ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 14.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.1.1
सत्येनोत्तभिता भूमिः सूर्येणोत्तभिता द्यौः ।
ऋतेनादित्यास्तिष्ठन्ति दिवि सोमो अधि श्रितः ॥ १४.१.१ ॥
ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଧୃତ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୁଲୋକ ଧୃତ। ଋତ ଦ୍ୱାରା ଆଦିତ୍ୟଗଣ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି; ଦିବରେ ସୋମ ଆଶ୍ରିତ।
14.1.2
सोमेनादित्या बलिनः सोमेन पृथिवी मही ।
अथो नक्षत्राणामेषामुपस्थे सोम आहितः ॥ १४.१.२ ॥
ସୋମ ଦ୍ୱାରା ଆଦିତ୍ୟଗଣ ବଳବାନ; ସୋମ ଦ୍ୱାରା ମହତୀ ପୃଥିବୀ (ବଳବତୀ)। ଏବଂ ଏହି ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ କୋଳରେ ସୋମ ସ୍ଥାପିତ।
14.1.3
सोमं मन्यते पपिवान् यत्संपिंषन्त्योषधिम् ।
सोमं यं ब्रह्माणो विदुर्न तस्याश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.३ ॥
ଔଷଧି ପେଷାଯିବା ସମୟରେ ପାନକାରୀ ତାହାକୁ ସୋମ ବୋଲି ଭାବେ; ଯେଉଁ ସୋମକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ତାହା ପାର୍ଥିବ (ମନୁଷ୍ୟ) ଖାଏ ନାହିଁ।
14.1.4
यत्त्वा सोम प्रपिबन्ति तत आ प्यायसे पुनः ।
वायुः सोमस्य रक्षिता समानां मास आकृतिः ॥ १४.१.४ ॥
ହେ ସୋମ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ପାନ କଲାବେଳେ ତହିଁ ପରେ ତୁମେ ପୁଣି ବଢ଼ି ଉଠ। ବାୟୁ ସୋମର ରକ୍ଷକ; ମାସ ବର୍ଷର ରୂପ।
14.1.5
आच्छद्विधानैर्गुपितो बार्हतैः सोम रक्षितः ।
ग्राव्णामिच्छृण्वन् तिष्ठसि न ते अश्नाति पार्थिवः ॥ १४.१.५ ॥
ଆଚ୍ଛାଦନ ବିଧାନରେ ଢଙ୍କା, ବୃହତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ହେ ସୋମ, ପଥରର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ତୁମେ ଠିଆ ହୋଇଛ; ତୁମକୁ ପାର୍ଥିବ (ମନୁଷ୍ୟ) ଖାଏ ନାହିଁ।
14.1.6
चित्तिरा उपबर्हणं चक्षुरा अभ्यञ्जनम् ।
द्यौर्भूमिः कोश आसीद्यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.६ ॥
ଚିତ୍ତି ତାହାର ବାଳିସ, ଚକ୍ଷୁ ଅଞ୍ଜନ; ଦ୍ୟୁଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀ ତାହାର କୋଷ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ୟା ପତି ନିକଟକୁ ଗଲା।
14.1.7
रैभ्यासीदनुदेयी नाराशंसी न्योचनी ।
सूर्याया भद्रमिद्वासो गाथयैति परिष्कृता ॥ १४.१.७ ॥
ରୈଭ୍ୟା, ଅନୁଦେୟୀ, ନାରାଶଂସୀ, ନ୍ୟୋଚନୀ ଥିଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟାର ମଙ୍ଗଳ ବସ୍ତ୍ର ଗାଥା ସହିତ ସଜ୍ଜିତ ହୋଇ ଆସେ।
14.1.8
स्तोमा आसन् प्रतिधयः कुरीरं छन्द ओपशः ।
सूर्याया अश्विना वराग्निरासीत्पुरोगवः ॥ १४.१.८ ॥
ସ୍ତୋମ ପ୍ରତିଧି ଥିଲା; କୁରୀର, ଛନ୍ଦ ଓପଶ; ସୂର୍ଯ୍ୟାର ବର ଅଶ୍ବିନୀ; ଅଗ୍ନି ଆଗରେ ଚାଲିବା ଜଣେ ଥିଲେ।
14.1.9
सोमो वधूयुरभवदश्विनास्तामुभा वरा ।
सूर्यां यत्पत्ये शंसन्तीं मनसा सविताददात् ॥ १४.१.९ ॥
ସୋମ ବଧୂ ଇଚ୍ଛୁକ ହେଲେ; ଦୁଇ ଅଶ୍ବିନୀ ବର ହେଲେ। ସବିତା ମନରେ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟାକୁ ଦେଲେ।
14.1.10
मनो अस्या अन आसीद्द्यौरासीदुत च्छदिः ।
शुक्रावनड्वाहावास्तां यदयात्सूर्या पतिम् ॥ १४.१.१० ॥
ତାର ମନ ହିଁ ଗାଡ଼ି; ଦ୍ୟୁଲୋକ ଛାତ; ଦୁଇଟି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଳଦ ଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟା ସ୍ୱାମୀ ପାଖକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ।
14.1.11
ऋक्सामाभ्यामभिहितौ गावौ ते सामनावैताम् ।
श्रोत्रे ते चक्रे आस्तां दिवि पन्थाश्चराचरः ॥ १४.१.११ ॥
ଋକ୍ ଓ ସାମରେ ଯୋଡ଼ା ଦୁଇ ବଳଦ; ତୁମର ସାମ ଗଲା; ତୁମର କାନ ଦୁଇ ଚକ; ଦିବ୍ୟଲୋକରେ ପଥ ଚର-ଅଚର।
14.1.12
शुची ते चक्रे यात्या व्यानो अक्ष आहतः ।
अनो मनस्मयं सूर्यारोहत्प्रयती पतिम् ॥ १४.१.१२ ॥
ତୁମର ଦୁଇ ଚକ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ; ବ୍ୟାନ ପ୍ରାଣ ଅକ୍ଷ ଭାବେ ସଂଲଗ୍ନ; ମନୋମୟ ଗାଡ଼ିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟା ଯାତ୍ରା କରି ସ୍ୱାମୀ ପାଖକୁ ଚଢ଼ିଲା।
14.1.13
सूर्याया वहतुः प्रागात्सविता यमवासृजत् ।
मघासु हन्यन्ते गावः फल्गुनीषु व्युह्यते ॥ १४.१.१३ ॥
ସୂର୍ୟାଙ୍କ ବିବାହଯାତ୍ରା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା; ସବିତା ତାହାକୁ ପଠାଇଲେ। ମଘାରେ ଗାଈମାନେ ବଧ ହୁଅନ୍ତି; ଫଲ୍ଗୁନୀରେ ବଧୂଙ୍କୁ ନିଆଯାଏ।
14.1.14
यदश्विना पृच्छमानावयातं त्रिचक्रेण वहतुं सूर्यायाः ।
क्वैकं चक्रं वामासीत्क्व देष्ट्राय तस्थथुः ॥ १४.१.१४ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମେ ପଚାରି ପଚାରି ତ୍ରିଚକ୍ର ରଥରେ ସୂର୍ୟାଙ୍କ ବିବାହଯାତ୍ରାକୁ ଆସିଲ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ଗୋଟିଏ ଚକ କେଉଁଠି ଥିଲା? ଦାନ ପାଇଁ ତୁମେ କେଉଁଠି ଠିଆ ହେଲ?
14.1.15
यदयातं शुभस्पती वरेयं सूर्यामुप ।
विश्वे देवा अनु तद्वामजानन् पुत्रः पितरमवृणीत पूषा ॥ १४.१.१५ ॥
ହେ ଶୁଭପତିଗଣ, ତୁମେ ବରଭାବେ ସୂର୍ୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମର ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ମାନିଲେ; ପୁତ୍ର ଯେପରି ପିତାକୁ ବାଛେ, ସେପରି ପୂଷା ବାଛିଲେ।
14.1.16
द्वे ते चक्रे सूर्ये ब्रह्माण ऋतुथा विदुः ।
अथैकं चक्रं यद्गुहा तदद्धातय इद्विदुः ॥ १४.१.१६ ॥
ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମର ଦୁଇ ଚକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଜାଣନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ସେ ଗୋଟିଏ ଚକକୁ ପ୍ରକୃତରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
14.1.17
अर्यमणं यजामहे सुबन्धुं पतिवेदनम् ।
उर्वारुकमिव बन्धनात्प्रेतो मुञ्चामि नामुतः ॥ १४.१.१७ ॥
ଉତ୍ତମ ବନ୍ଧୁ ଓ ପତି-ପ୍ରାପ୍ତିଦାତା ଅର୍ଯମାଙ୍କୁ ଆମେ ପୂଜା କରୁ; କାକୁଡ଼ି ଯେପରି ବୃନ୍ତରୁ ଛୁଟେ, ସେପରି ମୁଁ ଏଠାରୁ ମୁକ୍ତ କରେ, ସେଠାରୁ ନୁହେଁ।
14.1.18
प्रेतो मुञ्चामि नामुतः सुबद्धाममुतस्करम् ।
यथेयमिन्द्र मीढ्वः सुपुत्रा सुभगासति ॥ १४.१.१८ ॥
ଏଠାରୁ ମୁଁ ମୁକ୍ତ କରେ, ସେଠାରୁ ନୁହେଁ; ସେଠାର ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରୁ — ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଦାତା, ଏହି ନାରୀ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ରବତୀ ଓ ସୌଭାଗ୍ୟବତୀ ହେଉ।
14.1.19
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
ऋतस्य योनौ सुकृतस्य लोके स्योनं ते अस्तु सहसंभलायै ॥ १४.१.१९ ॥
ବରୁଣଙ୍କ ପାଶରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି, ଯେଉଁ ପାଶରେ ଶୁଭକାରୀ ସବିତା ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ। ଋତର ଉତ୍ସରେ, ସୁକୃତର ଲୋକରେ ସହସଂଭଲା ପାଇଁ ତୁମର ସୁଖ ହେଉ।
14.1.20
भगस्त्वेतो नयतु हस्तगृह्याश्विना त्वा प्र वहतां रथेन ।
गृहान् गच्छ गृहपत्नी यथासो वशिनी त्वं विदथमा वदासि ॥ १४.१.२० ॥
ଭଗ ତୁମକୁ ଏଠାରୁ ହାତ ଧରି ନେଉନ୍ତୁ; ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ରଥରେ ତୁମକୁ ଆଗକୁ ନେଉନ୍ତୁ। ଘରକୁ ଯାଅ, ଗୃହପତ୍ନୀ ହୋଇ; ନିୟନ୍ତ୍ରଣକାରିଣୀ ହୋଇ ତୁମେ ସଭାରେ କହିବ।
14.1.21
इह प्रियं प्रजायै ते समृध्यतामस्मिन् गृहे गार्हपत्याय जागृहि ।
एना पत्या तन्वं सं स्पृशस्वाथ जिर्विर्विदथमा वदासि ॥ १४.१.२१ ॥
ଏଠାରେ ତୁମ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ; ଏହି ଘରେ ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ। ଏହି ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ତୁମ ଶରୀର ମିଶାଅ; ତା'ପରେ ସଚେତ ହୋଇ ତୁମେ ସଭାରେ କହିବ।
14.1.22
इहैव स्तं मा वि यौष्टं विश्वमायुर्व्यश्नुतम् ।
क्रीडन्तौ पुत्रैर्नप्तृभिर्मोदमानौ स्वस्तकौ ॥ १४.१.२२ ॥
ଏଠାରେ ହିଁ ରୁହ, ଅଲଗା ହୁଅ ନାହିଁ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁ ପାଅ। ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳି, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, କଲ୍ୟାଣରେ ରୁହ।
14.1.23
पूर्वापरं चरतो माययैतौ शिशू क्रीडन्तौ परि यातोऽर्णवम् ।
विश्वान्यो भुवना विचष्ट ऋतूंरन्यो विदधज्जायसे नवः ॥ १४.१.२३ ॥
ଆଗ-ପଛ ଚାଲି, ମାୟାରେ ଏହି ଦୁଇ ଶିଶୁ ଖେଳି ସମୁଦ୍ର ଚାରିପଟେ ଯାଆନ୍ତି। ଜଣେ ସବୁ ଲୋକ ଦେଖେ; ଅନ୍ୟଜଣେ ଋତୁମାନଙ୍କୁ ବିଧାନ କରି ନୂଆ ହୋଇ ଜନ୍ମେ।
14.1.24
नवोनवो भवसि जायमानोऽह्नां केतुरुषसामेष्यग्रम् ।
भागं देवेभ्यो वि दधास्यायन् प्र चन्द्रमस्तिरसे दीर्घमायुः ॥ १४.१.२४ ॥
ତୁମେ ପ୍ରତିବାର ନୂତନ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନିଅ; ଦିନର ପତାକା ତୁମେ, ଉଷାମାନଙ୍କ ଆଗେ ଚାଲୁଅ। ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଭାଗ ବାଣ୍ଟି ଚାଲୁଥିବା ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ବିସ୍ତାର କର।
14.1.25
परा देहि शामुल्यं ब्रह्मभ्यो वि भजा वसु ।
कृत्यैषा पद्वती भूत्वा जाया विशते पतिम् ॥ १४.१.२५ ॥
ଶାମୁଲ୍ୟକୁ ଦୂରକର; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଧନ ବାଣ୍ଟ। ଏହି କୃତ୍ୟା ଗୋଡ଼ବିଶିଷ୍ଟା ହୋଇ ସ୍ୱାମୀ ନିକଟକୁ ଯାଏ; ପତ୍ନୀ ସ୍ୱାମୀରେ ପ୍ରବେଶ କରେ।
14.1.26
नीललोहितं भवति कृत्यासक्तिर्व्यज्यते ।
एधन्ते अस्या ज्ञातयः पतिर्बन्धेषु बध्यते ॥ १४.१.२६ ॥
କୃତ୍ୟାର ଆସକ୍ତି ନୀଳ-ଲାଲ ହୋଇ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ତାର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ବଢ଼ନ୍ତି; ସ୍ୱାମୀ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହୁଏ।
14.1.27
अश्लीला तनूर्भवति रुशती पापयामुया ।
पतिर्यद्वध्वो वाससः स्वमङ्गमभ्यूर्णुते ॥ १४.१.२७ ॥
ସେହି ପାପରେ ତାର ଶରୀର ଅଶ୍ଳୀଳ ଓ ଜଳନ୍ତା ହୁଏ; ସ୍ୱାମୀ ବଧୂର ବସ୍ତ୍ରରେ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଢାଙ୍କେ ଯେତେବେଳେ।
14.1.28
आशसनं विशसनमथो अधिविकर्तनम् ।
सूर्यायाः पश्य रूपाणि तानि ब्रह्मोत शुम्भति ॥ १४.१.२८ ॥
କାଟିବା, ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରିବା, ଚିରିବା ଏସବୁ ଦେଖ। ସୂର୍ୟାଙ୍କ ସେହି ରୂପ ଗୁଡ଼ିକ; ବ୍ରହ୍ମ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସଜାଏ।
14.1.29
तृष्टमेतत्कटुकमपाष्ठवद्विषवन् नैतदत्तवे ।
सूर्यां यो ब्रह्मा वेद स इद्वाधूयमर्हति ॥ १४.१.२९ ॥
ଏହା ତପ୍ତ, ତିକ୍ତ, ବିଷ ପରି; ଏହା ଖାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ସୂର୍ୟାଙ୍କୁ ଜାଣୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ହିଁ ବଧୂ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
14.1.30
स इत्तत्स्योनं हरति ब्रह्मा वासः सुमङ्गलम् ।
प्रायश्चित्तिं यो अध्येति येन जाया न रिष्यति ॥ १४.१.३० ॥
ବ୍ରହ୍ମା ସେହି ସୁଖକର, ମଙ୍ଗଳମୟ ବସ୍ତ୍ର ଆଣେ। ଯେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତି ଅଧ୍ୟୟନ କରେ, ତା ଦ୍ୱାରା ପତ୍ନୀ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
14.1.31
युवं भगं सं भरतं समृद्धमृतं वदन्तावृतोद्येषु ।
ब्रह्मणस्पते पतिमस्यै रोचय चारु संभलो वदतु वाचमेताम् ॥ १४.१.३१ ॥
ତୁମେ ଦୁହେଁ ସମୃଦ୍ଧ ସୌଭାଗ୍ୟ ଏକତ୍ର କର; ଋତର ଉଦୟରେ ସତ୍ୟ କୁହ। ହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଏହାପାଇଁ ପତିକୁ ସୁନ୍ଦର କର; ସମ୍ଭଲ ଏହି ବାଣୀ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ କହୁ।
14.1.32
इहेदसाथ न परो गमाथेमं गावः प्रजया वर्धयाथ ।
शुभं यतीरुस्रियाः सोमवर्चसो विश्वे देवाः क्रन्न् इह वो मनांसि ॥ १४.१.३२ ॥
ଏଠାରେ ହିଁ ରୁହ, ଦୂରକୁ ଯାଅ ନାହିଁ। ହେ ଗାଈମାନେ, ସନ୍ତାନ ସହିତ ଏହି (ଗୃହ) ବଢ଼ାଅ। ଶୁଭ ଭାବେ ଆସୁଥିବା, ସୋମତେଜର ଉଷା-ଗାଈମାନେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମର ମନ ଏଠାରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।
14.1.33
इमं गावः प्रजया सं विशाथायं देवानां न मिनाति भागम् ।
अस्मै वः पूषा मरुतश्च सर्वे अस्मै वो धाता सविता सुवाति ॥ १४.१.३३ ॥
ହେ ଗାଈମାନେ, ଏହି (ଗୃହ)ରେ ସନ୍ତାନ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କର। ଦେବତାଙ୍କ ଭାଗ ନ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ଏହାପାଇଁ, ପୂଷା ଏବଂ ସମସ୍ତ ମରୁତ ତୁମ ପାଇଁ; ଏହାପାଇଁ ଧାତା ଏବଂ ସବିତା ତୁମକୁ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତୁ।
14.1.34
अनृक्षरा ऋजवः सन्तु पन्थानो येभिः सखायो यन्ति नो वरेयम् ।
सं भगेन समर्यम्णा सं धाता सृजतु वर्चसा ॥ १४.१.३४ ॥
କଣ୍ଟାହୀନ, ସିଧା ପଥ ହେଉ; ଯେଉଁଥିରେ ଆମ ସଖାମାନେ ଆମ ବରଣ ଆଡ଼କୁ ଯାଆନ୍ତି। ଭଗ ଏବଂ ଅର୍ଯମା ସହିତ ଧାତା ଏହାକୁ ତେଜ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
14.1.35
यच्च वर्चो अक्षेषु सुरायां च यदाहितम् ।
यद्गोष्वश्विना वर्चस्तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३५ ॥
ପାଶା ଓ ସୁରାରେ ଯେଉଁ ତେଜ ସ୍ଥାପିତ, ଏବଂ ଗାଈମାନଙ୍କରେ ଯେଉଁ ତେଜ ଅଛି — ହେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ସେହି ତେଜ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କର।
14.1.36
येन महानघ्न्या जघनमश्विना येन वा सुरा ।
येनाक्षा अभ्यषिच्यन्त तेनेमां वर्चसावतम् ॥ १४.१.३६ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଯେଉଁ ତେଜରେ ମହାନ ଅଘ୍ନ୍ୟାର ଜଘନ, ସୁରା ଓ ପାଶା ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲା, ସେହି ତେଜରେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କର।
14.1.37
यो अनिध्मो दीदयदप्स्वन्तर्यं विप्रास ईडते अध्वरेषु ।
अपां नपान् मधुमतीरपो दा याभिरिन्द्रो वावृधे वीर्यावान् ॥ १४.१.३७ ॥
ଇନ୍ଧନ ବିନା ଜଳ ଭିତରେ ଯେ ଦୀପ୍ତି ପାଏ, ଯାହାକୁ ଯଜ୍ଞରେ ବିପ୍ରମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି — ହେ ଜଳର ପୁତ୍ର, ମଧୁର ଜଳ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବୀର୍ଯ୍ୟବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ବଢ଼ିଲେ।
14.1.38
इदमहं रुशन्तं ग्राभं तनूदूषिमपोहामि ।
यो भद्रो रोचनस्तमुदचामि ॥ १४.१.३८ ॥
ମୁଁ ଏହି ଚମକୁଥିବା, ଧରୁଥିବା, ଶରୀର ଦୂଷିତକାରୀ (ରୋଗ)କୁ ଦୂର କରେ; ଯାହା ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାହାକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଏ।
14.1.39
आस्यै ब्राह्मणाः स्नपनीर्हरन्त्ववीरघ्नीरुदजन्त्वापः ।
अर्यम्णो अग्निं पर्येतु पूषन् प्रतीक्षन्ते श्वशुरो देवरश्च ॥ १४.१.३९ ॥
ଏହାପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସ୍ନାନଜଳ ଆଣନ୍ତୁ; ବୀରଙ୍କୁ ନ ମାରୁଥିବା ଜଳ ଉଛୁଳୁ। ଅର୍ଯ୍ୟମାଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଏହାକୁ ଘେରୁ; ହେ ପୂଷନ, ଶ୍ୱଶୁର ଓ ଦେବର ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
14.1.40
शं ते हिरण्यं शमु सन्त्वापः शं मेथिर्भवतु शं युगस्य तर्द्म ।
शं त आपः शतपवित्रा भवन्तु शमु पत्या तन्वं सं स्पृशस्व ॥ १४.१.४० ॥
ତୁମ ପାଇଁ ସୁନା ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଜଳ ମଧ୍ୟ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ମନ୍ଥନଦଣ୍ଡ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଯୁଆଳିର ଆଡ଼ପଟି ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ତୁମ ପାଇଁ ଶହେ ପବିତ୍ରରେ ଛଣା ଜଳ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ପତି ସହ ନିଜ ଶରୀର ମିଶାଅ।
14.1.41
खे रथस्य खेऽनसः खे युगस्य शतक्रतो ।
अपालामिन्द्र त्रिष्पूत्वाकृणोः सूर्यत्वचम् ॥ १४.१.४१ ॥
ରଥର ଛିଦ୍ରରେ, ଗାଡ଼ିର ଛିଦ୍ରରେ, ଯୁଆଳିର ଛିଦ୍ରରେ — ହେ ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର! ଅପାଲାକୁ ତିନିଥର ଶୁଦ୍ଧ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟତ୍ୱଚା ବିଶିଷ୍ଟା କଲ।
14.1.42
आशासाना सौमनसं प्रजां सौभाग्यं रयिम् ।
पत्युरनुव्रता भूत्वा सं नह्यस्वामृताय कम् ॥ १४.१.४२ ॥
ସୌମନସ୍ୟ, ସନ୍ତାନ, ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ଧନ ଇଚ୍ଛା କରି, ପତିର ଅନୁବ୍ରତା ହୋଇ, ଅମୃତତ୍ୱ ଓ ସୁଖ ପାଇଁ ନିଜକୁ ବାନ୍ଧ।
14.1.43
यथा सिन्धुर्नदीनां साम्राज्यं सुषुवे वृषा ।
एवा त्वं सम्राज्ञ्येधि पत्युरस्तं परेत्य ॥ १४.१.४३ ॥
ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ ସିନ୍ଧୁ ଯେପରି ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଜନ୍ମାଏ, ସେପରି ତୁମେ ପତିଗୃହକୁ ଯାଇ ସମ୍ରାଜ୍ଞୀ ହୁଅ।
14.1.44
सम्राज्ञ्येधि श्वशुरेषु सम्राज्ञ्युत देवृषु ।
ननान्दुः सम्राज्ञ्येधि सम्राज्ञ्युत श्वश्र्वाः ॥ १४.१.४४ ॥
ଶ୍ୱଶୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ରାଜ୍ଞୀ ହୁଅ, ଦେବରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ରାଜ୍ଞୀ ହୁଅ; ନନ୍ଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ରାଜ୍ଞୀ ହୁଅ, ଶାଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ରାଜ୍ଞୀ ହୁଅ।
14.1.45
या अकृन्तन्न् अवयन् याश्च तत्निरे या देवीरन्तामभितोऽददन्त ।
तास्त्वा जरसे सं व्ययन्त्वायुष्मतीदं परि धत्स्व वासः ॥ १४.१.४५ ॥
ଯେଉଁମାନେ କାଟିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବୁଣିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସୂତା କାଟିଲେ, ଚାରିପାଖେ ସୂତାର ମୁଣ୍ଡ ଦେଇଥିବା ଦେବୀମାନେ—ସେମାନେ ତୁମକୁ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସିଲାଇ କରନ୍ତୁ। ଦୀର୍ଘାୟୁଷ୍ମତୀ ହୋଇ ଏହି ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କର।
14.1.46
जीवं रुदन्ति वि नयन्त्यध्वरं दीर्घामनु प्रसितिं दीध्युर्नरः ।
वामं पितृभ्यो य इदं समीरिरे मयः पतिभ्यो जनये परिष्वजे ॥ १४.१.४६ ॥
ଜୀବିତକୁ ଲୋକେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ନିଅନ୍ତି; ଦୀର୍ଘ ବନ୍ଧନ ପରେ ମଣିଷ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ। ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶୁଭଦାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ଲୋକେ ପତିମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦିଅନ୍ତି; ପତ୍ନୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ।
14.1.47
स्योनं ध्रुवं प्रजायै धारयामि तेऽश्मानं देव्याः पृथिव्या उपस्थे ।
तमा तिष्ठानुमाद्या सुवर्चा दीर्घं त आयुः सविता कृणोतु ॥ १४.१.४७ ॥
ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସୁଖଦ ଓ ସ୍ଥିର ଏହି ପଥରକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଦେବୀ ପୃଥିବୀର କୋଳରେ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି। ଏଠାରେ ଠିଆ ହୁଅ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତେଜସ୍ବିନୀ ହୋଇ; ସବିତା ତୁମ ଆୟୁ ଦୀର୍ଘ କରନ୍ତୁ।
14.1.48
येनाग्निरस्या भूम्या हस्तं जग्राह दक्षिणम् ।
तेन गृह्णामि ते हस्तं मा व्यथिष्ठा मया सह प्रजया च धनेन च ॥ १४.१.४८ ॥
ଏହି ପୃଥିବୀର ହାତ ଅଗ୍ନି ଯେଉଁ ଡାହାଣ ହାତରେ ଧରିଥିଲେ, ସେହି ହାତରେ ମୁଁ ତୁମ ହାତ ଧରୁଛି। ମୋ ସହିତ, ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ସହିତ ତୁମେ ବ୍ୟଥିତ ହୁଅ ନାହିଁ।
14.1.49
देवस्ते सविता हस्तं गृह्णातु सोमो राजा सुप्रजसं कृणोतु ।
अग्निः सुभगां जतवेदाः पत्ये पत्नीं जरदष्टिं कृणोतु ॥ १४.१.४९ ॥
ଦେବ ସବିତା ତୁମ ହାତ ଧରନ୍ତୁ; ରାଜା ସୋମ ତୁମକୁ ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନବତୀ କରନ୍ତୁ। ଜାତବେଦା ଅଗ୍ନି ସୌଭାଗ୍ୟବତୀ ପତ୍ନୀକୁ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚାଉ।
14.1.50
गृह्णामि ते सौभगत्वाय हस्तं मया पत्या जरदष्टिर्यथासः ।
भगो अर्यमा सविता पुरंधिर्मह्यं त्वादुर्गार्हपत्याय देवाः ॥ १४.१.५० ॥
ସୌଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ହାତ ଧରୁଛି; ମୋ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ତୁମେ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚ। ଭଗ, ଅର୍ଯମା, ସବିତା, ପୁରନ୍ଧି ଦେବତାମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ତୁମକୁ ମୋତେ ଦେଲେ।
14.1.51
भगस्ते हस्तमग्रहीत्सविता हस्तमग्रहीत् ।
पत्नी त्वमसि धर्मणाहं गृहपतिस्तव ॥ १४.१.५१ ॥
ଭଗ ତୁମ ହାତ ଧରିଲେ; ସବିତା ହାତ ଧରିଲେ। ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ତୁମେ ପତ୍ନୀ; ମୁଁ ତୁମର ଗୃହପତି।
14.1.52
ममेयमस्तु पोष्या मह्यं त्वादाद्बृहस्पतिः ।
मया पत्या प्रजावति सं जीव शरदः शतम् ॥ १४.१.५२ ॥
ଏ ମୋର ପୋଷ୍ୟା ହେଉ; ବୃହସ୍ପତି ତୁମକୁ ମୋତେ ଦେଲେ। ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଓ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଶହେ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚ।
14.1.53
त्वष्टा वासो व्यदधाच्छुभे कं बृहस्पतेः प्रशिषा कवीनाम् ।
तेनेमां नारीं सविता भगश्च सूर्यामिव परि धत्तां प्रजया ॥ १४.१.५३ ॥
ତ୍ୱଷ୍ଟା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବସ୍ତ୍ର ରଚିଲେ, କବିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଉପଦେଶରେ। ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ସବିତା ଓ ଭଗ ଏହି ନାରୀକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ପରି ସନ୍ତାନରେ ସଜାନ୍ତୁ।
14.1.54
इन्द्राग्नी द्यावापृथिवी मातरिश्वा मित्रावरुणा भगो अश्विनोभा ।
बृहस्पतिर्मरुतो ब्रह्म सोम इमां नारिं प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.१.५४ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନି, ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ, ମାତରିଶ୍ୱା, ମିତ୍ର-ବରୁଣ, ଭଗ ଓ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନ, ବୃହସ୍ପତି, ମରୁତ୍, ବ୍ରହ୍ମ ଏବଂ ସୋମ ଏହି ନାରୀକୁ ସନ୍ତାନରେ ବଢ଼ାନ୍ତୁ।
14.1.55
बृहस्पतिः प्रथमः सूर्यायाः शीर्षे केशाँ अकल्पयत् ।
तेनेमामश्विना नारीं पत्ये सं शोभयामसि ॥ १४.१.५५ ॥
ପ୍ରଥମେ ବୃହସ୍ପତି ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ କେଶ ସଜାଇଲେ। ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ଆମେ ଏହି ନାରୀକୁ ପତି ପାଇଁ ସଜାଉ।
14.1.56
इदं तद्रूपं यदवस्त योषा जायां जिज्ञासे मनसा चरन्तीम् ।
तामन्वर्तिष्ये सखिभिर्नवग्वैः क इमान् विद्वान् वि चचर्त पाशान् ॥ १४.१.५६ ॥
ଏହି ସେହି ରୂପ, ଯାହା ଯୁବତୀ ଧାରଣ କଲା। ମନରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ପତ୍ନୀକୁ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ସଖାମାନଙ୍କ ସହ ନୂତନ ଗାଈ ସହିତ ତାକୁ ଅନୁସରଣ କରିବି। ଏହି ବନ୍ଧନକୁ କିଏ ଜାଣି ଖୋଲିବ?
14.1.57
अहं वि ष्यामि मयि रूपमस्या वेददित्पश्यन् मनसः कुलायम् ।
न स्तेयमद्मि मनसोदमुच्ये स्वयं श्रथ्नानो वरुणस्य पाशान् ॥ १४.१.५७ ॥
ମୁଁ ତା'ର ରୂପକୁ ମୋ ଭିତରେ ଦେଖିବି; ମନର ବସାକୁ ଦେଖି ଜାଣିବି। ଚୋରି କରି ଖାଏ ନାହିଁ; ମନରେ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି, ବରୁଣଙ୍କ ପାଶ ନିଜେ ଢିଲା କରି।
14.1.58
प्र त्वा मुञ्चामि वरुणस्य पाशाद्येन त्वाबध्नात्सविता सुशेवाः ।
उरुं लोकं सुगमत्र पन्थां कृणोमि तुभ्यं सहपत्न्यै वधु ॥ १४.१.५८ ॥
ସୁଶେବ ସବିତା ଯେଉଁ ବରୁଣଙ୍କ ପାଶରେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେଥିରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରୁଛି। ହେ ବଧୂ, ତୁମ ଓ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଏଠାରେ ବିଶାଳ ଲୋକ ଓ ସୁଗମ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛି।
14.1.59
उद्यच्छध्वमप रक्षो हनाथेमं नारीं सुकृते दधात ।
धाता विपश्चित्पतिमस्यै विवेद भगो राजा पुर एतु प्रजानन् ॥ १४.१.५९ ॥
ଉଠ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଦୂର କର; ଏହି ନାରୀକୁ ସତ୍କର୍ମକାରୀ ପାଖରେ ରଖ। ଜ୍ଞାନୀ ଧାତା ଏହାର ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଛନ୍ତି; ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଜାଣୁଥିବା ରାଜା ଭଗ ଆଗେ ଚାଲନ୍ତୁ।
14.1.60
भगस्ततक्ष चतुरः पादान् भगस्ततक्ष चत्वार्युष्पलानि ।
त्वष्टा पिपेश मध्यतोऽनु वर्ध्रान्त्सा नो अस्तु सुमङ्गली ॥ १४.१.६० ॥
ଭଗ ଚାରି ପାଦ ଗଢ଼ିଲେ; ଭଗ ଚାରି ପଦ୍ମ ତିଆରି କଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ମଝିରେ ସଜାଇଲେ, ଦଉଡ଼ି ସହିତ; ସେ ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ହେଉ।
14.1.61
सुकिंशुकं वहतुं विश्वरूपं हिरण्यवर्णं सुवृतं सुचक्रम् ।
आ रोह सूर्ये अमृतस्य लोकं स्योनं पतिभ्यो वहतुं कृणु त्वम् ॥ १४.१.६१ ॥
ଉତ୍ତମ କିଂଶୁକ କାଠର, ବିଶ୍ୱରୂପ, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ସହଜରେ ଗଡ଼ୁଥିବା, ଭଲ ଚକ ଥିବା ସେହି ବହତୁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଅମୃତ ଲୋକରେ ଚଢ଼; ହେ ବଧୂ, ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବହତୁକୁ ସୁଖଦ କର।
14.1.62
अभ्रातृघ्नीं वरुणापशुघ्नीं बृहस्पते ।
इन्द्रापतिघ्नीं पुत्रिणीमास्मभ्यं सवितर्वह ॥ १४.१.६२ ॥
ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଭାଇମାନଙ୍କୁ ନ ମାରୁଥିବା, ବରୁଣଙ୍କ ପଶୁଙ୍କୁ ନ ମାରୁଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାରଣରୁ ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କୁ ନ ମାରୁଥିବା, ପୁତ୍ରବତୀ ସେହି ନାରୀକୁ; ହେ ସବିତା, ଆମ ପାଇଁ ଆଣ।
14.1.63
मा हिंसिष्टं कुमार्यं स्थूणे देवकृते पथि ।
शालाया देव्या द्वारं स्योनं कृण्मो वधूपथम् ॥ १४.१.६३ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ପଥର ହେ ଦୁଇ ସ୍ତମ୍ଭ, କୁମାରୀକୁ ହାନି କରନାହିଁ। ଦେବୀ ଶାଳାର ଦ୍ୱାରକୁ ଆମେ ସୁଖକର କରୁଛୁ; ତାହା ବଧୂର ପଥ।
14.1.64
ब्रह्मापरं युज्यतां ब्रह्म पूर्वं ब्रह्मान्ततो मध्यतो ब्रह्म सर्वतः ।
अनाव्याधां देवपुरां प्रपद्य शिवा स्योना पतिलोके वि राज ॥ १४.१.६४ ॥
ପଛରେ ବ୍ରହ୍ମ ଯୁକ୍ତ ହେଉ, ଆଗରେ ବ୍ରହ୍ମ, ଶେଷରେ ଓ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ। ଅବିଦ୍ଧା ହୋଇ ଦେବପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶିବା ଓ ସୁଖଦା ହୋଇ ପତିଲୋକରେ ବିରାଜ କର।