अथर्ववेद · सूक्त 14.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.2.1
तुभ्यमग्रे पर्यवहन्त्सूर्यां वहतुना सह ।
स नः पतिभ्यो जायां दा अग्ने प्रजया सह ॥ १४.२.१ ॥
हे अग्नी, सूर्येला वधूवरातीच्या मिरवणुकीसह तुझ्यासाठीच पुढे नेले गेले. हे अग्नी, तिला आमच्या पतींना संततीसह पत्नी म्हणून दे.
14.2.2
पुनः पत्नीमग्निरदादायुषा सह वर्चसा ।
दीर्घायुरस्या यः पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.२ ॥
अग्नीने पत्नीला आयुष्य आणि तेजासह पुन्हा दिले. तिचा जो पती आहे तो शंभर शरद ऋतू दीर्घायुषी होऊन जगो.
14.2.3
सोमस्य जाया प्रथमं गन्धर्वस्तेऽपरः पतिः ।
तृतीयो अग्निष्टे पतिस्तुरीयस्ते मनुष्यजाः ॥ १४.२.३ ॥
ती सोमाची पहिली पत्नी आहे; गंधर्व तुझा दुसरा पती आहे. तिसरा पती अग्नी आहे, आणि तुझा चौथा पती मानवजात आहे.
14.2.4
सोमो ददद्गन्धर्वाय गन्धर्वो दददग्नये ।
रयिं च पुत्रांश्चादादग्निर्मह्यमथो इमाम् ॥ १४.२.४ ॥
सोमाने गंधर्वाला दिले; गंधर्वाने अग्नीला दिले. अग्नीने मला संपत्ती, पुत्र आणि ही स्त्री दिली.
14.2.5
आ वामगन्त्सुमतिर्वाजिनीवसू न्यश्विना हृत्सु कामा अरंसत ।
अभूतं गोपा मिथुना शुभस्पती प्रिया अर्यम्णो दुर्यामशीमहि ॥ १४.२.५ ॥
हे वाजिनीवसू अश्विनौ, तुमची सुमती आमच्याकडे आली आहे. हृदयांत तुमच्या कामना तृप्त झाल्या. जोडप्याच्या रूपाने तुम्ही रक्षक आणि शुभाचे स्वामी झालात; अर्यम्याचे प्रिय घर आम्ही प्राप्त करो.
14.2.6
सा मन्दसाना मनसा शिवेन रयिं धेहि सर्ववीरं वचस्यम् ।
सुगं तीर्थं सुप्रपाणं शुभस्पती स्थाणुं पथिष्ठामप दुर्मतिं हतम् ॥ १४.२.६ ॥
ती आनंदी मनाने, शुभ भावनेने, सर्व वीर पुत्रांसह कीर्तिमान संपत्ती देवो. हे शुभाच्या स्वामींनो, सुलभ तीर्थ, चांगले पाणपोई-स्थान आणि दृढ खांब मार्गात द्या; दुर्मती दूर करून नष्ट करा.
14.2.7
या ओषधयो या नद्यो यानि क्षेत्राणि या वना ।
तास्त्वा वधु प्रजावतीं पत्ये रक्षन्तु रक्षसः ॥ १४.२.७ ॥
जे औषधी, जव नद्या, जी शेतं आणि जी अरण्ये आहेत, ती सर्व हे वधू, प्रजावती अशा तुला पतीसाठी राक्षसांपासून राखोत.
14.2.8
एमं पन्थामरुक्षाम सुगं स्वस्तिवाहनम् ।
यस्मिन् वीरो न रिष्यत्यन्येषां विन्दते वसु ॥ १४.२.८ ॥
कल्याण वाहून नेणाऱ्या या सुलभ मार्गावर आम्ही चढलो आहोत; यावर वीर नाश पावत नाही आणि इतरांचे धनही मिळवतो.
14.2.9
इदं सु मे नरः शृणुत ययाशिषा दंपती वाममश्नुतः ।
ये गन्धर्वा अप्सरसश्च देवीरेषु वानस्पत्येषु येऽधि तस्थुः ।
स्योनास्ते अस्यै वध्वै भवन्तु मा हिंसिषुर्वहतुमुह्यमानम् ॥ १४.२.९ ॥
हे नरहो, दाम्पत्याला कल्याण देणारा जो आशीर्वाद आहे तो माझे हे म्हणणे नीट ऐका. या वृक्षांवर उभे असलेले गंधर्व, अप्सरा आणि देवी या वधूसाठी सुखदायी होवोत; नेल्या जाणाऱ्या विवाहमिरवणुकीला त्यांनी इजा करू नये.
14.2.10
ये वध्वश्चन्द्रं वहतुं यक्ष्मा यन्ति जनामनु ।
पुनस्तान् यज्ञिया देवा नयन्तु यत आगताः ॥ १४.२.१० ॥
चंद्रासारख्या वधूंच्या वाहनामागे लोकांकडे येणारे यक्ष्मरोग, यज्ञार्ह देव त्यांना ज्या ठिकाणाहून आले तिथेच परत नेवोत.
14.2.11
मा विदन् परिपन्थिनो य आसीदन्ति दंपती ।
सुगेन दुर्गमतीतामप द्रान्त्वरातयः ॥ १४.२.११ ॥
दाम्पत्याला अडवण्यासाठी जवळ बसणारे वाटमारे त्यांना सापडू नयेत; सुलभ मार्गाने दुर्गम मार्ग ओलांडल्यावर शत्रू दूर पळून जावोत.
14.2.12
सं काशयामि वहतुं ब्रह्मणा गृहैरघोरेण चक्षुषा मित्रियेण ।
पर्याणद्धं विश्वरूपं यदस्ति स्योनं पतिभ्यः सविता तत्कृणोतु ॥ १४.२.१२ ॥
मी या वधूला ब्रह्म (मंत्र), गृहे, अघोर आणि मैत्रीपूर्ण दृष्टीने सजवितो. जे विश्वरूप अलंकार घातले आहे, ते सविता देव पतींसाठी सुखदायी करो.
14.2.13
शिवा नारीयमस्तमागन्न् इमं धाता लोकमस्यै दिदेश ।
तामर्यमा भगो अश्विनोभा प्रजापतिः प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.२.१३ ॥
ही शुभ नारी घरी आली आहे. धाता हिला हे जग देवो. अर्यमा, भग, दोन्ही अश्विन आणि प्रजापती तिला संततीने वाढवोत.
14.2.14
आत्मन्वत्युर्वरा नारीयमागन् तस्यां नरो वपत बीजमस्याम् ।
सा वः प्रजां जनयद्वक्षणाभ्यो बिभ्रती दुग्धमृषभस्य रेतः ॥ १४.२.१४ ॥
आत्मवती, सुपीक ही नारी आली आहे. हे नरांनो, हिच्यात बीज पेरा. ती तुमच्यासाठी संतती जन्माला घालो, स्तनांतून दूध धारण करीत, वृषभाचे रेतस् धारण करीत.
14.2.15
प्रति तिष्ठ विराडसि विष्णुरिवेह सरस्वति ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.१५ ॥
तू स्थिर उभी राहा, तू विराट आहेस; येथे विष्णूसारखी हो. हे सरस्वती, हे सिनीवाली, संतती जन्मो; भगाच्या कृपेत राहा.
14.2.16
उद्व ऊर्मिः शम्या हन्त्वापो योक्त्राणि मुञ्चत ।
मादुष्कृतौ व्येनसावघ्न्यावशुनमारताम् ॥ १४.२.१६ ॥
हे जलांनो, लाट उठो आणि शम्येला (खुंटीला) आघात करो; जोखडाचे बंध सोडा. निर्दोष, निष्पाप, अवध्य दोघेही दुःखी न होवोत.
14.2.17
अघोरचक्षुरपतिघ्नी स्योना शग्मा सुशेवा सुयमा गृहेभ्यः ।
वीरसूर्देवृकामा सं त्वयैधिषीमहि सुमस्यमाना ॥ १४.२.१७ ॥
अघोर दृष्टी असलेली, पतीला न मारणारी, सुखदायी, शांत, अति दयाळू, संयमी, घरासाठी वीर पुत्र प्रसवणारी, दीराची इच्छा करणारी, प्रसन्न मनाची — तुझ्याबरोबर आम्ही समृद्ध होवो.
14.2.18
अदेवृघ्न्यपतिघ्नीहैधि शिवा पशुभ्यः सुयमा सुवर्चाः ।
प्रजावती वीरसूर्देवृकामा स्योनेममग्निं गार्हपत्यं सपर्य ॥ १४.२.१८ ॥
देवांचा विरोध न करता, पतीचा घात न करता इथे राहा; पशूंसाठी शुभ, संयमी आणि तेजस्वी व्हा. संततिमती, वीरांना जन्म देणारी, वैर न इच्छिणारी व सुखदायी होऊन या गार्हपत्य अग्नीची सेवा करा.
14.2.19
उत्तिष्ठेतः किमिच्छन्तीदमागा अहं त्वेडे अभिभूः स्वाद्गृहात् ।
शून्यैषी निर्ऋते याजगन्थोत्तिष्ठाराते प्र पत मेह रंस्थाः ॥ १४.२.१९ ॥
उठा! कशाची इच्छा धरून तू इथे आलीस? मी, हे पूज्ये, तुला माझ्याच घरातून पराभूत करणारा आहे. हे निरृती, शून्य शोधणारी, यज्ञाकडे जाणारी, उठ; हे आराती, उडून जा, इथे राहू नकोस.
14.2.20
यदा गार्हपत्यमसपर्यैत्पूर्वमग्निं वधूरियम् ।
अधा सरस्वत्यै नारि पितृभ्यश्च नमस्कुरु ॥ १४.२.२० ॥
ही वधू जेव्हा प्रथम गार्हपत्य अग्नीची सेवा करते, तेव्हा हे नारी, सरस्वतीला आणि पितरांना नमस्कार कर.
14.2.21
शर्म वर्मैतदा हरास्यै नार्या उपस्तिरे ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.२१ ॥
हे शरण आणि कवच आहे; या स्त्रीसाठी अंथरुणात हे आण. हे सिनीवाली, संतती जन्मो; भगाच्या अनुकूल कृपेत ती राहो.
14.2.22
यं बल्बजं न्यस्यथ चर्म चोपस्तृणीथन ।
तदा रोहतु सुप्रजा या कन्या विन्दते पतिम् ॥ १४.२.२२ ॥
तुम्ही ठेवलेले बल्बज आणि अंथरलेले कातडे; ते तेव्हा वाढो; पती मिळवणारी ती कन्या सुप्रजा होवो.
14.2.23
उप स्तृणीहि बल्बजमधि चर्मणि रोहिते ।
तत्रोपविश्य सुप्रजा इममग्निं सपर्यतु ॥ १४.२.२३ ॥
बल्बज लाल कातड्यावर पसर. तिथे बसून सुप्रजा स्त्री या अग्नीची सेवा करो.
14.2.24
आ रोह चर्मोप सीदाग्निमेष देवो हन्ति रक्षांसि सर्वा ।
इह प्रजां जनय पत्ये अस्मै सुज्यैष्ठ्यो भवत्पुत्रस्त एषः ॥ १४.२.२४ ॥
चर्मावर चढून बस; हा देव अग्नी सर्व राक्षसांना नष्ट करतो. येथे या पतीसाठी संतती निर्माण कर; तुझा हा पुत्र उत्तम ज्येष्ठ संततीचा होवो.
14.2.25
वि तिष्ठन्तां मातुरस्या उपस्थान् नानारूपाः पशवो जायमानाः ।
सुमङ्गल्युप सीदेममग्निं संपत्नी प्रति भूषेह देवान् ॥ १४.२.२५ ॥
या मातेच्या मांडीतून नानारूपी पशू जन्माला येऊन वेगवेगळे उभे राहोत. हे सुमंगली, या अग्नीजवळ बस; येथे देवांना अलंकृत कर, सवतीप्रमाणे.
14.2.26
सुमङ्गली प्रतरणी गृहाणां सुशेवा पत्ये श्वशुराय शंभूः ।
स्योना श्वश्र्वै प्र गृहान् विशेमान् ॥ १४.२.२६ ॥
सुमंगली, घरांना पार नेणारी, पतीसाठी सेवाभावी, सासऱ्यांसाठी कल्याणकारी; सासूसाठी सुखदायी होऊन या घरांमध्ये प्रवेश कर.
14.2.27
स्योना भव श्वशुरेभ्यः स्योना पत्ये गृहेभ्यः ।
स्योनास्यै सर्वस्यै विशे स्योना पुष्टायैषां भव ॥ १४.२.२७ ॥
सासऱ्यांसाठी सुखदायी हो; पतीसाठी, घरासाठी सुखदायी हो. हिच्यासाठी, सर्वांसाठी सुखदायी हो; यांच्या पोषणासाठी सुखदायी हो.
14.2.28
सुमङ्गलीरियं वधूरिमां समेत पश्यत ।
सौभाग्यमस्यै दत्त्वा दौर्भाग्यैर्विपरेतन ॥ १४.२.२८ ॥
ही वधू सुमंगली आहे; या, एकत्र येऊन हिला पहा. हिला सौभाग्य देऊन दुर्भाग्यांना दूर घालवा.
14.2.29
या दुर्हार्दो युवतयो याश्चेह जरतीरपि ।
वर्चो न्वस्यै सं दत्ताथास्तं विपरेतन ॥ १४.२.२९ ॥
जे दुष्ट मनाच्या तरुणी आहेत आणि जे इथल्या म्हाताऱ्या स्त्रिया आहेत, त्या सर्वांनी हिला तेज द्या; मग त्यांना घरातून दूर घालवा.
14.2.30
रुक्मप्रस्तरणं वह्यं विश्वा रूपाणि बिभ्रतम् ।
आरोहत्सूर्या सावित्री बृहते सौभगाय कम् ॥ १४.२.३० ॥
सोनेरी अंथरुणावर नेली जाणारी, सर्व रूपे धारण करणारी सूर्या सावित्री महान सौभाग्य व सुखासाठी चढली.
14.2.31
आ रोह तल्पं सुमनस्यमानेह प्रजां जनय पत्ये अस्मै ।
इन्द्राणीव सुबुधा बुध्यमाना ज्योतिरग्रा उषसः प्रति जागरासि ॥ १४.२.३१ ॥
अंथरुणावर चढ, प्रसन्न मनाने येथे या पतीसाठी संतती उत्पन्न कर; इंद्राणीप्रमाणे सुबुद्धीने जागी होऊन उषांच्या अग्रज्योतीसह जागी राहा.
14.2.32
देवा अग्रे न्यपद्यन्त पत्नीः समस्पृशन्त तन्वस्तनूभिः ।
सूर्येव नारि विश्वरूपा महित्वा प्रजावती पत्या सं भवेह ॥ १४.२.३२ ॥
प्रथम देवांनी पत्नींना स्थापले आणि शरीरांनी शरीरांना स्पर्श केला; हे नारी, सूर्येप्रमाणे सर्वरूपा होऊन तुझ्या महिम्याने संततिवती हो आणि येथे पतीसह एकरूप हो.
14.2.33
उत्तिष्ठेतो विश्वावसो नमसेडामहे त्वा ।
जामिमिच्छ पितृषदं न्यक्तां स ते भागो जनुषा तस्य विद्धि ॥ १४.२.३३ ॥
हे विश्वावसो, उठ; नमस्काराने आम्ही तुझी स्तुती करतो. पितरांच्या आसनावर बसलेली, अभिषिक्त जामीला इच्छिताना — ती तुझा भाग आहे; जन्माने ते जाण.
14.2.34
अप्सरसः सधमादं मदन्ति हविर्धानमन्तरा सूर्यं च ।
तास्ते जनित्रमभि ताः परेहि नमस्ते गन्धर्वर्तुना कृणोमि ॥ १४.२.३४ ॥
अप्सरा एकत्र आनंद घेतात, हविर्धान आणि सूर्य यांच्या मध्ये. त्या तुझ्या जन्मस्थानाकडे आहेत; त्यांच्यापासून दूर जा. गंधर्वाच्या ऋतूनुसार तुला नमस्कार करतो.
14.2.35
नमो गन्धर्वस्य नमसे नमो भामाय चक्षुषे च कृण्मः ।
विश्वावसो ब्रह्मणा ते नमोऽभि जाया अप्सरसः परेहि ॥ १४.२.३५ ॥
गंधर्वाला नमस्कार, नमस्कारासाठी नमस्कार; भामाला आणि चक्षूला नमस्कार करतो. हे विश्वावसो, ब्रह्माने तुला नमस्कार; अप्सरांच्या पत्नींपासून दूर जा.
14.2.36
राया वयं सुमनसः स्यामोदितो गन्धर्वमावीवृताम ।
अगन्त्स देवः परमं सधस्थमगन्म यत्र प्रतिरन्त आयुः ॥ १४.२.३६ ॥
धनासह आपण प्रसन्नमनाचे असू; उदित होऊन गंधर्वाला आपल्याकडे वळवू. तो देव परम स्थानी आला; जिथे आयुष्य वाढवले जाते तिथे आपण गेलो.
14.2.37
सं पितरावृत्विये सृजेथां माता पिता च रेतसो भवाथः ।
मर्य इव योषामधि रोहयैनां प्रजां कृण्वाथामिह पुष्यतं रयिम् ॥ १४.२.३७ ॥
माता-पित्यांनो, ऋतुकाळी एकत्र सृजन करा; माता आणि पिता बीजाचे मूळ व्हा. माणूस जसा स्त्रीवर चढतो तसे हिला चढवा; येथे संतती उत्पन्न करा आणि धनाने समृद्ध व्हा.
14.2.38
तां पूषं छिवतमामेरयस्व यस्यां बीजं मनुष्या वपन्ति ।
या न ऊरू उशती विश्रयाति यस्यामुशन्तः प्रहरेम शेपः ॥ १४.२.३८ ॥
हे पूषन्, माणसे बीज पेरतात त्या अतिमंगलमय स्त्रीला प्रेरित कर; जी इच्छेने आमच्या मांड्या उघडते, जिच्यामध्ये कामनेने आम्ही अवयव घालतो.
14.2.39
आ रोहोरुमुप धत्स्व हस्तं परि ष्वजस्व जायां सुमनस्यमानः ।
प्रजां कृण्वाथामिह मोदमानौ दीर्घं वामायुः सविता कृणोतु ॥ १४.२.३९ ॥
मांडीवर चढा, हात ठेवा; प्रसन्नमनाने पत्नीला आलिंगन द्या. येथे आनंदाने संतती उत्पन्न करा; सविता तुम्हा दोघांचे आयुष्य दीर्घ करो.
14.2.40
आ वां प्रजां जनयतु प्रजापतिरहोरात्राभ्यां समनक्त्वर्यमा ।
अदुर्मङ्गली पतिलोकमा विशेमं शं नो भव द्विपदे शं चतुष्पदे ॥ १४.२.४० ॥
प्रजापती तुम्हा दोघांना संतती देवो; अर्यमा दिवस आणि रात्रीद्वारे तुम्हाला एकत्र करो. अमंगल न होता या पतिलोकात प्रवेश कर; आमच्यासाठी, द्विपदांसाठी आणि चतुष्पदांसाठी कल्याणकारी हो.
14.2.41
देवैर्दत्तं मनुना साकमेतद्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
यो ब्रह्मणे चिकितुषे ददाति स इद्रक्षांसि तल्पानि हन्ति ॥ १४.२.४१ ॥
देवांनी मनूसह हे दिले — वधूचे वस्त्र आणि कापड. जो ज्ञानी ब्राह्मणाला देतो, तो राक्षसांना आणि त्यांच्या शय्यांना नष्ट करतो.
14.2.42
यं मे दत्तो ब्रह्मभागं वधूयोर्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
युवं ब्रह्मणेऽनुमन्यमानौ बृहस्पते साकमिन्द्रश्च दत्तम् ॥ १४.२.४२ ॥
मला दिलेला ब्रह्मभाग — वधूचे वस्त्र आणि कापड. ब्राह्मणाला अनुमती देणारे तुम्ही दोघे, हे बृहस्पते, इंद्रासह हे दान द्या.
14.2.43
स्योनाद्योनेरधि बध्यमानौ हसामुदौ महसा मोदमानौ ।
सुगू सुपुत्रौ सुगृहौ तराथो जीवावुषसो विभातीः ॥ १४.२.४३ ॥
सुखकर घरात बांधलेले, हास्यात आनंदलेले, तेजाने हर्षलेले, शुभ प्रवास, शुभ पुत्र आणि शुभ गृह असलेले तुम्ही दोघे — तेजस्वी उषांपर्यंत जगून पार व्हा.
14.2.44
नवं वसानः सुरभिः सुवासा उदागां जीव उषसो विभातीः ।
आण्डात्पतत्रीवामुक्षि विश्वस्मादेनसस्परि ॥ १४.२.४४ ॥
नवी वस्त्रे परिधान करून, सुगंधी व सुंदर वस्त्रांनी, जिवंत राहून तेजस्वी उषांमध्ये मी वर आलो आहे; अंड्यातून पक्ष्याप्रमाणे मी सर्व पापातून मुक्त झालो आहे.
14.2.45
शुम्भनी द्यावापृथिवी अन्तिसुम्ने महिव्रते ।
आपः सप्त सुस्रुवुर्देवीस्ता नो मुञ्चन्त्वंहसः ॥ १४.२.४५ ॥
शोभिवंत द्यावापृथिवी, जे आत कृपेत आणि महाव्रतांत आहेत; सात दैवी जल वाहिली — ती आम्हांला पापातून मुक्त करोत.
14.2.46
सूर्यायै देवेभ्यो मित्राय वरुणाय च ।
ये भूतस्य प्रचेतसस्तेभ्य इदमकरं नमः ॥ १४.२.४६ ॥
सूर्येला, देवांना, मित्राला आणि वरुणाला — आणि भूताचे जे प्रज्ञावंत आहेत, त्यांना — त्यांना मी हा नमस्कार केला आहे.
14.2.47
य ऋते चिदभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः ।
संधाता संधिं मघवा पुरूवसुर्निष्कर्ता विह्रुतं पुनः ॥ १४.२.४७ ॥
पूर्वी जत्रूंना पीडा देणारे क्लेश जो दूर करतो, तो संधाता; धनवान मघवा, पुरूवसु, तुटलेले पुन्हा जोडणारा आहे.
14.2.48
अपास्मत्तम उच्छतु नीलं पिशङ्गमुत लोहितं यत् ।
निर्दहनी या पृषातक्यस्मिन् तां स्थाणावध्या सजामि ॥ १४.२.४८ ॥
आमच्यापासून तो अंधार दूर होवो—निळा, पिंगट आणि लाल जो; जाळणारी पृषातकी हिला या खांबाला बांधतो.
14.2.49
यावतीः कृत्या उपवासने यावन्तो राज्ञो वरुणस्य पाशाः ।
व्यृद्धयो या असमृद्धयो या अस्मिन् ता स्थाणावधि सादयामि ॥ १४.२.४९ ॥
उपवासनातील जितक्या कृत्या आहेत, राजा वरुणाचे जितके पाश आहेत, व्यृद्धी आणि असमृद्धी जे आहेत—ते सर्व या खांबावर मी बसवतो.
14.2.50
या मे प्रियतमा तनूः सा मे बिभाय वाससः ।
तस्याग्रे त्वं वनस्पते नीविं कृणुष्व मा वयं रिषाम ॥ १४.२.५० ॥
माझे प्रियतम शरीर वस्त्रामुळे भयभीत झाले; हे वनस्पते, त्याच्यासमोर नीवी (गाठ) बांध; आम्ही हानी पावू नये.
14.2.51
ये अन्ता यावतीः सिचो य ओतवो ये च तन्तवः ।
वासो यत्पत्नीभिरुतं तन् न स्योनमुप स्पृशात् ॥ १४.२.५१ ॥
जितके टोक, सिच, ओतू आणि तंतू आहेत, पत्नींनी विणलेले वस्त्र—ते सुखकर न होता आम्हाला स्पर्श न करो.
14.2.52
उशतीः कन्यला इमाः पितृलोकात्पतिं यतीः ।
अव दीक्षामसृक्षत स्वाहा ॥ १४.२.५२ ॥
इच्छुक या कन्या, पितृलोकातून पतीकडे जाताना दीक्षा सोडून देत आहेत—स्वाहा.
14.2.53
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
वर्चो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५३ ॥
बृहस्पतीने पाठवलेले हे सर्व देवांनी धारण केले. गायींमध्ये प्रविष्ट झालेल्या जे वर्चस आहे, त्याने आम्ही हिला संयुक्त करतो.
14.2.54
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
तेजो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५४ ॥
बृहस्पतीने पाठवलेले हे सर्व देवांनी धारण केले. गायींमध्ये प्रविष्ट झालेले जे तेज आहे, त्याने आम्ही हिला संयुक्त करतो.
14.2.55
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
भजो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५५ ॥
बृहस्पतीने पाठवलेले हे सर्व देवांनी धारण केले. गायींमध्ये प्रविष्ट झालेला जो भज (वाटा) आहे, त्याने आम्ही हिला संयुक्त करतो.
14.2.56
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
यशो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५६ ॥
बृहस्पतीने पाठवलेले हे सर्व देवांनी धारण केले. गायींमध्ये प्रविष्ट झालेले जे यश आहे, त्याने आम्ही हिला संयुक्त करतो.
14.2.57
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
पयो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५७ ॥
बृहस्पतीने पाठवलेले हे सर्व देवांनी धारण केले. गायींमध्ये प्रविष्ट झालेले जे पयस (दूध, पोषण) आहे, त्याने आम्ही हिला संयुक्त करतो.
14.2.58
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
रसो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५८ ॥
बृहस्पतीने पाठवलेले हे सर्व देवांनी धारण केले. गायींमध्ये प्रविष्ट झालेला जो रस (सार) आहे, त्याने आम्ही हिला संयुक्त करतो.
14.2.59
यदीमे केशिनो जना गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वन्तोऽघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.५९ ॥
तुझ्या घरात हे लांब केसांचे लोक रडत नाचले आणि पाप केले, तर अग्नी आणि सविता त्या पापातून तुला मुक्त करोत.
14.2.60
यदीयं दुहिता तव विकेश्यरुदद्गृहे रोदेन कृण्वत्यघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६० ॥
तुझी ही कन्या मोकळ्या केसांनी घरात रडून पाप करत असेल, तर अग्नी आणि सविता त्या पापातून तुला मुक्त करोत.
14.2.61
यज्जामयो यद्युवतयो गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वतीरघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६१ ॥
तुझ्या जाऊबाई आणि तरुणी घरात नाचल्या आणि रडून पाप केले, तर अग्नी आणि सविता त्या पापातून तुला मुक्त करोत.
14.2.62
यत्ते प्रजायां पशुषु यद्वा गृहेषु निष्ठितमघकृद्भिरघं कृतम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६२ ॥
तुझ्या संततीत, पशूंत किंवा घरांत जे पाप स्थिरावले आहे आणि पापी लोकांनी जे पाप केले आहे, त्या पापातून अग्नी आणि सविता तुला मुक्त करोत.
14.2.63
इयं नार्युप ब्रूते पूल्यान्यावपन्तिका ।
दीर्घायुरस्तु मे पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.६३ ॥
ही नारी भुसा विखरत म्हणते: माझा पती दीर्घायुषी होवो आणि शंभर शरद ऋतू जगो.
14.2.64
इहेमाविन्द्र सं नुद चक्रवाकेव दंपती ।
प्रजयैनौ स्वस्तकौ विश्वमायुर्व्यश्नुताम् ॥ १४.२.६४ ॥
हे इंद्रा, येथे या दोघांना चक्रवाक पक्ष्यांप्रमाणे एकत्र आण; संततीसह कल्याणी होऊन हे दोघे पूर्ण आयुष्य मिळवोत.
14.2.65
यदासन्द्यामुपधाने यद्वोपवासने कृतम् ।
विवाहे कृत्यां यां चक्रुरास्नाने तां नि दध्मसि ॥ १४.२.६५ ॥
आसंदीवर, उपधानावर किंवा उपवासनात, विवाहात, स्नानात त्यांनी जी कृत्या केली, ती आम्ही येथे ठेवतो.
14.2.66
यद्दुष्कृतं यच्छमलं विवाहे वहतौ च यत् ।
तत्संभलस्य कम्बले मृज्महे दुरितं वयम् ॥ १४.२.६६ ॥
विवाहात आणि वधू-वहनात जे दुष्कृत आणि मल होते, ते संभलाच्या कांबळ्यात आम्ही शुद्ध करतो; आम्ही दुरिताला.
14.2.67
संभले मलं सादयित्वा कम्बले दुरितं वयम् ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १४.२.६७ ॥
संभलात मल ठेवून, कांबळ्यात दुरित ठेवून, आम्ही यज्ञार्ह आणि शुद्ध झालो; त्याने आमचे आयुष्य पार नेवो.
14.2.68
कृत्रिमः कण्टकः शतदन् य एषः ।
अपास्याः केश्यं मलमप शीर्षण्यं लिखात् ॥ १४.२.६८ ॥
हा कृत्रिम, शतदंती काटा — केसांचा मल आणि डोक्यावरचा मल दूर व्हावा; त्याने तो खरडून काढावा.
14.2.69
अङ्गादङ्गाद्वयमस्या अप यक्ष्मं नि दध्मसि ।
तन् मा प्रापत्पृथिवीं मोत देवान् दिवं मा प्रापदुर्वन्तरिक्षम् ।
अपो मा प्रापन् मलमेतदग्ने यमं मा प्रापत्पितॄंश्च सर्वान् ॥ १४.२.६९ ॥
तिच्या प्रत्येक अवयवातून आम्ही यक्ष्म दूर ठेवतो. ते मला पोहोचू नये; पृथ्वीला, देवांना, द्युलोकाला पोहोचू नये; विस्तीर्ण अंतरिक्षाला पोहोचू नये. पाणी या मलापर्यंत पोहोचू नये; हे अग्नी, यमाला आणि सर्व पितरांना ते पोहोचू नये.
14.2.70
सं त्वा नह्यामि पयसा पृथिव्याः सं त्वा नह्यामि पयसौषधीनाम् ।
सं त्वा नह्यामि प्रजया धनेन सा संनद्धा सनुहि वाजमेमम् ॥ १४.२.७० ॥
पृथ्वीच्या दुधाने (पोषणाने) मी तुला बांधतो; औषधींच्या दुधाने तुला बांधतो; प्रजा आणि धनाने तुला बांधतो. बांधलेली तू हे वाज मिळव.
14.2.71
अमोऽहमस्मि सा त्वं सामाहमस्म्यृक्त्वं द्यौरहं पृथिवी त्वम् ।
ताविह सं भवाव प्रजामा जनयावहै ॥ १४.२.७१ ॥
मी 'अमः' आहे, तू 'साम' आहेस; मी 'साम' आहे, तू 'ऋक्' आहेस; मी द्यौ आहे, तू पृथिवी. आपण दोघे येथे एकत्र होऊ आणि संतती निर्माण करू.
14.2.72
जनियन्ति नावग्रवः पुत्रियन्ति सुदानवः ।
अरिष्टासू सचेवहि बृहते वाजसातये ॥ १४.२.७२ ॥
आमचे पूर्वज आम्हाला संततीकडे नेवोत; दानशूर पुत्राची इच्छा करोत. आम्ही दोघे अबाधित राहून मोठ्या बलासाठी व समृद्धीसाठी एकत्र राहू.
14.2.73
ये पितरो वधूदर्शा इमं वहतुमागमन् ।
ते अस्यै वध्वै संपत्न्यै प्रजावच्छर्म यच्छन्तु ॥ १४.२.७३ ॥
वधूला पाहिलेले पितर या विवाहयात्रेला आले आहेत; त्यांनी या वधूला व सपत्नीला संततीसह सुखाचे आश्रय द्यावे.
14.2.74
येदं पूर्वागन् रशनायमाना प्रजामस्यै द्रविणं चेह दत्त्वा ।
तां वहन्त्वगतस्यानु पन्थां विराडियं सुप्रजा अत्यजैषीत् ॥ १४.२.७४ ॥
जे पूर्वज येथे येऊन, लगाम धरून, हिला संतती व धन येथेच देऊन गेले, त्यांनी तिला अद्याप न गेलेल्या मार्गावरून न्यावे; ही तेजस्विनी, सुपुत्रवती विजयी झाली.
14.2.75
प्र बुध्यस्व सुबुधा बुध्यमाना दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ।
गृहान् गच्छ गृहपत्नी यथासो दीर्घं त आयुः सविता कृणोतु ॥ १४.२.७५ ॥
हे सुबुद्धे, जागी हो; शंभर शरदांच्या दीर्घायुष्यासाठी जागी हो. घरी जा आणि गृहिणी हो; सविता तुझे आयुष्य दीर्घ करो.