; प्रजा जाणणारा राजा भग पुढे चालो.
14.1.60
भगस्ततक्ष चतुरः पादान् भगस्ततक्ष चत्वार्युष्पलानि ।
त्वष्टा पिपेश मध्यतोऽनु वर्ध्रान्त्सा नो अस्तु सुमङ्गली ॥ १४.१.६० ॥
भगाने चार पाय घडवले; भगाने चार कमळे तयार केली. त्वष्ट्याने मध्यभागी सजवले, दोरांच्या बाजूने; ती आमच्यासाठी मंगलमयी होवो.
14.1.61
सुकिंशुकं वहतुं विश्वरूपं हिरण्यवर्णं सुवृतं सुचक्रम् ।
आ रोह सूर्ये अमृतस्य लोकं स्योनं पतिभ्यो वहतुं कृणु त्वम् ॥ १४.१.६१ ॥
उत्तम किंशुक लाकडाचे, विश्वरूप, सोनेरी वर्णाचे, सहज फिरणारे, चांगल्या चाकांचे ते वहतु आहे. सूर्याकडे अमृतलोकात आरोहण कर; हे वधू, पतींसाठी हे वहतु सुखदायी कर.
14.1.62
अभ्रातृघ्नीं वरुणापशुघ्नीं बृहस्पते ।
इन्द्रापतिघ्नीं पुत्रिणीमास्मभ्यं सवितर्वह ॥ १४.१.६२ ॥
हे बृहस्पती, भावांना न मारणारी, वरुणाच्या पशूंना न मारणारी, इंद्रामुळे पतींना न मारणारी, पुत्रवती अशा हिला; हे सवित्या, आमच्यासाठी आण.
14.1.63
मा हिंसिष्टं कुमार्यं स्थूणे देवकृते पथि ।
शालाया देव्या द्वारं स्योनं कृण्मो वधूपथम् ॥ १४.१.६३ ॥
देवांनी बनवलेल्या मार्गावरील हे दोन खांबांनो, कुमारीला हानी करू नका. दिव्य शालेचे द्वार आम्ही सुखद करतो; ते वधूचे मार्ग आहे.
14.1.64
ब्रह्मापरं युज्यतां ब्रह्म पूर्वं ब्रह्मान्ततो मध्यतो ब्रह्म सर्वतः ।
अनाव्याधां देवपुरां प्रपद्य शिवा स्योना पतिलोके वि राज ॥ १४.१.६४ ॥
मागे ब्रह्म जोडले जावो, पुढे ब्रह्म, शेवटी व मध्ये ब्रह्म, सर्वत्र ब्रह्म. जखमेविना देवनगरीत प्रवेश करून, कल्याणी आणि सुखदा होऊन पतीलोकात तेजाने शोभ.