أثارفافيدا · سوكتا 14.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.2.1
तुभ्यमग्रे पर्यवहन्त्सूर्यां वहतुना सह ।
स नः पतिभ्यो जायां दा अग्ने प्रजया सह ॥ १४.२.१ ॥
يا أغني، قُدِّمت سوريا أمامك وحدك مع موكب العروس. يا أغني، أعطها لأزواجنا زوجةً مع النسل.
14.2.2
पुनः पत्नीमग्निरदादायुषा सह वर्चसा ।
दीर्घायुरस्या यः पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.२ ॥
ردّ أغني الزوجة مرة أخرى مع الحياة والبهاء. ليعش زوجها طويل العمر مائة خريف.
14.2.3
सोमस्य जाया प्रथमं गन्धर्वस्तेऽपरः पतिः ।
तृतीयो अग्निष्टे पतिस्तुरीयस्ते मनुष्यजाः ॥ १४.२.३ ॥
كانت زوجة سوما الأولى؛ والغاندهاروا زوجك الثاني. الزوج الثالث أغني، والزوج الرابع من مولود بشري.
14.2.4
सोमो ददद्गन्धर्वाय गन्धर्वो दददग्नये ।
रयिं च पुत्रांश्चादादग्निर्मह्यमथो इमाम् ॥ १४.२.४ ॥
أعطى سوما الغاندهاروا؛ وأعطاها الغاندهاروا لأغني. أعطاني أغني الثروة والأبناء وهذه المرأة.
14.2.5
आ वामगन्त्सुमतिर्वाजिनीवसू न्यश्विना हृत्सु कामा अरंसत ।
अभूतं गोपा मिथुना शुभस्पती प्रिया अर्यम्णो दुर्यामशीमहि ॥ १४.२.५ ॥
يا أشفين ذوي القوة، لقد جاء إلينا رضاكما الحسن؛ وقد أُشبعت رغباتكما في القلوب. صرتما كزوجين حارسين وسيدين للبهاء؛ فلنبلغ بيت أريامان الحبيب.
14.2.6
सा मन्दसाना मनसा शिवेन रयिं धेहि सर्ववीरं वचस्यम् ।
सुगं तीर्थं सुप्रपाणं शुभस्पती स्थाणुं पथिष्ठामप दुर्मतिं हतम् ॥ १४.२.६ ॥
فلتُعطِ هي، فرحةً بقلبٍ مبارك، ثروةً مع جميع الأبناء الأبطال والشهرة. يا سادة البهاء، امنحوا معبراً يسيراً ومكان ماءٍ طيباً وعموداً راسخاً على الطريق؛ واطردوا سوء النية وأهلكوها.
14.2.7
या ओषधयो या नद्यो यानि क्षेत्राणि या वना ।
तास्त्वा वधु प्रजावतीं पत्ये रक्षन्तु रक्षसः ॥ १४.२.७ ॥
فلتحرسك الأعشاب والأنهار والحقول والغابات الموجودة، أيتها العروس الولودة، لزوجك من الراكشاسا.
14.2.8
एमं पन्थामरुक्षाम सुगं स्वस्तिवाहनम् ।
यस्मिन् वीरो न रिष्यत्यन्येषां विन्दते वसु ॥ १४.२.८ ॥
لقد سلكنا هذا الطريق السهل الحامل للسلامة، الذي لا يهلك فيه البطل، بل ينال ثروة غيره.
14.2.9
इदं सु मे नरः शृणुत ययाशिषा दंपती वाममश्नुतः ।
ये गन्धर्वा अप्सरसश्च देवीरेषु वानस्पत्येषु येऽधि तस्थुः ।
स्योनास्ते अस्यै वध्वै भवन्तु मा हिंसिषुर्वहतुमुह्यमानम् ॥ १४.२.९ ॥
اسمعوا جيدا أيها الرجال هذه البركة التي ينال بها الزوجان الخير. فليكن الغاندهاربا والأبساراس والإلهات الواقفون على هذه الأشجار رحماء بهذه العروس، ولا يؤذوا موكب الزفاف المحمول.
14.2.10
ये वध्वश्चन्द्रं वहतुं यक्ष्मा यन्ति जनामनु ।
पुनस्तान् यज्ञिया देवा नयन्तु यत आगताः ॥ १४.२.१० ॥
فالأمراض الفتاكة (يكشما) التي تتبع موكب العرائس القمريات وتتجه نحو الناس، فلتعدها الآلهة المستحقة للقربان إلى المكان الذي جاءت منه.
14.2.11
मा विदन् परिपन्थिनो य आसीदन्ति दंपती ।
सुगेन दुर्गमतीतामप द्रान्त्वरातयः ॥ १४.२.११ ॥
فلا يجد الزوجين قطاع الطرق الذين يجلسون قريبا ليكمنوا لهما؛ وليفرّ الأعداء بعيدا بعدما عبر الزوجان المعبر الوعر بالطريق السهل.
14.2.12
सं काशयामि वहतुं ब्रह्मणा गृहैरघोरेण चक्षुषा मित्रियेण ।
पर्याणद्धं विश्वरूपं यदस्ति स्योनं पतिभ्यः सविता तत्कृणोतु ॥ १४.२.१२ ॥
أزيّن هذه العروس بالصيغة المقدسة (البراهمن)، وبالبيت، وبنظرة غير مؤذية ودودة. وأيًّا كانت الزينة المتعددة الأشكال المربوطة عليها، فليجعلها سافيتري طيبة للأزواج.
14.2.13
शिवा नारीयमस्तमागन्न् इमं धाता लोकमस्यै दिदेश ।
तामर्यमा भगो अश्विनोभा प्रजापतिः प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.२.१३ ॥
جاءت هذه المرأة الميمونة إلى البيت؛ وقد عيّن لها دهاتري هذا العالم. فليُنمِّها أريامان وبهغا والأشفينان كلاهما وبراجاباتي بالنسل.
14.2.14
आत्मन्वत्युर्वरा नारीयमागन् तस्यां नरो वपत बीजमस्याम् ।
सा वः प्रजां जनयद्वक्षणाभ्यो बिभ्रती दुग्धमृषभस्य रेतः ॥ १४.२.१४ ॥
قدِمت هذه المرأة الخصيبة ذات الحياة؛ أيها الرجال، ازرعوا البذرة فيها. فلتلد لكم نسلًا، حاملةً الحليب من ثدييها، حاملةً نطفة الثور.
14.2.15
प्रति तिष्ठ विराडसि विष्णुरिवेह सरस्वति ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.१५ ॥
قفي ثابتة؛ فأنتِ الملكة المتألقة، هنا كفيشنو. يا سرسوتي، يا سينيفالي، لتولد الذرية؛ اثبتي في رضا بهغا.
14.2.16
उद्व ऊर्मिः शम्या हन्त्वापो योक्त्राणि मुञ्चत ।
मादुष्कृतौ व्येनसावघ्न्यावशुनमारताम् ॥ १४.२.१६ ॥
أيتها المياه، لترتفع الموجة فتضرب الوتد؛ وفكّوا أربطة النير. ولا يتألّم الاثنان البريئان الطاهران اللذان لا يُقتلان.
14.2.17
अघोरचक्षुरपतिघ्नी स्योना शग्मा सुशेवा सुयमा गृहेभ्यः ।
वीरसूर्देवृकामा सं त्वयैधिषीमहि सुमस्यमाना ॥ १४.२.१७ ॥
ذات عينٍ غير مؤذية، لا تقتل زوجها، رضيّة لطيفة، شديدة الرفق، ضابطة لنفسها، تلد للبيت أبناءً أبطالًا، تشتهي الأخ الأصغر للزوج، طيبة النفس — بكِ نزدهر.
14.2.18
अदेवृघ्न्यपतिघ्नीहैधि शिवा पशुभ्यः सुयमा सुवर्चाः ।
प्रजावती वीरसूर्देवृकामा स्योनेममग्निं गार्हपत्यं सपर्य ॥ १४.२.१८ ॥
كوني غير معادية للآلهة ولا قاتلة لزوجك؛ أقيمي هنا، مباركةً للماشية، مضبوطة النفس ومشرقة. ذات نسل كثير، تلدين الأبطال، لا تريدين العداوة، لطيفة، فاخدمي هذه النار المنزلية، غارهاباتيا أغني.
14.2.19
उत्तिष्ठेतः किमिच्छन्तीदमागा अहं त्वेडे अभिभूः स्वाद्गृहात् ।
शून्यैषी निर्ऋते याजगन्थोत्तिष्ठाराते प्र पत मेह रंस्थाः ॥ १४.२.१९ ॥
انهضي! ماذا تريدين حتى جئتِ إلى هنا؟ أنا، أيتها الموقرة، من يغلبك من بيتك نفسه. أيتها النيرتي، طالبة الخواء، الذاهبة إلى القربان، انهضي؛ أيتها الآراتي، طيري بعيدا، لا تبقي هنا.
14.2.20
यदा गार्हपत्यमसपर्यैत्पूर्वमग्निं वधूरियम् ।
अधा सरस्वत्यै नारि पितृभ्यश्च नमस्कुरु ॥ १४.२.२० ॥
حين تخدم هذه العروس نار المنزل أولاً، فحينئذ، أيتها المرأة، اسجدي لسرسواتي وللآباء.
14.2.21
शर्म वर्मैतदा हरास्यै नार्या उपस्तिरे ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.२१ ॥
هذا مأوى ودرع؛ أحضريه إلى الفراش الممدود لهذه المرأة. أيتها السينيفالي، ليولد النسل؛ لتبقَ في رضا بهغا.
14.2.22
यं बल्बजं न्यस्यथ चर्म चोपस्तृणीथन ।
तदा रोहतु सुप्रजा या कन्या विन्दते पतिम् ॥ १४.२.२२ ॥
ليَنْمُ عشب البَلْبَج الذي تضعونه والجلد الذي تبسطونه حينئذٍ؛ ولتُبارَك الفتاة التي تنال زوجًا بنسل صالح.
14.2.23
उप स्तृणीहि बल्बजमधि चर्मणि रोहिते ।
तत्रोपविश्य सुप्रजा इममग्निं सपर्यतु ॥ १४.२.२३ ॥
افرشي عشب البَلْبَج فوق الجلد المحمرّ؛ وجالسةً هناك، فلتَخدم هذه النار المباركةُ بنسل صالح.
14.2.24
आ रोह चर्मोप सीदाग्निमेष देवो हन्ति रक्षांसि सर्वा ।
इह प्रजां जनय पत्ये अस्मै सुज्यैष्ठ्यो भवत्पुत्रस्त एषः ॥ १४.२.२४ ॥
اصعدي على الجلد واجلسي؛ فهذا الإله أغني يهلك جميع الرakshasas. هنا أنجبي نسلاً لهذا الزوج؛ ليكن لهذا ابنك أبناء بكر صالحون.
14.2.25
वि तिष्ठन्तां मातुरस्या उपस्थान् नानारूपाः पशवो जायमानाः ।
सुमङ्गल्युप सीदेममग्निं संपत्नी प्रति भूषेह देवान् ॥ १४.२.२५ ॥
من حجر هذه الأم، لتنهض الحيوانات متعددة الأشكال متفرقة وهي تولد. أيتها المباركة، اجلسي قرب هذه النار؛ هنا زيّني الآلهة كضرّةٍ لأخرى.
14.2.26
सुमङ्गली प्रतरणी गृहाणां सुशेवा पत्ये श्वशुराय शंभूः ।
स्योना श्वश्र्वै प्र गृहान् विशेमान् ॥ १४.२.२६ ॥
أيتها المباركة، يا من تعبرين بالبيوت، لطيفة مع الزوج، مُحسنة للحمو؛ كوني طيبة للحماة وادخلي هذه البيوت.
14.2.27
स्योना भव श्वशुरेभ्यः स्योना पत्ये गृहेभ्यः ।
स्योनास्यै सर्वस्यै विशे स्योना पुष्टायैषां भव ॥ १४.२.२७ ॥
كوني طيبة للحمو؛ طيبة للزوج وللبيت. كوني طيبة لها، ولجميع الناس؛ كوني طيبة لازدهار هؤلاء.
14.2.28
सुमङ्गलीरियं वधूरिमां समेत पश्यत ।
सौभाग्यमस्यै दत्त्वा दौर्भाग्यैर्विपरेतन ॥ १४.२.२८ ॥
هذه العروس مباركة؛ هلمّوا اجتمعوا وانظروا إليها. امنحوها السعادة الزوجية، واطردوا النحوس.
14.2.29
या दुर्हार्दो युवतयो याश्चेह जरतीरपि ।
वर्चो न्वस्यै सं दत्ताथास्तं विपरेतन ॥ १४.२.२९ ॥
أيتها النساء الشابات ذوات القلوب الخبيثة، وأيتها العجائز هنا، امنحنها بهاءً؛ ثم اطردنهن إلى بيوتهن.
14.2.30
रुक्मप्रस्तरणं वह्यं विश्वा रूपाणि बिभ्रतम् ।
आरोहत्सूर्या सावित्री बृहते सौभगाय कम् ॥ १४.२.३० ॥
حُمِلت على فراش من ذهب، تحمل جميع الصور، فصعدت سوريا سافيتري لأجل سعادة عظيمة وفرح.
14.2.31
आ रोह तल्पं सुमनस्यमानेह प्रजां जनय पत्ये अस्मै ।
इन्द्राणीव सुबुधा बुध्यमाना ज्योतिरग्रा उषसः प्रति जागरासि ॥ १४.२.३१ ॥
اصعدي إلى الفراش بقلب مبتهج؛ هنا لِدي الأبناء لهذا الزوج. كإندرانى، حكيمة ويقظة، تستيقظين مع النور الأول للفجر.
14.2.32
देवा अग्रे न्यपद्यन्त पत्नीः समस्पृशन्त तन्वस्तनूभिः ।
सूर्येव नारि विश्वरूपा महित्वा प्रजावती पत्या सं भवेह ॥ १४.२.३२ ॥
في البدء أجلس الآلهة الزوجات ولامسوا جسدًا بجسد. أيتها المرأة، ذات الصور الكثيرة كسوريا، بعظمتك كوني غنية بالنسل واتحدي هنا بزوجك.
14.2.33
उत्तिष्ठेतो विश्वावसो नमसेडामहे त्वा ।
जामिमिच्छ पितृषदं न्यक्तां स ते भागो जनुषा तस्य विद्धि ॥ १४.२.३३ ॥
يا فيشفافاسو، انهض؛ بالتبجيل نمجدك. طالبًا القريبة الجالسة على مقعد الآباء، المسوحة بالزيت — هي نصيبك؛ اعرفها بالميلاد.
14.2.34
अप्सरसः सधमादं मदन्ति हविर्धानमन्तरा सूर्यं च ।
तास्ते जनित्रमभि ताः परेहि नमस्ते गन्धर्वर्तुना कृणोमि ॥ १४.२.३४ ॥
تفرح الأبسارَس معًا، بين عربة القربان والشمس. إنهن متجهات نحو مسقط رأسك؛ ابتعد عنهن. بحسب موسم الغاندهارفا أقدم لك التبجيل.
14.2.35
नमो गन्धर्वस्य नमसे नमो भामाय चक्षुषे च कृण्मः ।
विश्वावसो ब्रह्मणा ते नमोऽभि जाया अप्सरसः परेहि ॥ १४.२.३५ ॥
سلام على الغاندهارفا، وسلام على السلام؛ نُقدّم التبجيل للمُشرِقة وللعين. يا فيشفافاسو، بالكلمة المقدسة لك التبجيل؛ اذهب نحو زوجات الأبسارَس.
14.2.36
राया वयं सुमनसः स्यामोदितो गन्धर्वमावीवृताम ।
अगन्त्स देवः परमं सधस्थमगन्म यत्र प्रतिरन्त आयुः ॥ १४.२.३६ ॥
لنكن مع الثروة مسرورى القلوب؛ ولنُقبل بالغاندهاروا إلينا عند الشروق. قد جاء ذلك الإله إلى المقعد الأعلى؛ وقد ذهبنا إلى حيث يُطال العمر.
14.2.37
सं पितरावृत्विये सृजेथां माता पिता च रेतसो भवाथः ।
मर्य इव योषामधि रोहयैनां प्रजां कृण्वाथामिह पुष्यतं रयिम् ॥ १४.२.३७ ॥
أيها الأبوان، في موسمه اخلقا معًا؛ وليكن الأم والأب منبع النطفة. كما يعلو الرجل المرأة، فاعلُ بها هكذا؛ وأنجبا هنا النسل وازدهرا بالثروة.
14.2.38
तां पूषं छिवतमामेरयस्व यस्यां बीजं मनुष्या वपन्ति ।
या न ऊरू उशती विश्रयाति यस्यामुशन्तः प्रहरेम शेपः ॥ १४.२.३८ ॥
يا بوشان، أرسل تلك المباركة للغاية التي يزرع فيها الناس البذرة؛ التي تفتح لنا فخذيها راغبةً، والتي فيها نُدخل نحن العضو راغبين.
14.2.39
आ रोहोरुमुप धत्स्व हस्तं परि ष्वजस्व जायां सुमनस्यमानः ।
प्रजां कृण्वाथामिह मोदमानौ दीर्घं वामायुः सविता कृणोतु ॥ १४.२.३९ ॥
اعْلُ الفخذ، وضع يدك؛ وبقلب مسرور احتضن زوجتك. هنا، فرحين، أنجبا النسل؛ ولتُطِل سافيترا عمرَكما.
14.2.40
आ वां प्रजां जनयतु प्रजापतिरहोरात्राभ्यां समनक्त्वर्यमा ।
अदुर्मङ्गली पतिलोकमा विशेमं शं नो भव द्विपदे शं चतुष्पदे ॥ १४.२.४० ॥
ليمنحكما براجاباتي نسلًا؛ ولْيَضُمَّكما أريامان بالنهار والليل. لا تكوني مشؤومة، وادخلي عالم هذا الزوج؛ وكوني خيرًا لنا، وللذوات القدمين وللذوات الأربع.
14.2.41
देवैर्दत्तं मनुना साकमेतद्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
यो ब्रह्मणे चिकितुषे ददाति स इद्रक्षांसि तल्पानि हन्ति ॥ १४.२.४१ ॥
أعطى الآلهة مع مانو هذا: ثوب العروس وقماشها. من يهب للبراهمي الحكيم يقضي على الشياطين وأسرّتهم.
14.2.42
यं मे दत्तो ब्रह्मभागं वधूयोर्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
युवं ब्रह्मणेऽनुमन्यमानौ बृहस्पते साकमिन्द्रश्च दत्तम् ॥ १४.२.४२ ॥
حصة البراهمي التي أُعطيت لي — ثوب العروس وقماشها. أنتما الاثنان، مانحين ذلك للبراهمي، يا بْرِهَسْبَتي، مع إندرا، أعطياه.
14.2.43
स्योनाद्योनेरधि बध्यमानौ हसामुदौ महसा मोदमानौ ।
सुगू सुपुत्रौ सुगृहौ तराथो जीवावुषसो विभातीः ॥ १४.२.४३ ॥
مرتبطان من بيت هانئ، فرحان بالضحك، مبتهجان بالبهاء، ذوا سفر حسن وأبناء صالحين وبيت طيب — أنتما الاثنان، أحياءً، اعبرا الفجور اللامعة.
14.2.44
नवं वसानः सुरभिः सुवासा उदागां जीव उषसो विभातीः ।
आण्डात्पतत्रीवामुक्षि विश्वस्मादेनसस्परि ॥ १४.२.४४ ॥
لابساً ثوباً جديداً عطِراً جميلاً، حيّاً، نهضتُ بين الفجور اللامعة؛ كطائر من البيضة أُطلقت من كل إثم.
14.2.45
शुम्भनी द्यावापृथिवी अन्तिसुम्ने महिव्रते ।
आपः सप्त सुस्रुवुर्देवीस्ता नो मुञ्चन्त्वंहसः ॥ १४.२.४५ ॥
السماء والأرض المزيّنتان، الساكنتان في الرضا وفي العهود العظيمة؛ تدفقت سبعة مياه إلهية — فلتحررنا من الإثم.
14.2.46
सूर्यायै देवेभ्यो मित्राय वरुणाय च ।
ये भूतस्य प्रचेतसस्तेभ्य इदमकरं नमः ॥ १४.२.४६ ॥
إلى سوريا، والآلهة، وميترا وفارونا — وإلى أولئك العارفين بما كان — لهم قدّمتُ هذا السجود.
14.2.47
य ऋते चिदभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः ।
संधाता संधिं मघवा पुरूवसुर्निष्कर्ता विह्रुतं पुनः ॥ १४.२.४७ ॥
الذي يبعد من قبل، بلا سبب، الآلام التي تنهش من الترقوتين — هو الجامع، المعطاء ماغافان ذو الخيرات الكثيرة، المُعيد لما انخلع.
14.2.48
अपास्मत्तम उच्छतु नीलं पिशङ्गमुत लोहितं यत् ।
निर्दहनी या पृषातक्यस्मिन् तां स्थाणावध्या सजामि ॥ १४.२.४८ ॥
لتبتعد عنا تلك الظلمة — الزرقاء والكَمِدة وما هو أحمر؛ وأربط بإحكام بهذا العمود البرّاقة المحرقة برِشاتاكي.
14.2.49
यावतीः कृत्या उपवासने यावन्तो राज्ञो वरुणस्य पाशाः ।
व्यृद्धयो या असमृद्धयो या अस्मिन् ता स्थाणावधि सादयामि ॥ १४.२.४९ ॥
بقدر ما في موضع الصوم من سحريّات، وبقدر ما لملك فارونا من أربطة، وما يتلاشى وما لا يزدهر — أُقعد كل ذلك على هذا العمود.
14.2.50
या मे प्रियतमा तनूः सा मे बिभाय वाससः ।
तस्याग्रे त्वं वनस्पते नीविं कृणुष्व मा वयं रिषाम ॥ १४.२.५० ॥
جسدي الأحب خاف من الثوب. أيها سيد الغاب، اصنع العقدة أمامه، لكيلا نُصاب بأذى.
14.2.51
ये अन्ता यावतीः सिचो य ओतवो ये च तन्तवः ।
वासो यत्पत्नीभिरुतं तन् न स्योनमुप स्पृशात् ॥ १४.२.५१ ॥
بقدر ما فيه من أطراف وطيّات ولحمات وخيوط، والثوب الذي نسجته الزوجات — فلا يمسّنا وهو غير ميمون.
14.2.52
उशतीः कन्यला इमाः पितृलोकात्पतिं यतीः ।
अव दीक्षामसृक्षत स्वाहा ॥ १४.२.५२ ॥
هؤلاء الفتيات المشتاقات، ذاهبات من عالم الآباء نحو الزوج، أرسلن العهد — سواها.
14.2.53
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
वर्चो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५३ ॥
ما أرسله بṛhaspati حمله جميع الآلهة. بذلك النور (varcas) الذي دخل في الأبقار نجمع هذه.
14.2.54
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
तेजो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५४ ॥
ما أرسله بṛhaspati حمله جميع الآلهة. بذلك الضياء (tejas) الذي دخل في الأبقار نجمع هذه.
14.2.55
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
भजो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५५ ॥
ما أرسله بṛhaspati حمله جميع الآلهة. بذلك النصيب (bhaja) الذي دخل في الأبقار نجمع هذه.
14.2.56
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
यशो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५६ ॥
ما أرسله بṛhaspati حمله جميع الآلهة. بذلك المجد (yaśas) الذي دخل في الأبقار نجمع هذه.
14.2.57
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
पयो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५७ ॥
ما أرسله بṛhaspati حمله جميع الآلهة. بذلك اللبن والغذاء (payas) الذي دخل في الأبقار نجمع هذه.
14.2.58
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
रसो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५८ ॥
ما أرسله بṛhaspati حمله جميع الآلهة. بذلك العصارة والجوهر (rasa) الذي دخل في الأبقار نجمع هذه.
14.2.59
यदीमे केशिनो जना गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वन्तोऽघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.५९ ॥
إن كان هؤلاء الناس ذوو الشعور الطويلة في بيتك قد رقصوا باكين وأحدثوا شرًّا، فليحررك أغني وسافيتري من ذلك الذنب.
14.2.60
यदीयं दुहिता तव विकेश्यरुदद्गृहे रोदेन कृण्वत्यघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६० ॥
إن كانت هذه ابنتك ذات الشعر المنفوش قد بكت في البيت فأحدثت شرًّا، فليحررك أغني وسافيتري من ذلك الذنب.
14.2.61
यज्जामयो यद्युवतयो गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वतीरघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६१ ॥
إن كانت قريباتك وفتياتك قد رقصن في البيت باكيات وأحدثن شرًّا، فليحررك أغني وسافيتري من ذلك الذنب.
14.2.62
यत्ते प्रजायां पशुषु यद्वा गृहेषु निष्ठितमघकृद्भिरघं कृतम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६२ ॥
ما من ذنب ثابت في نسلك أو مواشيك أو البيوت، وما ارتكبه فاعلو الشر، فليحررك أغني وسافيتري من ذلك الذنب.
14.2.63
इयं नार्युप ब्रूते पूल्यान्यावपन्तिका ।
दीर्घायुरस्तु मे पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.६३ ॥
تقول هذه المرأة وهي تنثر القشور: ليطل عمر زوجي، ولْيعش مئة خريف.
14.2.64
इहेमाविन्द्र सं नुद चक्रवाकेव दंपती ।
प्रजयैनौ स्वस्तकौ विश्वमायुर्व्यश्नुताम् ॥ १४.२.६४ ॥
يا إندرا، اجمع هذين هنا كطائري الشكرافاكا؛ فليبلغا، مع ذريّتهما وفي سلامة، العمر كله.
14.2.65
यदासन्द्यामुपधाने यद्वोपवासने कृतम् ।
विवाहे कृत्यां यां चक्रुरास्नाने तां नि दध्मसि ॥ १४.२.६५ ॥
ما فُعل على المقعد أو الوسادة أو الفراش، والكِرتيا التي صنعوها في الزفاف وعند الاغتسال، نضعها هنا.
14.2.66
यद्दुष्कृतं यच्छमलं विवाहे वहतौ च यत् ।
तत्संभलस्य कम्बले मृज्महे दुरितं वयम् ॥ १४.२.६६ ॥
ما كان من سوء فعل ودنس في الزفاف وموكب العروس، نطهّره في بطانية السمبهالا؛ نحن نطهّر الشؤم (duritam).
14.2.67
संभले मलं सादयित्वा कम्बले दुरितं वयम् ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १४.२.६७ ॥
بعد أن وضعنا الدنس في السمبهالا والشؤم في البطانية، صرنا أهلاً للقربان وطاهرين؛ فليُجِز بنا أعمارَنا.
14.2.68
कृत्रिमः कण्टकः शतदन् य एषः ।
अपास्याः केश्यं मलमप शीर्षण्यं लिखात् ॥ १४.२.६८ ॥
هذه الشوكة المصنوعة ذات المئة سِنّ — فلتُزَل قذارة الشعر وقذارة الرأس؛ فلتكشطها.
14.2.69
अङ्गादङ्गाद्वयमस्या अप यक्ष्मं नि दध्मसि ।
तन् मा प्रापत्पृथिवीं मोत देवान् दिवं मा प्रापदुर्वन्तरिक्षम् ।
अपो मा प्रापन् मलमेतदग्ने यमं मा प्रापत्पितॄंश्च सर्वान् ॥ १४.२.६९ ॥
من كل عضو منها نضع الداء المُنهِك (يَكْشْمَا) بعيداً. فليصلني، ولا إلى الأرض ولا إلى الآلهة ولا إلى السماء؛ فلا يصل إلى الفضاء الواسع. فلا تصل المياه إلى هذا الدنس؛ أيها الأغني، فلا يصل إلى يَمَ ولا إلى جميع الآباء.
14.2.70
सं त्वा नह्यामि पयसा पृथिव्याः सं त्वा नह्यामि पयसौषधीनाम् ।
सं त्वा नह्यामि प्रजया धनेन सा संनद्धा सनुहि वाजमेमम् ॥ १४.२.७० ॥
بلبن الأرض (غذائها) أربطكِ؛ وبلبن الأعشاب أربطكِ؛ وبالذرية والثروة أربطكِ. فمربوطةً هكذا، فلتنالي هذا الـ vāja (القوة).
14.2.71
अमोऽहमस्मि सा त्वं सामाहमस्म्यृक्त्वं द्यौरहं पृथिवी त्वम् ।
ताविह सं भवाव प्रजामा जनयावहै ॥ १४.२.७१ ॥
أنا 'أمَهْ' (القوة)، وأنتِ 'ساما' (النشيد)؛ أنا 'ساما'، وأنتِ 'ركْ' (الآية)؛ أنا السماء (دyauḥ)، وأنتِ الأرض (pṛthivī). فلنجتمع هنا ونُنجب نسلًا.
14.2.72
जनियन्ति नावग्रवः पुत्रियन्ति सुदानवः ।
अरिष्टासू सचेवहि बृहते वाजसातये ॥ १४.२.७२ ॥
ليقُدْنا أجدادُنا نحو النسل، وليَرغَبِ الكرماءُ في الأبناء. فلنكنْ نحنُ الاثنين، سالمَيْنِ، متّحدَيْنِ لأجل قوةٍ عظيمةٍ ووفرةٍ.
14.2.73
ये पितरो वधूदर्शा इमं वहतुमागमन् ।
ते अस्यै वध्वै संपत्न्यै प्रजावच्छर्म यच्छन्तु ॥ १४.२.७३ ॥
لقد جاء الآباءُ الذين رأوا العروسَ إلى هذا الموكب؛ فليمنحوا هذه العروسَ وضرّتَها مأوًى وبركةً مع الذرية.
14.2.74
येदं पूर्वागन् रशनायमाना प्रजामस्यै द्रविणं चेह दत्त्वा ।
तां वहन्त्वगतस्यानु पन्थां विराडियं सुप्रजा अत्यजैषीत् ॥ १४.२.७४ ॥
فليقُدْها أولئك الآباءُ الذين جاؤوا هنا من قبلُ، آخذين باللجام، وأعطوها هنا الذريةَ والثروة، إلى الطريقِ الذي لم يُسلَكْ بعدُ؛ فقد انتصرت هذه المتألّقةُ ذات النسلِ الصالح.
14.2.75
प्र बुध्यस्व सुबुधा बुध्यमाना दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ।
गृहान् गच्छ गृहपत्नी यथासो दीर्घं त आयुः सविता कृणोतु ॥ १४.२.७५ ॥
استيقظي أيتها المتيقظةُ الحكيمة، استيقظي لحياةٍ طويلةٍ تبلغ مئةَ خريف؛ اذهبي إلى البيت وكوني ربةَ المنزل، ولْيُطِلْ سافتري عمرَكِ.