Atharvaveda · Sūkta 14.2

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

14.2.1

तुभ्यमग्रे पर्यवहन्त्सूर्यां वहतुना सह ।
स नः पतिभ्यो जायां दा अग्ने प्रजया सह ॥ १४.२.१ ॥

O Agni, Sūryā wurde mit dem Brautzug nur für dich vorangeführt. O Agni, gib sie unseren Ehemännern als Gattin, zusammen mit Nachkommen.

14.2.2

पुनः पत्नीमग्निरदादायुषा सह वर्चसा ।
दीर्घायुरस्या यः पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.२ ॥

Agni gab die Gattin wieder, mit Leben und Glanz. Möge ihr Ehemann langlebig hundert Herbste leben.

14.2.3

सोमस्य जाया प्रथमं गन्धर्वस्तेऽपरः पतिः ।
तृतीयो अग्निष्टे पतिस्तुरीयस्ते मनुष्यजाः ॥ १४.२.३ ॥

Sie war Somas erste Gattin; der Gandharva ist dein zweiter Ehemann. Agni ist der dritte Ehemann, und dein vierter Ehemann ist menschengeboren.

14.2.4

सोमो ददद्गन्धर्वाय गन्धर्वो दददग्नये ।
रयिं च पुत्रांश्चादादग्निर्मह्यमथो इमाम् ॥ १४.२.४ ॥

Soma gab sie dem Gandharva; der Gandharva gab sie Agni. Agni gab mir Reichtum, Söhne und diese Frau.

14.2.5

आ वामगन्त्सुमतिर्वाजिनीवसू न्यश्विना हृत्सु कामा अरंसत ।
अभूतं गोपा मिथुना शुभस्पती प्रिया अर्यम्णो दुर्यामशीमहि ॥ १४.२.५ ॥

O Aśvins, reich an Kraft, eure gute Gesinnung ist zu uns gekommen; eure Wünsche haben sich in den Herzen erfüllt. Als Paar wurdet ihr Beschützer und Herren des Glanzes; mögen wir das liebe Haus des Aryaman erlangen.

14.2.6

सा मन्दसाना मनसा शिवेन रयिं धेहि सर्ववीरं वचस्यम् ।
सुगं तीर्थं सुप्रपाणं शुभस्पती स्थाणुं पथिष्ठामप दुर्मतिं हतम् ॥ १४.२.६ ॥

Möge sie, mit heiterem, segensreichem Sinn, Reichtum schenken mit allen heldenhaften Söhnen und Ruhm. O Herren des Glanzes, gewährt einen leichten Übergang, eine gute Trinkstelle und einen festen Pfosten auf dem Weg; treibt böse Gesinnung fort und vernichtet sie.

14.2.7

या ओषधयो या नद्यो यानि क्षेत्राणि या वना ।
तास्त्वा वधु प्रजावतीं पत्ये रक्षन्तु रक्षसः ॥ १४.२.७ ॥

Mögen die Kräuter, die Flüsse, die Felder und die Wälder, die es gibt, dich, o Braut mit Nachkommenschaft, für deinen Gatten vor den Rakṣas bewahren.

14.2.8

एमं पन्थामरुक्षाम सुगं स्वस्तिवाहनम् ।
यस्मिन् वीरो न रिष्यत्यन्येषां विन्दते वसु ॥ १४.२.८ ॥

Wir sind auf diesen leichten Pfad aufgestiegen, der Wohlergehen bringt, auf dem der Held nicht zu Schaden kommt und den Reichtum anderer erlangt.

14.2.9

इदं सु मे नरः शृणुत ययाशिषा दंपती वाममश्नुतः ।
ये गन्धर्वा अप्सरसश्च देवीरेषु वानस्पत्येषु येऽधि तस्थुः ।
स्योनास्ते अस्यै वध्वै भवन्तु मा हिंसिषुर्वहतुमुह्यमानम् ॥ १४.२.९ ॥

Hört gut auf mich, ihr Männer, den Segen, durch den Eheleute Gutes erlangen. Mögen die Gandharvas, Apsaras und Göttinnen, die auf diesen Bäumen stehen, dieser Braut wohlgesinnt sein und den Hochzeitszug, der geführt wird, nicht verletzen.

14.2.10

ये वध्वश्चन्द्रं वहतुं यक्ष्मा यन्ति जनामनु ।
पुनस्तान् यज्ञिया देवा नयन्तु यत आगताः ॥ १४.२.१० ॥

Die Schwindsuchten, die dem Zug der mondgleichen Bräute folgen und auf die Menschen zukommen, mögen die opferwürdigen Götter dorthin zurückführen, woher sie gekommen sind.

14.2.11

मा विदन् परिपन्थिनो य आसीदन्ति दंपती ।
सुगेन दुर्गमतीतामप द्रान्त्वरातयः ॥ १४.२.११ ॥

Mögen die Wegelagerer, die sich in der Nähe niederlassen, um das Ehepaar aufzulauern, sie nicht finden; mögen die Feinde, nachdem sie den schweren Pass auf dem leichten Weg überschritten haben, weit davonlaufen.

14.2.12

सं काशयामि वहतुं ब्रह्मणा गृहैरघोरेण चक्षुषा मित्रियेण ।
पर्याणद्धं विश्वरूपं यदस्ति स्योनं पतिभ्यः सविता तत्कृणोतु ॥ १४.२.१२ ॥

Ich schmücke diese Braut mit der heiligen Formel (brahman), mit dem Haus, mit einem nicht bösen, freundlichen Blick. Welcher vielgestaltige Schmuck ihr angelegt ist, den möge Savitṛ den Gatten angenehm machen.

14.2.13

शिवा नारीयमस्तमागन्न् इमं धाता लोकमस्यै दिदेश ।
तामर्यमा भगो अश्विनोभा प्रजापतिः प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.२.१३ ॥

Diese glückverheißende Frau ist ins Haus gekommen; Dhātṛ hat ihr diese Welt zugewiesen. Mögen Aryaman, Bhaga, beide Aśvins und Prajāpati sie mit Nachkommen mehren.

14.2.14

आत्मन्वत्युर्वरा नारीयमागन् तस्यां नरो वपत बीजमस्याम् ।
सा वः प्रजां जनयद्वक्षणाभ्यो बिभ्रती दुग्धमृषभस्य रेतः ॥ १४.२.१४ ॥

Diese fruchtbare, lebensvolle Frau ist gekommen; ihr Männer, sät den Samen in sie. Sie möge euch Nachkommen gebären, Milch aus ihren Brüsten tragend, den Samen des Stieres tragend.

14.2.15

प्रति तिष्ठ विराडसि विष्णुरिवेह सरस्वति ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.१५ ॥

Steh fest; du bist die strahlende Herrscherin, hier wie Viṣṇu. O Sarasvatī, o Sinīvālī, möge Nachkommenschaft entstehen; verweile in der Gunst des Bhaga.

14.2.16

उद्व ऊर्मिः शम्या हन्त्वापो योक्त्राणि मुञ्चत ।
मादुष्कृतौ व्येनसावघ्न्यावशुनमारताम् ॥ १४.२.१६ ॥

O Wasser, möge die Welle sich erheben und den Pflock schlagen; löst die Jochriemen. Mögen die beiden, schuldlos, sündenfrei, nicht zu erschlagen, nicht leiden.

14.2.17

अघोरचक्षुरपतिघ्नी स्योना शग्मा सुशेवा सुयमा गृहेभ्यः ।
वीरसूर्देवृकामा सं त्वयैधिषीमहि सुमस्यमाना ॥ १४.२.१७ ॥

Mit nicht bösem Blick, die ihren Gatten nicht erschlägt, gnädig, sanft, sehr freundlich, selbstbeherrscht, der Familie heldenhafte Söhne gebärend, den Schwager begehrend, wohlgesinnt — mit dir mögen wir gedeihen.

14.2.18

अदेवृघ्न्यपतिघ्नीहैधि शिवा पशुभ्यः सुयमा सुवर्चाः ।
प्रजावती वीरसूर्देवृकामा स्योनेममग्निं गार्हपत्यं सपर्य ॥ १४.२.१८ ॥

Sei den Göttern nicht feindlich und töte deinen Gatten nicht; bleibe hier, den Rindern zuträglich, beherrscht und strahlend. Reich an Nachkommen, Heldensöhne gebärend, feindschaftslos und gnädig, diene diesem Hausfeuer, Gārhapatya Agni.

14.2.19

उत्तिष्ठेतः किमिच्छन्तीदमागा अहं त्वेडे अभिभूः स्वाद्गृहात् ।
शून्यैषी निर्ऋते याजगन्थोत्तिष्ठाराते प्र पत मेह रंस्थाः ॥ १४.२.१९ ॥

Erhebe dich! Was begehrend bist du hierher gekommen? Ich, o Verehrte, bin es, der dich aus deinem eigenen Haus überwindet. O Nirṛti, Sucherin der Leere, zum Opfer Gehende, erhebe dich; o Ārāti, flieg fort, bleibe nicht hier.

14.2.20

यदा गार्हपत्यमसपर्यैत्पूर्वमग्निं वधूरियम् ।
अधा सरस्वत्यै नारि पितृभ्यश्च नमस्कुरु ॥ १४.२.२० ॥

Wenn diese Braut zuerst dem Hausfeuer dient, dann, o Frau, verneige dich vor Sarasvatī und vor den Vätern.

14.2.21

शर्म वर्मैतदा हरास्यै नार्या उपस्तिरे ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.२१ ॥

Dies ist Schutz und Rüstung; bring es hierher auf das ausgebreitete Lager für diese Frau. O Sinīvālī, möge Nachkommenschaft geboren werden; möge sie in der Gunst Bhagas verweilen.

14.2.22

यं बल्बजं न्यस्यथ चर्म चोपस्तृणीथन ।
तदा रोहतु सुप्रजा या कन्या विन्दते पतिम् ॥ १४.२.२२ ॥

Möge das Balbaja-Gras, das ihr niederlegt, und die Haut, die ihr ausbreitet, dann wachsen; möge die Jungfrau, die einen Gatten erlangt, mit guter Nachkommenschaft gesegnet sein.

14.2.23

उप स्तृणीहि बल्बजमधि चर्मणि रोहिते ।
तत्रोपविश्य सुप्रजा इममग्निं सपर्यतु ॥ १४.२.२३ ॥

Breite das Balbaja-Gras über die rötliche Haut. Dort sitzend, möge die mit guter Nachkommenschaft Gesegnete dieses Feuer verehren.

14.2.24

आ रोह चर्मोप सीदाग्निमेष देवो हन्ति रक्षांसि सर्वा ।
इह प्रजां जनय पत्ये अस्मै सुज्यैष्ठ्यो भवत्पुत्रस्त एषः ॥ १४.२.२४ ॥

Steige auf das Fell und setze dich; dieser Gott Agni erschlägt alle Rākṣasas. Hier gebiere Nachkommen für diesen Gatten; dieser dein Sohn habe gute erstgeborene Kinder.

14.2.25

वि तिष्ठन्तां मातुरस्या उपस्थान् नानारूपाः पशवो जायमानाः ।
सुमङ्गल्युप सीदेममग्निं संपत्नी प्रति भूषेह देवान् ॥ १४.२.२५ ॥

Aus dem Schoß dieser Mutter mögen Tiere vielerlei Gestalt geboren werden und getrennt stehen. Glückverheißende, setze dich zu diesem Feuer; hier schmücke die Götter, wie eine Mitgattin.

14.2.26

सुमङ्गली प्रतरणी गृहाणां सुशेवा पत्ये श्वशुराय शंभूः ।
स्योना श्वश्र्वै प्र गृहान् विशेमान् ॥ १४.२.२६ ॥

Glückverheißende, die die Häuser hinübergeleitet, dem Gatten gnädig, dem Schwiegervater heilbringend; der Schwiegermutter wohlgesinnt, tritt in diese Häuser ein.

14.2.27

स्योना भव श्वशुरेभ्यः स्योना पत्ये गृहेभ्यः ।
स्योनास्यै सर्वस्यै विशे स्योना पुष्टायैषां भव ॥ १४.२.२७ ॥

Sei dem Schwiegervater wohlgesinnt; dem Gatten und dem Haus wohlgesinnt. Sei ihr wohlgesinnt, allen Menschen wohlgesinnt; sei dem Gedeihen dieser wohlgesinnt.

14.2.28

सुमङ्गलीरियं वधूरिमां समेत पश्यत ।
सौभाग्यमस्यै दत्त्वा दौर्भाग्यैर्विपरेतन ॥ १४.२.२८ ॥

Diese Braut ist glückverheißend; kommt zusammen und seht sie an. Ihr Glück verleihend, treibt die Unglücke fort.

14.2.29

या दुर्हार्दो युवतयो याश्चेह जरतीरपि ।
वर्चो न्वस्यै सं दत्ताथास्तं विपरेतन ॥ १४.२.२९ ॥

Welche bösen jungen Frauen es gibt und welche alten Frauen hier, gebt ihr Glanz; dann treibt sie fort in ihr Haus.

14.2.30

रुक्मप्रस्तरणं वह्यं विश्वा रूपाणि बिभ्रतम् ।
आरोहत्सूर्या सावित्री बृहते सौभगाय कम् ॥ १४.२.३० ॥

Auf einem goldenen Lager getragen, alle Gestalten tragend, bestieg Sūryā Sāvitrī für großes Glück und Freude.

14.2.31

आ रोह तल्पं सुमनस्यमानेह प्रजां जनय पत्ये अस्मै ।
इन्द्राणीव सुबुधा बुध्यमाना ज्योतिरग्रा उषसः प्रति जागरासि ॥ १४.२.३१ ॥

Besteige das Lager, frohen Sinnes; hier gebäre Nachkommen für diesen Gatten. Wie Indrāṇī, klug und wach, erwachst du dem vordersten Licht der Morgenröten.

14.2.32

देवा अग्रे न्यपद्यन्त पत्नीः समस्पृशन्त तन्वस्तनूभिः ।
सूर्येव नारि विश्वरूपा महित्वा प्रजावती पत्या सं भवेह ॥ १४.२.३२ ॥

Zuerst setzten die Götter die Gattinnen nieder und berührten Leib an Leib. O Frau, allgestaltig wie Sūryā, sei durch deine Größe reich an Nachkommen und vereine dich hier mit deinem Gatten.

14.2.33

उत्तिष्ठेतो विश्वावसो नमसेडामहे त्वा ।
जामिमिच्छ पितृषदं न्यक्तां स ते भागो जनुषा तस्य विद्धि ॥ १४.२.३३ ॥

O Viśvāvasu, erhebe dich; mit Ehrfurcht preisen wir dich. Die Verwandte suchend, die auf dem Sitz der Väter sitzt, gesalbt — sie ist dein Anteil; erkenne sie durch die Geburt.

14.2.34

अप्सरसः सधमादं मदन्ति हविर्धानमन्तरा सूर्यं च ।
तास्ते जनित्रमभि ताः परेहि नमस्ते गन्धर्वर्तुना कृणोमि ॥ १४.२.३४ ॥

Die Apsarasen freuen sich gemeinsam, zwischen Opferwagen und Sonne. Sie sind deinem Geburtsort zugewandt; geh von ihnen fort. Nach der Jahreszeit des Gandharva bringe ich dir meine Ehrerbietung dar.

14.2.35

नमो गन्धर्वस्य नमसे नमो भामाय चक्षुषे च कृण्मः ।
विश्वावसो ब्रह्मणा ते नमोऽभि जाया अप्सरसः परेहि ॥ १४.२.३५ ॥

Ehrerbietung dem Gandharva, Ehrerbietung der Ehrerbietung; wir erweisen Ehrerbietung der Strahlenden und dem Auge. O Viśvāvasu, Ehrerbietung dir durch das heilige Wort; geh fort zu den Gattinnen der Apsarasen.

14.2.36

राया वयं सुमनसः स्यामोदितो गन्धर्वमावीवृताम ।
अगन्त्स देवः परमं सधस्थमगन्म यत्र प्रतिरन्त आयुः ॥ १४.२.३६ ॥

Mit Reichtum mögen wir frohen Sinnes sein; aufgegangen wollen wir den Gandharva zu uns wenden. Jener Gott ist zum höchsten Sitz gekommen; wir sind dorthin gegangen, wo man das Leben verlängert.

14.2.37

सं पितरावृत्विये सृजेथां माता पिता च रेतसो भवाथः ।
मर्य इव योषामधि रोहयैनां प्रजां कृण्वाथामिह पुष्यतं रयिम् ॥ १४.२.३७ ॥

Eltern, schafft zur rechten Zeit gemeinsam; Mutter und Vater, werdet zur Quelle des Samens. Wie ein Mann sich auf eine Frau setzt, so setzt sie hinauf; zeugt hier Nachkommen und gedeiht im Reichtum.

14.2.38

तां पूषं छिवतमामेरयस्व यस्यां बीजं मनुष्या वपन्ति ।
या न ऊरू उशती विश्रयाति यस्यामुशन्तः प्रहरेम शेपः ॥ १४.२.३८ ॥

O Pūṣan, sende jene überaus glückbringende, in die die Menschen den Samen säen; die, begehrend, uns ihre Schenkel öffnet, in die wir, verlangend, unser Glied einführen.

14.2.39

आ रोहोरुमुप धत्स्व हस्तं परि ष्वजस्व जायां सुमनस्यमानः ।
प्रजां कृण्वाथामिह मोदमानौ दीर्घं वामायुः सविता कृणोतु ॥ १४.२.३९ ॥

Steige auf den Schenkel, lege die Hand an; frohen Sinnes umarme deine Gattin. Hier, euch erfreuend, zeugt Nachkommen; Savitṛ möge euer beider Leben lang machen.

14.2.40

आ वां प्रजां जनयतु प्रजापतिरहोरात्राभ्यां समनक्त्वर्यमा ।
अदुर्मङ्गली पतिलोकमा विशेमं शं नो भव द्विपदे शं चतुष्पदे ॥ १४.२.४० ॥

Prajāpati möge euch beiden Nachkommen erzeugen; Aryaman möge euch bei Tag und Nacht vereinen. Unheilbringend nicht, tritt in diese Welt des Gatten ein; sei Wohlergehen für uns, für Zweifüßer und Vierfüßer.

14.2.41

देवैर्दत्तं मनुना साकमेतद्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
यो ब्रह्मणे चिकितुषे ददाति स इद्रक्षांसि तल्पानि हन्ति ॥ १४.२.४१ ॥

Die Götter gaben zusammen mit Manu dies: das Gewand und das Tuch der Braut. Wer dem weisen Brahmanen gibt, schlägt die Dämonen und ihre Lager nieder.

14.2.42

यं मे दत्तो ब्रह्मभागं वधूयोर्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
युवं ब्रह्मणेऽनुमन्यमानौ बृहस्पते साकमिन्द्रश्च दत्तम् ॥ १४.२.४२ ॥

Der Brahmanen-Anteil, der mir gegeben wurde — das Gewand und das Tuch der Braut. Ihr beide, dem Brahmanen zustimmend, o Bṛhaspati, gebt dies zusammen mit Indra.

14.2.43

स्योनाद्योनेरधि बध्यमानौ हसामुदौ महसा मोदमानौ ।
सुगू सुपुत्रौ सुगृहौ तराथो जीवावुषसो विभातीः ॥ १४.२.४३ ॥

Gebunden aus einem behaglichen Haus, fröhlich im Lachen, sich freuend an der Pracht, mit guten Reisen, guten Söhnen und gutem Haushalt — ihr beide, lebend, überquert die leuchtenden Morgenröten.

14.2.44

नवं वसानः सुरभिः सुवासा उदागां जीव उषसो विभातीः ।
आण्डात्पतत्रीवामुक्षि विश्वस्मादेनसस्परि ॥ १४.२.४४ ॥

In neue, duftende, feine Gewänder gekleidet, lebend, bin ich unter den leuchtenden Morgenröten aufgestanden; wie ein Vogel aus dem Ei bin ich von jeder Sünde befreit.

14.2.45

शुम्भनी द्यावापृथिवी अन्तिसुम्ने महिव्रते ।
आपः सप्त सुस्रुवुर्देवीस्ता नो मुञ्चन्त्वंहसः ॥ १४.२.४५ ॥

Himmel und Erde, die schmücken, im Wohlwollen und in großen Gelübden weilend; sieben göttliche Wasser flossen hervor — mögen sie uns von der Sünde befreien.

14.2.46

सूर्यायै देवेभ्यो मित्राय वरुणाय च ।
ये भूतस्य प्रचेतसस्तेभ्य इदमकरं नमः ॥ १४.२.४६ ॥

Der Sūryā, den Göttern, Mitra und Varuṇa — und jenen Weisen des Gewordenen — ihnen habe ich diese Verehrung dargebracht.

14.2.47

य ऋते चिदभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः ।
संधाता संधिं मघवा पुरूवसुर्निष्कर्ता विह्रुतं पुनः ॥ १४.२.४७ ॥

Wer ohne Grund einst die Qualen abwehrt, die von den Schlüsselbeinen her stechen — der Fügende, der freigebige Maghavān von vielen Gütern, ist der Wiederhersteller, der das Verrenkte wieder setzt.

14.2.48

अपास्मत्तम उच्छतु नीलं पिशङ्गमुत लोहितं यत् ।
निर्दहनी या पृषातक्यस्मिन् तां स्थाणावध्या सजामि ॥ १४.२.४८ ॥

Jene Finsternis möge von uns weichen — die dunkelblaue, die gelbbraune und die rote; die brennende Pṛṣātakī binde ich fest an diesen Pfahl.

14.2.49

यावतीः कृत्या उपवासने यावन्तो राज्ञो वरुणस्य पाशाः ।
व्यृद्धयो या असमृद्धयो या अस्मिन् ता स्थाणावधि सादयामि ॥ १४.२.४९ ॥

So viele Zaubereien es am Fastenplatz gibt, so viele Schlingen des Königs Varuṇa es gibt, was verfällt und was nicht gedeiht — all dies setze ich auf diesen Pfahl.

14.2.50

या मे प्रियतमा तनूः सा मे बिभाय वाससः ।
तस्याग्रे त्वं वनस्पते नीविं कृणुष्व मा वयं रिषाम ॥ १४.२.५० ॥

Mein liebster Leib fürchtete sich vor dem Gewand. O Herr des Waldes, mache den Knoten davor, damit wir nicht Schaden nehmen.

14.2.51

ये अन्ता यावतीः सिचो य ओतवो ये च तन्तवः ।
वासो यत्पत्नीभिरुतं तन् न स्योनमुप स्पृशात् ॥ १४.२.५१ ॥

So viele Enden, Falten, Schussfäden und Fäden es gibt — das von den Frauen gewebte Gewand: möge es uns nicht berühren, da es nicht heilvoll ist.

14.2.52

उशतीः कन्यला इमाः पितृलोकात्पतिं यतीः ।
अव दीक्षामसृक्षत स्वाहा ॥ १४.२.५२ ॥

Diese verlangenden Jungfrauen, vom Reich der Väter zum Gatten gehend, haben das Gelübde abgelegt — svāhā.

14.2.53

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
वर्चो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५३ ॥

Von Bṛhaspati gesandt, wurde diese von allen Göttern getragen. Mit jenem Glanz (varcas), der in die Kühe eingegangen ist, verbinden wir diese.

14.2.54

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
तेजो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५४ ॥

Von Bṛhaspati gesandt, wurde diese von allen Göttern getragen. Mit jenem Glanz (tejas), der in die Kühe eingegangen ist, verbinden wir diese.

14.2.55

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
भजो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५५ ॥

Von Bṛhaspati gesandt, wurde diese von allen Göttern getragen. Mit jenem Anteil (bhaja), der in die Kühe eingegangen ist, verbinden wir diese.

14.2.56

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
यशो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५६ ॥

Von Bṛhaspati gesandt, wurde diese von allen Göttern getragen. Mit jenem Ruhm (yaśas), der in die Kühe eingegangen ist, verbinden wir diese.

14.2.57

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
पयो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५७ ॥

Von Bṛhaspati gesandt, wurde diese von allen Göttern getragen. Mit jener Milch und Nahrung (payas), die in die Kühe eingegangen ist, verbinden wir diese.

14.2.58

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
रसो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५८ ॥

Von Bṛhaspati gesandt, wurde diese von allen Göttern getragen. Mit jenem Saft und Wesen (rasa), das in die Kühe eingegangen ist, verbinden wir diese.

14.2.59

यदीमे केशिनो जना गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वन्तोऽघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.५९ ॥

Wenn diese langhaarigen Leute in deinem Haus unter Weinen getanzt und Unheil verursacht haben, mögen Agni und Savitṛ dich von dieser Schuld befreien.

14.2.60

यदीयं दुहिता तव विकेश्यरुदद्गृहे रोदेन कृण्वत्यघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६० ॥

Wenn deine Tochter hier, mit gelösten Haaren, im Haus geweint und Unheil verursacht hat, mögen Agni und Savitṛ dich von dieser Schuld befreien.

14.2.61

यज्जामयो यद्युवतयो गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वतीरघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६१ ॥

Wenn deine Verwandten und jungen Frauen im Haus getanzt und unter Weinen Unheil verursacht haben, mögen Agni und Savitṛ dich von dieser Schuld befreien.

14.2.62

यत्ते प्रजायां पशुषु यद्वा गृहेषु निष्ठितमघकृद्भिरघं कृतम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६२ ॥

Welche Schuld in deinen Nachkommen, in deinem Vieh oder in den Häusern festsitzt und welche Schuld die Übeltäter begangen haben, mögen Agni und Savitṛ dich davon befreien.

14.2.63

इयं नार्युप ब्रूते पूल्यान्यावपन्तिका ।
दीर्घायुरस्तु मे पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.६३ ॥

Diese Frau, indem sie Spelzen verstreut, spricht: Mein Gatte möge langlebig sein und hundert Herbste leben.

14.2.64

इहेमाविन्द्र सं नुद चक्रवाकेव दंपती ।
प्रजयैनौ स्वस्तकौ विश्वमायुर्व्यश्नुताम् ॥ १४.२.६४ ॥

Indra, vereine hier diese beiden wie die Cakravāka-Vögel; mit Nachkommen, gesegnet, mögen diese beiden ein volles Leben erreichen.

14.2.65

यदासन्द्यामुपधाने यद्वोपवासने कृतम् ।
विवाहे कृत्यां यां चक्रुरास्नाने तां नि दध्मसि ॥ १४.२.६५ ॥

Was auf dem Sitz, auf dem Kissen oder auf dem Lager geschah, die Kṛtyā, die sie bei der Hochzeit und beim Bad bewirkten, die legen wir hier nieder.

14.2.66

यद्दुष्कृतं यच्छमलं विवाहे वहतौ च यत् ।
तत्संभलस्य कम्बले मृज्महे दुरितं वयम् ॥ १४.२.६६ ॥

Was an Übeltat und Schmutz bei der Hochzeit und beim Brautzug war, das reinigen wir in der Decke des saṃbhala; wir das Unheil (durita).

14.2.67

संभले मलं सादयित्वा कम्बले दुरितं वयम् ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १४.२.६७ ॥

Nachdem wir den Schmutz im saṃbhala und das Unheil in der Decke niedergelegt haben, sind wir opferwürdig und rein geworden; er möge unsere Lebenszeiten hinüberführen.

14.2.68

कृत्रिमः कण्टकः शतदन् य एषः ।
अपास्याः केश्यं मलमप शीर्षण्यं लिखात् ॥ १४.२.६८ ॥

Dieser künstliche Dorn mit hundert Zähnen — der Schmutz des Haares und der Schmutz des Hauptes soll entfernt werden; er möge ihn abkratzen.

14.2.69

अङ्गादङ्गाद्वयमस्या अप यक्ष्मं नि दध्मसि ।
तन् मा प्रापत्पृथिवीं मोत देवान् दिवं मा प्रापदुर्वन्तरिक्षम् ।
अपो मा प्रापन् मलमेतदग्ने यमं मा प्रापत्पितॄंश्च सर्वान् ॥ १४.२.६९ ॥

Von jedem ihrer Glieder legen wir die Schwindsucht (yakṣma) weit weg nieder. Möge sie mich nicht erreichen, nicht die Erde, nicht die Götter, nicht den Himmel; möge sie nicht den weiten Luftraum erreichen. Mögen die Wasser diesen Schmutz nicht erreichen; o Agni, möge sie weder Yama noch alle Väter erreichen.