அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 14.2

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

14.2.1

तुभ्यमग्रे पर्यवहन्त्सूर्यां वहतुना सह ।
स नः पतिभ्यो जायां दा अग्ने प्रजया सह ॥ १४.२.१ ॥

அக்னியே, சூரியாவை மணமகள் ஊர்வலத்துடன் உனக்காகவே முன்னே கொண்டு சென்றனர். அக்னியே, அவளை எங்கள் கணவர்களுக்கு மனைவியாக, மக்களுடன் கொடு.

14.2.2

पुनः पत्नीमग्निरदादायुषा सह वर्चसा ।
दीर्घायुरस्या यः पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.२ ॥

அக்னி மனைவியை மீண்டும் வாழ்நாளும் ஒளியும் சேர்த்துக் கொடுத்தான். அவளுடைய கணவன் நூறு ஆண்டுகள் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழட்டும்.

14.2.3

सोमस्य जाया प्रथमं गन्धर्वस्तेऽपरः पतिः ।
तृतीयो अग्निष्टे पतिस्तुरीयस्ते मनुष्यजाः ॥ १४.२.३ ॥

அவள் சோமனின் முதல் மனைவி; கந்தர்வன் உன் இரண்டாம் கணவன். மூன்றாம் கணவன் அக்னி; நான்காம் கணவன் மனிதனிடம் பிறந்தவன்.

14.2.4

सोमो ददद्गन्धर्वाय गन्धर्वो दददग्नये ।
रयिं च पुत्रांश्चादादग्निर्मह्यमथो इमाम् ॥ १४.२.४ ॥

சோமன் கந்தர்வனுக்குக் கொடுத்தான்; கந்தர்வன் அக்னிக்குக் கொடுத்தான். அக்னி எனக்குச் செல்வத்தையும் மகன்களையும், இவளையும் கொடுத்தான்.

14.2.5

आ वामगन्त्सुमतिर्वाजिनीवसू न्यश्विना हृत्सु कामा अरंसत ।
अभूतं गोपा मिथुना शुभस्पती प्रिया अर्यम्णो दुर्यामशीमहि ॥ १४.२.५ ॥

வாஜினீவசுக்களான அஸ்வினிகளே, உங்கள் நல்லெண்ணம் எங்களிடம் வந்துவிட்டது. இதயங்களில் உங்கள் விருப்பங்கள் நிறைவேறின. ஜோடியாக நீங்கள் காவலர்களும் மங்கலத்தின் தலைவர்களுமானீர்கள்; அர்யமனுக்கு உகந்த இல்லத்தை அடைவோமாக.

14.2.6

सा मन्दसाना मनसा शिवेन रयिं धेहि सर्ववीरं वचस्यम् ।
सुगं तीर्थं सुप्रपाणं शुभस्पती स्थाणुं पथिष्ठामप दुर्मतिं हतम् ॥ १४.२.६ ॥

மகிழ்ச்சியான மனத்தோடும் மங்கலத்தோடும் அவள் செல்வத்தை அளிக்கட்டும்; அனைத்து வீர மகன்களும் புகழும் கொண்டதாக. மங்கலத்தின் தலைவர்களே, எளிதான துறையும் நல்ல நீர்த்துறையும் உறுதியான தூணும் வழியில் கொடுங்கள்; தீய எண்ணத்தை விரட்டி அழியுங்கள்.

14.2.7

या ओषधयो या नद्यो यानि क्षेत्राणि या वना ।
तास्त्वा वधु प्रजावतीं पत्ये रक्षन्तु रक्षसः ॥ १४.२.७ ॥

எந்த மூலிகைகளும், எந்த ஆறுகளும், எந்த வயல்களும், எந்தக் காடுகளும் உள்ளனவோ, அவை அனைத்தும் மகப்பேறுள்ள மணப்பெண்ணே, உன்னைக் கணவனுக்காக அரக்கர்களிடமிருந்து காக்கட்டும்.

14.2.8

एमं पन्थामरुक्षाम सुगं स्वस्तिवाहनम् ।
यस्मिन् वीरो न रिष्यत्यन्येषां विन्दते वसु ॥ १४.२.८ ॥

நலன் கொண்டு செல்லும், எளிதான இந்த வழியில் நாங்கள் ஏறினோம்; இதில் வீரன் அழிவதில்லை, பிறருடைய செல்வத்தையும் அடைகிறான்.

14.2.9

इदं सु मे नरः शृणुत ययाशिषा दंपती वाममश्नुतः ।
ये गन्धर्वा अप्सरसश्च देवीरेषु वानस्पत्येषु येऽधि तस्थुः ।
स्योनास्ते अस्यै वध्वै भवन्तु मा हिंसिषुर्वहतुमुह्यमानम् ॥ १४.२.९ ॥

ஓ மனிதர்களே, தம்பதியர் நலன் பெறும் ஆசியை என் இதைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். இந்த மரங்களில் நிற்கும் கந்தர்வர்களும் அப்சரஸ்களும் தேவியரும் இந்த மணப்பெண்ணுக்கு இன்பமளிக்கட்டும்; ஊர்வலமாகக் கொண்டுசெல்லப்படும் மணக்கோலத்தை அவர்கள் துன்புறுத்தாதிருக்கட்டும்.

14.2.10

ये वध्वश्चन्द्रं वहतुं यक्ष्मा यन्ति जनामनु ।
पुनस्तान् यज्ञिया देवा नयन्तु यत आगताः ॥ १४.२.१० ॥

சந்திரனைப் போன்ற மணப்பெண்களின் ஊர்வலத்தைப் பின்தொடர்ந்து மக்களிடம் வரும் நோய்களை, யாகத்திற்குரிய தேவர்கள் அவை எங்கிருந்து வந்தனவோ அங்கேயே மீண்டும் கொண்டுசெல்லட்டும்.

14.2.11

मा विदन् परिपन्थिनो य आसीदन्ति दंपती ।
सुगेन दुर्गमतीतामप द्रान्त्वरातयः ॥ १४.२.११ ॥

தம்பதியரை எதிர்த்து வழியை மறித்து அமர்ந்திருப்பவர்கள் அவர்களைக் கண்டறியாதிருக்கட்டும்; பகைவர்கள் எளிய வழியால் கடினமான பாதையைக் கடந்து, விலகி ஓடட்டும்.

14.2.12

सं काशयामि वहतुं ब्रह्मणा गृहैरघोरेण चक्षुषा मित्रियेण ।
पर्याणद्धं विश्वरूपं यदस्ति स्योनं पतिभ्यः सविता तत्कृणोतु ॥ १४.२.१२ ॥

நான் இந்த மணப்பெண்ணை பிரம்மத்தாலும், வீட்டாலும், அகோர மற்றும் நட்புடைய பார்வையாலும் அலங்கரிக்கிறேன். அணிந்துள்ள பல்வேறு வடிவ அலங்காரம் எதுவோ, அதை சவிதா கணவர்களுக்கு இனிமையாக்கட்டும்.

14.2.13

शिवा नारीयमस्तमागन्न् इमं धाता लोकमस्यै दिदेश ।
तामर्यमा भगो अश्विनोभा प्रजापतिः प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.२.१३ ॥

இந்தச் சுப மங்கை வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறாள். தாதா இவளுக்கு இந்த உலகத்தை நியமித்தார். அரியமா, பகன், இரு அசுவின்கள் மற்றும் பிரஜாபதி இவளைப் மக்களால் வளர்க்கட்டும்.

14.2.14

आत्मन्वत्युर्वरा नारीयमागन् तस्यां नरो वपत बीजमस्याम् ।
सा वः प्रजां जनयद्वक्षणाभ्यो बिभ्रती दुग्धमृषभस्य रेतः ॥ १४.२.१४ ॥

ஆத்மவதியான, வளமுள்ள இந்தப் பெண் வந்திருக்கிறாள். ஓ ஆண்களே, இவளில் விதையை விதையுங்கள். அவள் உங்களுக்கு மக்களைப் பெறட்டும், மார்பிலிருந்து பாலை ஏந்தி, காளையின் வீரியத்தைச் சுமந்து.

14.2.15

प्रति तिष्ठ विराडसि विष्णुरिवेह सरस्वति ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.१५ ॥

நீ உறுதியாக நில், நீ விராட் ஆவாய்; இங்கே விஷ்ணுவைப் போல் இரு. ஓ சரஸ்வதி, ஓ சினீவாலி, மக்கள் பிறக்கட்டும்; பகனின் நல்லருளில் நிலைத்திரு.

14.2.16

उद्व ऊर्मिः शम्या हन्त्वापो योक्त्राणि मुञ्चत ।
मादुष्कृतौ व्येनसावघ्न्यावशुनमारताम् ॥ १४.२.१६ ॥

ஓ நீர்களே, அலை எழுந்து சமியை (முளையை) தாக்கட்டும்; நுகத்தின் கட்டுகளை அவிழ்த்து விடுங்கள். குற்றமற்ற, பாவமற்ற, கொல்லப்படாத இருவரும் துன்பமடையாதிருக்கட்டும்.

14.2.17

अघोरचक्षुरपतिघ्नी स्योना शग्मा सुशेवा सुयमा गृहेभ्यः ।
वीरसूर्देवृकामा सं त्वयैधिषीमहि सुमस्यमाना ॥ १४.२.१७ ॥

அகோர பார்வை உடையவளாய், கணவனைக் கொல்லாதவளாய், இனிமையும் அமைதியும் உடையவளாய், மிக்க கருணையும் கட்டுப்பாடும் உடையவளாய், வீட்டிற்கு வீரமிக்க மக்களைப் பெறுபவளாய், கொழுந்தனை விரும்புபவளாய், நல்ல மனமுடையவளாய் நீ இருக்க, உன்னுடன் நாங்கள் செழிக்கட்டும்.

14.2.18

अदेवृघ्न्यपतिघ्नीहैधि शिवा पशुभ्यः सुयमा सुवर्चाः ।
प्रजावती वीरसूर्देवृकामा स्योनेममग्निं गार्हपत्यं सपर्य ॥ १४.२.१८ ॥

தேவர்களுக்கு எதிரியாகாமல், கணவனைக் கொல்லாமல் இங்கே இரு; கால்நடைகளுக்கு நலமானவளாகவும், அடக்கமுள்ளவளாகவும், ஒளிமிக்கவளாகவும் ஆகு. மக்கள் பெற்றவளாக, வீரர்களைப் பெறுபவளாக, பகைமையை விரும்பாதவளாக, இன்பம் தருபவளாக இந்த இல்லற அக்னியை வழிபடு.

14.2.19

उत्तिष्ठेतः किमिच्छन्तीदमागा अहं त्वेडे अभिभूः स्वाद्गृहात् ।
शून्यैषी निर्ऋते याजगन्थोत्तिष्ठाराते प्र पत मेह रंस्थाः ॥ १४.२.१९ ॥

எழுந்திரு(ங்கள்)! எதை விரும்பி இங்கு வந்தாய்? நான், ஓ மதிப்புக்குரியவளே, உன்னை என் சொந்த வீட்டிலிருந்தே வெல்பவன். ஓ நிர்ருதி, வெறுமையைத் தேடுபவளே, யாகம் செல்பவளே, எழு; ஓ ஆராதே, பறந்து செல்; இங்கே தங்காதே.

14.2.20

यदा गार्हपत्यमसपर्यैत्पूर्वमग्निं वधूरियम् ।
अधा सरस्वत्यै नारि पितृभ्यश्च नमस्कुरु ॥ १४.२.२० ॥

இந்த மணமகள் முதலில் கார்ஹபத்ய அக்னியை வழிபடும்போது, ஓ பெண்ணே, சரஸ்வதிக்கும் பிதிரர்களுக்கும் வணக்கம் செய்.

14.2.21

शर्म वर्मैतदा हरास्यै नार्या उपस्तिरे ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.२१ ॥

இது பாதுகாப்பும் கவசமும்; இந்தப் பெண்ணுக்காக இதைப் படுக்கையில் கொண்டு வா. ஓ சினீவாலி, மக்கள் பிறக்கட்டும்; பகனின் நல்ல அருளில் அவள் இருக்கட்டும்.

14.2.22

यं बल्बजं न्यस्यथ चर्म चोपस्तृणीथन ।
तदा रोहतु सुप्रजा या कन्या विन्दते पतिम् ॥ १४.२.२२ ॥

நீங்கள் வைக்கும் பல்பஜத்தையும், விரிக்கும் தோலையும்; அது அப்போது வளரட்டும்; கணவனைப் பெறும் அந்தக் கன்னி நல்ல மக்களைப் பெறட்டும்.

14.2.23

उप स्तृणीहि बल्बजमधि चर्मणि रोहिते ।
तत्रोपविश्य सुप्रजा इममग्निं सपर्यतु ॥ १४.२.२३ ॥

பல்பஜத்தை சிவப்புத் தோலின் மேல் விரி. அங்கு அமர்ந்து, நல்ல மக்களைப் பெற்ற அவள் இந்த அக்னியை வழிபடட்டும்.

14.2.24

आ रोह चर्मोप सीदाग्निमेष देवो हन्ति रक्षांसि सर्वा ।
इह प्रजां जनय पत्ये अस्मै सुज्यैष्ठ्यो भवत्पुत्रस्त एषः ॥ १४.२.२४ ॥

தோலின் மீது ஏறி அமர்; இந்த தேவனாகிய அக்னி எல்லா அரக்கர்களையும் அழிக்கிறான். இங்கே இந்தக் கணவனுக்காக மக்களைப் பெற்றெடு; உன் இந்த மகன் நல்ல மூத்த மக்களைப் பெற்றவனாக இருக்கட்டும்.

14.2.25

वि तिष्ठन्तां मातुरस्या उपस्थान् नानारूपाः पशवो जायमानाः ।
सुमङ्गल्युप सीदेममग्निं संपत्नी प्रति भूषेह देवान् ॥ १४.२.२५ ॥

இந்தத் தாயின் மடியிலிருந்து பல்வேறு வடிவுடைய விலங்குகள் பிறந்து தனித்தனியாக நிற்கட்டும். மங்கலமானவளே, இந்த அக்னியின் அருகில் அமர்; இங்கே தேவர்களை அலங்கரி, சக-மனைவியைப் போல.

14.2.26

सुमङ्गली प्रतरणी गृहाणां सुशेवा पत्ये श्वशुराय शंभूः ।
स्योना श्वश्र्वै प्र गृहान् विशेमान् ॥ १४.२.२६ ॥

மங்கலமானவள், வீடுகளைக் கரை சேர்ப்பவள், கணவனுக்கு இனியவள், மாமனாருக்கு நலம் தருபவள்; மாமியாருக்கு இனியவளாகி இந்த வீடுகளில் நுழைவாயாக.

14.2.27

स्योना भव श्वशुरेभ्यः स्योना पत्ये गृहेभ्यः ।
स्योनास्यै सर्वस्यै विशे स्योना पुष्टायैषां भव ॥ १४.२.२७ ॥

மாமனாருக்கு இனியவளாக இரு; கணவனுக்கும் வீட்டுக்கும் இனியவளாக இரு. இவளுக்கும், எல்லா மக்களுக்கும் இனியவளாக இரு; இவர்களின் வளத்திற்கு இனியவளாக இரு.

14.2.28

सुमङ्गलीरियं वधूरिमां समेत पश्यत ।
सौभाग्यमस्यै दत्त्वा दौर्भाग्यैर्विपरेतन ॥ १४.२.२८ ॥

இந்த மணமகள் மங்கலமானவள்; வாருங்கள், ஒன்றுகூடி இவளைப் பாருங்கள். இவளுக்கு நல்லூழ் அளித்து, துர்பாக்கியங்களை விரட்டுங்கள்.

14.2.29

या दुर्हार्दो युवतयो याश्चेह जरतीरपि ।
वर्चो न्वस्यै सं दत्ताथास्तं विपरेतन ॥ १४.२.२९ ॥

தீய மனமுடைய இளம்பெண்கள் யாரோ, இங்குள்ள முதிய பெண்கள் யாரோ, அவர்கள் அனைவரும் இவளுக்கு ஒளியைக் கொடுங்கள்; பின்னர் அவர்களை வீட்டிலிருந்து விரட்டுங்கள்.

14.2.30

रुक्मप्रस्तरणं वह्यं विश्वा रूपाणि बिभ्रतम् ।
आरोहत्सूर्या सावित्री बृहते सौभगाय कम् ॥ १४.२.३० ॥

பொன் விரிப்பில் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, எல்லா வடிவங்களையும் தாங்கும் சூர்யா சாவித்ரி பெரும் செல்வத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும்ாக ஏறினாள்.

14.2.31

आ रोह तल्पं सुमनस्यमानेह प्रजां जनय पत्ये अस्मै ।
इन्द्राणीव सुबुधा बुध्यमाना ज्योतिरग्रा उषसः प्रति जागरासि ॥ १४.२.३१ ॥

படுக்கையில் ஏறு, மகிழ்ந்த மனதுடன் இங்கு இந்தக் கணவனுக்குப் பிள்ளைகளைப் பெற்றெடு; இந்திராணியைப் போல நல்லறிவுடன் விழித்தெழுந்து, விடியல்களின் முன்னொளியுடன் விழித்திரு.

14.2.32

देवा अग्रे न्यपद्यन्त पत्नीः समस्पृशन्त तन्वस्तनूभिः ।
सूर्येव नारि विश्वरूपा महित्वा प्रजावती पत्या सं भवेह ॥ १४.२.३२ ॥

முன்பு தேவர்கள் மனைவிகளை நிலைநிறுத்தி, உடல்களோடு உடல்களைத் தொட்டனர்; பெண்ணே, சூர்யாவைப் போல எல்லா வடிவம் கொண்டவளாய், உன் மகிமையால் பிள்ளைவளம் பெற்று, இங்கு கணவனுடன் ஒன்றாக இரு.

14.2.33

उत्तिष्ठेतो विश्वावसो नमसेडामहे त्वा ।
जामिमिच्छ पितृषदं न्यक्तां स ते भागो जनुषा तस्य विद्धि ॥ १४.२.३३ ॥

ஓ விஸ்வாவசு, எழுந்திரு; வணக்கத்தால் உன்னைப் போற்றுகிறோம். பிதுர்களின் ஆசனத்தில் அமர்ந்த, அபிஷேகம் பெற்ற உறவுப் பெண்ணை விரும்பி — அவள் உன் பங்கு; பிறப்பினால் அதை அறிக.

14.2.34

अप्सरसः सधमादं मदन्ति हविर्धानमन्तरा सूर्यं च ।
तास्ते जनित्रमभि ताः परेहि नमस्ते गन्धर्वर्तुना कृणोमि ॥ १४.२.३४ ॥

அப்சரஸ்கள் சேர்ந்து களித்து மகிழ்கின்றனர், ஹவிர்தானத்துக்கும் சூரியனுக்கும் இடையில். அவர்கள் உன் பிறப்பிடத்தை நோக்கி இருக்கின்றனர்; அவர்களிடமிருந்து விலகிச் செல். கந்தர்வனின் பருவத்தின்படி உனக்கு வணக்கம் செய்கிறேன்.

14.2.35

नमो गन्धर्वस्य नमसे नमो भामाय चक्षुषे च कृण्मः ।
विश्वावसो ब्रह्मणा ते नमोऽभि जाया अप्सरसः परेहि ॥ १४.२.३५ ॥

கந்தர்வனுக்கு வணக்கம்; வணக்கத்துக்கு வணக்கம்; பாமாவுக்கும் கண்ணுக்கும் வணக்கம் செய்கிறோம். ஓ விஸ்வாவசு, பிரம்மத்தால் உனக்கு வணக்கம்; அப்சரஸ்களின் மனைவிகளிடமிருந்து விலகிச் செல்.

14.2.36

राया वयं सुमनसः स्यामोदितो गन्धर्वमावीवृताम ।
अगन्त्स देवः परमं सधस्थमगन्म यत्र प्रतिरन्त आयुः ॥ १४.२.३६ ॥

செல்வத்துடன் நாம் மகிழ்ந்த மனமுடையவர்களாக இருப்போம்; உதித்து கந்தர்வனை நம்மிடம் திருப்புவோம். அந்த தேவன் உயர்ந்த இருப்பிடத்திற்கு வந்தான்; ஆயுளை நீட்டிக்கும் அந்த இடத்திற்கு நாம் சென்றோம்.

14.2.37

सं पितरावृत्विये सृजेथां माता पिता च रेतसो भवाथः ।
मर्य इव योषामधि रोहयैनां प्रजां कृण्वाथामिह पुष्यतं रयिम् ॥ १४.२.३७ ॥

தாயும் தந்தையும் உரிய காலத்தில் ஒன்றாக படைப்பீர்களாக; தாயும் தந்தையும் விதையின் ஆதாரமாகுங்கள். மனிதன் பெண்ணின் மேல் ஏறுவது போல இவளை ஏற்றுங்கள்; இங்கு மக்களை உருவாக்கி செல்வத்தால் செழியுங்கள்.

14.2.38

तां पूषं छिवतमामेरयस्व यस्यां बीजं मनुष्या वपन्ति ।
या न ऊरू उशती विश्रयाति यस्यामुशन्तः प्रहरेम शेपः ॥ १४.२.३८ ॥

பூஷனே, மனிதர்கள் விதையை விதைக்கும் அந்த மிகவும் மங்கலமானவளை அனுப்புவாயாக; விருப்பத்துடன் எங்கள் தொடைகளைத் திறப்பவளும், ஆசையுடன் நாம் உறுப்பைச் செலுத்தும் அவளும் (அவளுக்கு அருள்புரிவாயாக).

14.2.39

आ रोहोरुमुप धत्स्व हस्तं परि ष्वजस्व जायां सुमनस्यमानः ।
प्रजां कृण्वाथामिह मोदमानौ दीर्घं वामायुः सविता कृणोतु ॥ १४.२.३९ ॥

தொடையின் மேல் ஏறு, கையை வை; மகிழ்ந்த மனதுடன் மனைவியை அணைத்துக்கொள். இங்கு மகிழ்ச்சியுடன் மக்களை உருவாக்குங்கள்; சவிதா உங்கள் இருவரின் ஆயுளை நீட்டட்டும்.

14.2.40

आ वां प्रजां जनयतु प्रजापतिरहोरात्राभ्यां समनक्त्वर्यमा ।
अदुर्मङ्गली पतिलोकमा विशेमं शं नो भव द्विपदे शं चतुष्पदे ॥ १४.२.४० ॥

பிரஜாபதி உங்கள் இருவருக்கும் மக்களை உருவாக்கட்டும்; அர்யமா பகலாலும் இரவாலும் உங்களை இணைக்கட்டும். அமங்கலமற்றவளாய் இந்த கணவனின் உலகத்தில் நுழைக; எங்களுக்கும் இரு கால் உயிர்களுக்கும் நான்கு கால் உயிர்களுக்கும் நலமாக இரு.

14.2.41

देवैर्दत्तं मनुना साकमेतद्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
यो ब्रह्मणे चिकितुषे ददाति स इद्रक्षांसि तल्पानि हन्ति ॥ १४.२.४१ ॥

தேவர்கள் மனுவுடன் சேர்ந்து இதைக் கொடுத்தனர் — மணமகளின் ஆடையும் துணியும். ஞானியான பிராமணனுக்குக் கொடுப்பவன் அரக்கர்களையும் அவர்களின் படுக்கைகளையும் அழிக்கிறான்.

14.2.42

यं मे दत्तो ब्रह्मभागं वधूयोर्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
युवं ब्रह्मणेऽनुमन्यमानौ बृहस्पते साकमिन्द्रश्च दत्तम् ॥ १४.२.४२ ॥

எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பிராமணப் பங்கு — மணமகளின் ஆடையும் துணியும். பிராமணனுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கும் நீங்கள் இருவரும், பிருஹஸ்பதியே, இந்திரனுடன் சேர்ந்து இதைக் கொடுங்கள்.

14.2.43

स्योनाद्योनेरधि बध्यमानौ हसामुदौ महसा मोदमानौ ।
सुगू सुपुत्रौ सुगृहौ तराथो जीवावुषसो विभातीः ॥ १४.२.४३ ॥

இனிய இல்லத்தில் பிணைக்கப்பட்டவர்களே, சிரிப்பிலும் மகிழ்ச்சியிலும் களிப்புற்று, ஒளியால் மகிழ்ந்து, நல்ல பயணமும் நல்ல புதல்வர்களும் நல்ல இல்லமும் உடையவர்களாய், ஒளிரும் விடியல்களைக் கடந்து உயிருடன் வாழுங்கள்.

14.2.44

नवं वसानः सुरभिः सुवासा उदागां जीव उषसो विभातीः ।
आण्डात्पतत्रीवामुक्षि विश्वस्मादेनसस्परि ॥ १४.२.४४ ॥

புதிய ஆடை அணிந்து, நறுமணமும் அழகிய உடையும் கொண்டு, உயிருடன் ஒளிரும் விடியல்களுக்கு எழுந்து வந்தேன்; முட்டையிலிருந்து பறவை போல, எல்லாப் பாவத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டேன்.

14.2.45

शुम्भनी द्यावापृथिवी अन्तिसुम्ने महिव्रते ।
आपः सप्त सुस्रुवुर्देवीस्ता नो मुञ्चन्त्वंहसः ॥ १४.२.४५ ॥

அலங்கரிக்கும் வானும் பூமியும், உள்ளே அருளிலும் பெரிய விரதங்களிலும் உள்ளன; ஏழு தெய்வ நீர்கள் பாய்ந்தன — அவை நம்மைப் பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கட்டும்.

14.2.46

सूर्यायै देवेभ्यो मित्राय वरुणाय च ।
ये भूतस्य प्रचेतसस्तेभ्य इदमकरं नमः ॥ १४.२.४६ ॥

சூரியைக்கும், தேவர்களுக்கும், மித்திரனுக்கும், வருணனுக்கும் — உயிருள்ளவற்றின் ஞானமுள்ளவர்களுக்கும் — அவர்களுக்கு இந்த வணக்கத்தைச் செய்தேன்.

14.2.47

य ऋते चिदभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः ।
संधाता संधिं मघवा पुरूवसुर्निष्कर्ता विह्रुतं पुनः ॥ १४.२.४७ ॥

முன்பு காலர்புகளைத் தாக்கும் துன்பங்களை எவர் நீக்குகிறாரோ, அவர் இணைப்பாளர்; செல்வமுள்ள, பல செல்வம் கொண்ட அவர் பிரிந்ததை மீண்டும் சேர்ப்பவர்.

14.2.48

अपास्मत्तम उच्छतु नीलं पिशङ्गमुत लोहितं यत् ।
निर्दहनी या पृषातक्यस्मिन् तां स्थाणावध्या सजामि ॥ १४.२.४८ ॥

எங்களிடமிருந்து அந்த இருள் நீங்கட்டும் — நீலமும் பொன்னிறமும் சிவப்புமான அது; எரிக்கும் பிருஷாதகியை இந்தத் தூணில் பிணைக்கிறேன்.

14.2.49

यावतीः कृत्या उपवासने यावन्तो राज्ञो वरुणस्य पाशाः ।
व्यृद्धयो या असमृद्धयो या अस्मिन् ता स्थाणावधि सादयामि ॥ १४.२.४९ ॥

உபவாசனத்தில் உள்ள எத்தனை கிருத்தியைகள் உண்டோ, அரசன் வருணனின் எத்தனை பாசங்கள் உண்டோ, வீழ்ச்சியும் செழிப்பின்மையும் எவை உண்டோ—அவற்றை இந்தத் தூணின் மேல் இருத்துகிறேன்.

14.2.50

या मे प्रियतमा तनूः सा मे बिभाय वाससः ।
तस्याग्रे त्वं वनस्पते नीविं कृणुष्व मा वयं रिषाम ॥ १४.२.५० ॥

என் அன்புக்குரிய உடல் ஆடையினால் அஞ்சியது; வனஸ்பதியே, அதன் முன் நீவியை (முடிச்சை) நீ அமைத்துவிடு; நாம் அழியாதிருக்கட்டும்.

14.2.51

ये अन्ता यावतीः सिचो य ओतवो ये च तन्तवः ।
वासो यत्पत्नीभिरुतं तन् न स्योनमुप स्पृशात् ॥ १४.२.५१ ॥

எத்தனை நூல் முனைகளும், சிச்சுகளும், ஓதுக்களும், தந்துக்களும் உள்ளனவோ, மனைவிகளால் நெய்யப்பட்ட ஆடை—அது சுகமற்றதாக நம்மைத் தொடாதிருக்கட்டும்.

14.2.52

उशतीः कन्यला इमाः पितृलोकात्पतिं यतीः ।
अव दीक्षामसृक्षत स्वाहा ॥ १४.२.५२ ॥

விரும்பும் இந்தக் கன்னியர், பிதுர்லோகத்திலிருந்து கணவனை நோக்கிச் செல்கின்றனர்; தீட்சையை விட்டுவிட்டனர்—ஸ்வாஹா.

14.2.53

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
वर्चो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५३ ॥

பிருஹஸ்பதியால் அனுப்பப்பட்ட இதனை விஸ்வே தேவர்கள் தாங்கினர். பசுக்களில் புகுந்த எந்த வர்ச்சஸ் உள்ளதோ, அதனால் இவளை நாங்கள் இணைக்கிறோம்.

14.2.54

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
तेजो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५४ ॥

பிருஹஸ்பதியால் அனுப்பப்பட்ட இதனை விஸ்வே தேவர்கள் தாங்கினர். பசுக்களில் புகுந்த எந்த தேஜஸ் உள்ளதோ, அதனால் இவளை நாங்கள் இணைக்கிறோம்.

14.2.55

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
भजो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५५ ॥

பிருஹஸ்பதியால் அனுப்பப்பட்ட இதனை விஸ்வே தேவர்கள் தாங்கினர். பசுக்களில் புகுந்த பஜ (பங்கு) எதுவோ, அதனால் இவளை நாங்கள் இணைக்கிறோம்.

14.2.56

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
यशो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५६ ॥

பிருஹஸ்பதியால் அனுப்பப்பட்ட இதனை விஸ்வே தேவர்கள் தாங்கினர். பசுக்களில் புகுந்த யசஸ் உள்ளதோ, அதனால் இவளை நாங்கள் இணைக்கிறோம்.

14.2.57

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
पयो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५७ ॥

பிருஹஸ்பதியால் அனுப்பப்பட்ட இதனை விஸ்வே தேவர்கள் தாங்கினர். பசுக்களில் புகுந்த பயஸ் (பால், ஊட்டம்) எதுவோ, அதனால் இவளை நாங்கள் இணைக்கிறோம்.

14.2.58

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
रसो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५८ ॥

பிருஹஸ்பதியால் அனுப்பப்பட்ட இதனை விஸ்வே தேவர்கள் தாங்கினர். பசுக்களில் புகுந்த ரஸம் (சாரம்) எதுவோ, அதனால் இவளை நாங்கள் இணைக்கிறோம்.

14.2.59

यदीमे केशिनो जना गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वन्तोऽघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.५९ ॥

உன் வீட்டில் நீண்ட கூந்தலுடைய இம்மக்கள் அழுது துயரத்தில் ஆடியிருந்தால், அக்னியும் சவிதாவும் அந்தப் பாவத்திலிருந்து உன்னை விடுவிக்கட்டும்.

14.2.60

यदीयं दुहिता तव विकेश्यरुदद्गृहे रोदेन कृण्वत्यघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६० ॥

உன் மகள் இவள் அவிழ்ந்த கூந்தலுடன் வீட்டில் அழுது துயரத்தால் பாவம் செய்திருந்தால், அக்னியும் சவிதாவும் அந்தப் பாவத்திலிருந்து உன்னை விடுவிக்கட்டும்.

14.2.61

यज्जामयो यद्युवतयो गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वतीरघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६१ ॥

உன் உறவுப் பெண்களும் இளம்பெண்களும் வீட்டில் ஆடி அழுது பாவம் செய்திருந்தால், அக்னியும் சவிதாவும் அந்தப் பாவத்திலிருந்து உன்னை விடுவிக்கட்டும்.

14.2.62

यत्ते प्रजायां पशुषु यद्वा गृहेषु निष्ठितमघकृद्भिरघं कृतम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६२ ॥

உன் சந்ததியிலும், கால்நடைகளிலும், அல்லது வீடுகளிலும் நிலைத்திருக்கும் பாவமும், பாவிகள் செய்த பாவமும் — அக்னியும் சவிதாவும் அந்தப் பாவத்திலிருந்து உன்னை விடுவிக்கட்டும்.

14.2.63

इयं नार्युप ब्रूते पूल्यान्यावपन्तिका ।
दीर्घायुरस्तु मे पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.६३ ॥

இந்தப் பெண் உமிகளைத் தூவியபடி கூறுகிறாள்: என் கணவன் நீண்ட ஆயுளுடன் இருக்கட்டும், நூறு ஆண்டுகள் வாழட்டும்.

14.2.64

इहेमाविन्द्र सं नुद चक्रवाकेव दंपती ।
प्रजयैनौ स्वस्तकौ विश्वमायुर्व्यश्नुताम् ॥ १४.२.६४ ॥

இந்திரா, இங்கே இவ்விருவரையும் சக்ரவாக பறவைகளைப் போல் ஒன்றாக இணைத்து வை; மக்களுடன் நலமாக இருந்து இவர்கள் இருவரும் முழு ஆயுளையும் அடையட்டும்.

14.2.65

यदासन्द्यामुपधाने यद्वोपवासने कृतम् ।
विवाहे कृत्यां यां चक्रुरास्नाने तां नि दध्मसि ॥ १४.२.६५ ॥

ஆசந்தியிலோ தலையணையிலோ அல்லது படுக்கையிலோ திருமணத்தில் செய்யப்பட்ட, நீராட்டத்தில் அவர்கள் உருவாக்கிய அந்தக் கிருத்யையை நாம் இங்கே வைக்கிறோம்.

14.2.66

यद्दुष्कृतं यच्छमलं विवाहे वहतौ च यत् ।
तत्संभलस्य कम्बले मृज्महे दुरितं वयम् ॥ १४.२.६६ ॥

திருமணத்திலும் வஹதுவிலும் செய்யப்பட்ட தீச்செயலும் அழுக்கும் ஆகியவற்றை, சம்பலத்தின் கம்பளத்தில் நாம் துடைத்து நீக்குகிறோம், நாம் துரிதத்தை.

14.2.67

संभले मलं सादयित्वा कम्बले दुरितं वयम् ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १४.२.६७ ॥

சம்பலத்தில் அழுக்கை வைத்து, கம்பளத்தில் துரிதத்தை வைத்து, நாம் யஜ்ஞத்திற்குரியவர்களும் தூயவர்களுமானோம்; அவர் நம் ஆயுளைக் கடக்கச் செய்வாராக.

14.2.68

कृत्रिमः कण्टकः शतदन् य एषः ।
अपास्याः केश्यं मलमप शीर्षण्यं लिखात् ॥ १४.२.६८ ॥

இந்தச் செயற்கையான, நூறு பற்களுடைய முள் — கூந்தலின் அழுக்கும் தலையின் அழுக்கும் விலக்கப்படட்டும்; அவர் அதைச் சுரண்டி எடுக்கட்டும்.

14.2.69

अङ्गादङ्गाद्वयमस्या अप यक्ष्मं नि दध्मसि ।
तन् मा प्रापत्पृथिवीं मोत देवान् दिवं मा प्रापदुर्वन्तरिक्षम् ।
अपो मा प्रापन् मलमेतदग्ने यमं मा प्रापत्पितॄंश्च सर्वान् ॥ १४.२.६९ ॥

அவளுடைய ஒவ்வொரு அங்கத்திலிருந்தும் யக்ஷ்மாவை நாம் விலக்கி வைக்கிறோம். அது என்னிடம் வராதிருக்கட்டும்; பூமியையும், தேவர்களையும், வானத்தையும் அடையாதிருக்கட்டும்; விரிந்த அந்தரிக்ஷத்தை அடையாதிருக்கட்டும். நீர்கள் இந்த அழுக்கை அடையாதிருக்கட்டும்; அக்னியே, யமனையும் எல்லா பித்ருக்களையும் அது அடையாதிருக்கட்டும்.