ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 14.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.2.1
तुभ्यमग्रे पर्यवहन्त्सूर्यां वहतुना सह ।
स नः पतिभ्यो जायां दा अग्ने प्रजया सह ॥ १४.२.१ ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯାକୁ ବିବାହ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ସହିତ ତୁମ ପାଇଁ ହିଁ ଆଗକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା। ହେ ଅଗ୍ନି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆମ ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କୁ ପତ୍ନୀ ରୂପେ ଦିଅ।
14.2.2
पुनः पत्नीमग्निरदादायुषा सह वर्चसा ।
दीर्घायुरस्या यः पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.२ ॥
ଅଗ୍ନି ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆୟୁଷ ଏବଂ ତେଜ ସହିତ ପୁଣି ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଶହେ ଶରତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୋଇ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ।
14.2.3
सोमस्य जाया प्रथमं गन्धर्वस्तेऽपरः पतिः ।
तृतीयो अग्निष्टे पतिस्तुरीयस्ते मनुष्यजाः ॥ १४.२.३ ॥
ସେ ସୋମଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପତ୍ନୀ; ଗନ୍ଧର୍ବ ତୁମର ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱାମୀ। ତୃତୀୟ ସ୍ୱାମୀ ଅଗ୍ନି; ଚତୁର୍ଥ ସ୍ୱାମୀ ମନୁଷ୍ୟଜାତ।
14.2.4
सोमो ददद्गन्धर्वाय गन्धर्वो दददग्नये ।
रयिं च पुत्रांश्चादादग्निर्मह्यमथो इमाम् ॥ १४.२.४ ॥
ସୋମ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଅଗ୍ନି ମୋତେ ଧନ, ପୁତ୍ର ଏବଂ ଏହି ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ।
14.2.5
आ वामगन्त्सुमतिर्वाजिनीवसू न्यश्विना हृत्सु कामा अरंसत ।
अभूतं गोपा मिथुना शुभस्पती प्रिया अर्यम्णो दुर्यामशीमहि ॥ १४.२.५ ॥
ହେ ବାଜିନୀବସୁ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମର ସୁମତି ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ହୃଦୟରେ ତୁମ କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଯୁଗଳ ରୂପେ ତୁମେ ରକ୍ଷକ ଓ ଶୁଭର ପ୍ରଭୁ ହେଲ; ଅର୍ଯମାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଗୃହ ଆମେ ପାଉ।
14.2.6
सा मन्दसाना मनसा शिवेन रयिं धेहि सर्ववीरं वचस्यम् ।
सुगं तीर्थं सुप्रपाणं शुभस्पती स्थाणुं पथिष्ठामप दुर्मतिं हतम् ॥ १४.२.६ ॥
ସେ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ, ଶୁଭ ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ବୀର ପୁତ୍ର ସହିତ କୀର୍ତ୍ତିମାନ ଧନ ଦେଉ। ହେ ଶୁଭର ପ୍ରଭୁଗଣ, ସୁଗମ ଘାଟ, ଉତ୍ତମ ଜଳପାନ ସ୍ଥାନ ଓ ଦୃଢ ସ୍ତମ୍ଭ ପଥରେ ଦିଅ; ଦୁର୍ମତିକୁ ଦୂର କରି ନଷ୍ଟ କର।
14.2.7
या ओषधयो या नद्यो यानि क्षेत्राणि या वना ।
तास्त्वा वधु प्रजावतीं पत्ये रक्षन्तु रक्षसः ॥ १४.२.७ ॥
ଯେଉଁ ଔଷଧି, ଯେଉଁ ନଦୀ, ଯେଉଁ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଯେଉଁ ବନ ଅଛି, ସେସମସ୍ତେ ହେ ବଧୂ, ପ୍ରଜାବତୀ ତୁମକୁ ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କଠାରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
14.2.8
एमं पन्थामरुक्षाम सुगं स्वस्तिवाहनम् ।
यस्मिन् वीरो न रिष्यत्यन्येषां विन्दते वसु ॥ १४.२.८ ॥
କଲ୍ୟାଣ ବହନକାରୀ ଏହି ସୁଗମ ପଥରେ ଆମେ ଆରୋହଣ କରିଛୁ; ଯେଉଁଥିରେ ବୀର ବିନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧନ ମଧ୍ୟ ପାଏ।
14.2.9
इदं सु मे नरः शृणुत ययाशिषा दंपती वाममश्नुतः ।
ये गन्धर्वा अप्सरसश्च देवीरेषु वानस्पत्येषु येऽधि तस्थुः ।
स्योनास्ते अस्यै वध्वै भवन्तु मा हिंसिषुर्वहतुमुह्यमानम् ॥ १४.२.९ ॥
ହେ ନରଗଣ, ଦମ୍ପତି ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦରେ କଲ୍ୟାଣ ପାଆନ୍ତି, ମୋର ଏହି କଥା ଭଲ ଭାବେ ଶୁଣ। ଏହି ବୃକ୍ଷସମୂହରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ଦେବୀମାନେ ଏହି ବଧୂ ପାଇଁ ସୁଖଦାୟୀ ହେଉନ୍ତୁ; ନିଆଯାଉଥିବା ବିବାହ-ଶୋଭାଯାତ୍ରାକୁ ସେମାନେ ଆଘାତ ନ କରନ୍ତୁ।
14.2.10
ये वध्वश्चन्द्रं वहतुं यक्ष्मा यन्ति जनामनु ।
पुनस्तान् यज्ञिया देवा नयन्तु यत आगताः ॥ १४.२.१० ॥
ଚନ୍ଦ୍ରସମ ବଧୂମାନଙ୍କ ବାହନ ପଛରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଆସୁଥିବା ଯକ୍ଷ୍ମ ରୋଗମାନଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞାର୍ହ ଦେବତାମାନେ ସେମାନେ ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଥିଲେ ସେଠିକୁ ପୁଣି ନେଇଯାଆନ୍ତୁ।
14.2.11
मा विदन् परिपन्थिनो य आसीदन्ति दंपती ।
सुगेन दुर्गमतीतामप द्रान्त्वरातयः ॥ १४.२.११ ॥
ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଅଟକାଇବା ପାଇଁ ପାଖରେ ବସିଥିବା ପଥରୋଧକାରୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ନ ପାଆନ୍ତୁ; ସୁଗମ ପଥରେ ଦୁର୍ଗମ ପଥ ପାର ହେବା ପରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂରକୁ ପଳାଆନ୍ତୁ।
14.2.12
सं काशयामि वहतुं ब्रह्मणा गृहैरघोरेण चक्षुषा मित्रियेण ।
पर्याणद्धं विश्वरूपं यदस्ति स्योनं पतिभ्यः सविता तत्कृणोतु ॥ १४.२.१२ ॥
ମୁଁ ଏହି ବଧୂକୁ ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର), ଗୃହ, ଅଘୋର ଓ ମୈତ୍ରୀପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସଜାଉଛି। ଯେଉଁ ବିଶ୍ୱରୂପ ଅଳଙ୍କାର ପରିହିତ, ସବିତା ତାହା ପତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଖକର କରନ୍ତୁ।
14.2.13
शिवा नारीयमस्तमागन्न् इमं धाता लोकमस्यै दिदेश ।
तामर्यमा भगो अश्विनोभा प्रजापतिः प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.२.१३ ॥
ଏହି ଶୁଭା ନାରୀ ଘରକୁ ଆସିଛି। ଧାତା ଏହାପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ଅର୍ଯମା, ଭଗ, ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନ ଓ ପ୍ରଜାପତି ଏହାକୁ ସନ୍ତାନରେ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତୁ।
14.2.14
आत्मन्वत्युर्वरा नारीयमागन् तस्यां नरो वपत बीजमस्याम् ।
सा वः प्रजां जनयद्वक्षणाभ्यो बिभ्रती दुग्धमृषभस्य रेतः ॥ १४.२.१४ ॥
ଆତ୍ମବତୀ, ଉର୍ବରା ଏହି ନାରୀ ଆସିଛି। ହେ ନରଗଣ, ଏଥିରେ ବୀଜ ବୁଣ। ସେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମାଉ, ସ୍ତନରୁ ଦୁଗ୍ଧ ଧାରଣ କରି, ବୃଷଭର ରେତସ ଧାରଣ କରି।
14.2.15
प्रति तिष्ठ विराडसि विष्णुरिवेह सरस्वति ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.१५ ॥
ତୁମେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଠିଆ ହୁଅ, ତୁମେ ବିରାଟ; ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ପରି ହୁଅ। ହେ ସରସ୍ୱତୀ, ହେ ସିନୀବାଲୀ, ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମୁ; ଭଗଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ରୁହ।
14.2.16
उद्व ऊर्मिः शम्या हन्त्वापो योक्त्राणि मुञ्चत ।
मादुष्कृतौ व्येनसावघ्न्यावशुनमारताम् ॥ १४.२.१६ ॥
ହେ ଜଳସମୂହ, ଢେଉ ଉଠି ଶମ୍ୟା (ଖୁଣ୍ଟି)କୁ ପ୍ରହାର କରୁ; ଜୁଆଳିର ବନ୍ଧନ ଖୋଲ। ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ପାପରହିତ, ଅଘ୍ନ୍ୟ ଦୁଇ ଜଣ ଦୁଃଖୀ ନ ହେଉନ୍ତୁ।
14.2.17
अघोरचक्षुरपतिघ्नी स्योना शग्मा सुशेवा सुयमा गृहेभ्यः ।
वीरसूर्देवृकामा सं त्वयैधिषीमहि सुमस्यमाना ॥ १४.२.१७ ॥
ଅଘୋର ଦୃଷ୍ଟିଯୁକ୍ତା, ପତିହନ୍ତ୍ରୀ ନ ହେଉଥିବା, ସୁଖକରା, ଶାନ୍ତା, ଅତି ଦୟାଳୁ, ସଂଯମୀ, ଗୃହ ପାଇଁ ବୀର ପୁତ୍ର ପ୍ରସବକାରିଣୀ, ଦେବରକାମିନୀ, ପ୍ରସନ୍ନ ମନୋଭାବ ବିଶିଷ୍ଟା — ତୁମ ସହିତ ଆମେ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ।
14.2.18
अदेवृघ्न्यपतिघ्नीहैधि शिवा पशुभ्यः सुयमा सुवर्चाः ।
प्रजावती वीरसूर्देवृकामा स्योनेममग्निं गार्हपत्यं सपर्य ॥ १४.२.१८ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ବିରୋଧିନୀ ନ ହୋଇ, ସ୍ୱାମୀର ଘାତିନୀ ନ ହୋଇ ଏଠାରେ ରୁହ; ପଶୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ, ସଂଯମୀ ଓ ତେଜସ୍ୱିନୀ ହୁଅ। ସନ୍ତାନବତୀ, ବୀରପ୍ରସବିନୀ, ଶତ୍ରୁତା ନ ଚାହୁଁଥିବା ଓ ସୁଖଦାୟିନୀ ହୋଇ ଏହି ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ସେବା କର।
14.2.19
उत्तिष्ठेतः किमिच्छन्तीदमागा अहं त्वेडे अभिभूः स्वाद्गृहात् ।
शून्यैषी निर्ऋते याजगन्थोत्तिष्ठाराते प्र पत मेह रंस्थाः ॥ १४.२.१९ ॥
ଉଠ! କଣ ଇଚ୍ଛା କରି ତୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛୁ? ମୁଁ, ହେ ପୂଜ୍ୟେ, ତୁମକୁ ନିଜ ଘରରୁ ହିଁ ପରାଜିତ କରୁଥିବା ଅଟେ। ହେ ନିର୍ଋତି, ଶୂନ୍ୟ ଖୋଜୁଥିବା, ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଉଥିବା, ଉଠ; ହେ ଆରାତି, ଉଡ଼ିଯା, ଏଠାରେ ରୁହ ନାହିଁ।
14.2.20
यदा गार्हपत्यमसपर्यैत्पूर्वमग्निं वधूरियम् ।
अधा सरस्वत्यै नारि पितृभ्यश्च नमस्कुरु ॥ १४.२.२० ॥
ଏହି ବଧୂ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମେ ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଅଗ୍ନିର ସେବା କରେ, ସେତେବେଳେ ହେ ନାରୀ, ସରସ୍ୱତୀ ଓ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର।
14.2.21
शर्म वर्मैतदा हरास्यै नार्या उपस्तिरे ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.२१ ॥
ଏହା ଶରଣ ଓ କବଚ; ଏହି ନାରୀ ପାଇଁ ଶଯ୍ୟାକୁ ଏହାକୁ ଆଣ। ହେ ସିନୀବାଳି, ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମୁ; ଭଗର ଅନୁକୂଳ କୃପାରେ ସେ ରହୁ।
14.2.22
यं बल्बजं न्यस्यथ चर्म चोपस्तृणीथन ।
तदा रोहतु सुप्रजा या कन्या विन्दते पतिम् ॥ १४.२.२२ ॥
ତୁମେ ଯେଉଁ ବଲ୍ବଜ ରଖ ଓ ଚର୍ମ ପକାଅ; ତାହା ତେବେ ଉଠୁ; ଯେଉଁ କନ୍ୟା ପତି ପାଏ, ସେ ସୁପ୍ରଜା ହେଉ।
14.2.23
उप स्तृणीहि बल्बजमधि चर्मणि रोहिते ।
तत्रोपविश्य सुप्रजा इममग्निं सपर्यतु ॥ १४.२.२३ ॥
ବଲ୍ବଜକୁ ରକ୍ତ ଚର୍ମ ଉପରେ ପକାଅ। ସେଠାରେ ବସି ସୁପ୍ରଜା ନାରୀ ଏହି ଅଗ୍ନିର ସେବା କରୁ।
14.2.24
आ रोह चर्मोप सीदाग्निमेष देवो हन्ति रक्षांसि सर्वा ।
इह प्रजां जनय पत्ये अस्मै सुज्यैष्ठ्यो भवत्पुत्रस्त एषः ॥ १४.२.२४ ॥
ଚର୍ମ ଉପରେ ଚଢ଼ି ବସ; ଏହି ଦେବ ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ବଧ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏହି ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦିଅ; ତୁମ ଏହି ପୁତ୍ର ଉତ୍ତମ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନବାନ ହେଉ।
14.2.25
वि तिष्ठन्तां मातुरस्या उपस्थान् नानारूपाः पशवो जायमानाः ।
सुमङ्गल्युप सीदेममग्निं संपत्नी प्रति भूषेह देवान् ॥ १४.२.२५ ॥
ଏହି ମାତାଙ୍କ କୋଳରୁ ନାନା ରୂପର ପଶୁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇ ପୃଥକ ଭାବେ ଠିଆ ହେଉ। ହେ ସୁମଙ୍ଗଳୀ, ଏହି ଅଗ୍ନି ନିକଟରେ ବସ; ଏଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସଜାଅ, ସପତ୍ନୀ ପରି।
14.2.26
सुमङ्गली प्रतरणी गृहाणां सुशेवा पत्ये श्वशुराय शंभूः ।
स्योना श्वश्र्वै प्र गृहान् विशेमान् ॥ १४.२.२६ ॥
ସୁମଙ୍ଗଳୀ, ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ପାର କରାଉଥିବା, ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ସୁସେବା କରୁଥିବା, ଶ୍ୱଶୁର ପାଇଁ ଶୁଭକାରୀ; ଶାଶୁ ପାଇଁ ସୁଖକାରୀ ହୋଇ ଏହି ଘରଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରବେଶ କର।
14.2.27
स्योना भव श्वशुरेभ्यः स्योना पत्ये गृहेभ्यः ।
स्योनास्यै सर्वस्यै विशे स्योना पुष्टायैषां भव ॥ १४.२.२७ ॥
ଶ୍ୱଶୁର ପାଇଁ ସୁଖକାରୀ ହୁଅ; ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ, ଘର ପାଇଁ ସୁଖକାରୀ ହୁଅ। ଏହା ପାଇଁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଖକାରୀ ହୁଅ; ଏମାନଙ୍କ ପୁଷ୍ଟି ପାଇଁ ସୁଖକାରୀ ହୁଅ।
14.2.28
सुमङ्गलीरियं वधूरिमां समेत पश्यत ।
सौभाग्यमस्यै दत्त्वा दौर्भाग्यैर्विपरेतन ॥ १४.२.२८ ॥
ଏହି ବଧୂ ସୁମଙ୍ଗଳୀ; ଆସ, ଏକତ୍ର ହୋଇ ଏହାକୁ ଦେଖ। ଏହାକୁ ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଇ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂର କର।
14.2.29
या दुर्हार्दो युवतयो याश्चेह जरतीरपि ।
वर्चो न्वस्यै सं दत्ताथास्तं विपरेतन ॥ १४.२.२९ ॥
ଯେଉଁ ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟର ଯୁବତୀ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ବୃଦ୍ଧାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ତେଜ ଦିଅନ୍ତୁ; ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଘରୁ ଦୂର କର।
14.2.30
रुक्मप्रस्तरणं वह्यं विश्वा रूपाणि बिभ्रतम् ।
आरोहत्सूर्या सावित्री बृहते सौभगाय कम् ॥ १४.२.३० ॥
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶଯ୍ୟାରେ ନିଆଯାଉଥିବା, ସର୍ବରୂପ ଧାରଣକାରିଣୀ ସୂର୍ଯ୍ୟା ସାବିତ୍ରୀ ମହାନ ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ସୁଖ ପାଇଁ ଆରୋହଣ କଲେ।
14.2.31
आ रोह तल्पं सुमनस्यमानेह प्रजां जनय पत्ये अस्मै ।
इन्द्राणीव सुबुधा बुध्यमाना ज्योतिरग्रा उषसः प्रति जागरासि ॥ १४.२.३१ ॥
ଶଯ୍ୟାରେ ଆରୋହଣ କର; ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ଏଠାରେ ଏହି ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦିଅ; ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ପରି ସୁବୁଦ୍ଧିରେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇ ଉଷାମାନଙ୍କ ଅଗ୍ର ଜ୍ୟୋତି ସହ ଜାଗ୍ରତ ରୁହ।
14.2.32
देवा अग्रे न्यपद्यन्त पत्नीः समस्पृशन्त तन्वस्तनूभिः ।
सूर्येव नारि विश्वरूपा महित्वा प्रजावती पत्या सं भवेह ॥ १४.२.३२ ॥
ପ୍ରଥମେ ଦେବତାମାନେ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ ଏବଂ ଶରୀର ସହ ଶରୀର ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ହେ ନାରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟା ପରି ସର୍ବରୂପା ହୋଇ ତୁମ ମହିମାରେ ସନ୍ତାନବତୀ ହୁଅ ଏବଂ ଏଠାରେ ସ୍ୱାମୀ ସହ ଏକ ହୁଅ।
14.2.33
उत्तिष्ठेतो विश्वावसो नमसेडामहे त्वा ।
जामिमिच्छ पितृषदं न्यक्तां स ते भागो जनुषा तस्य विद्धि ॥ १४.२.३३ ॥
ହେ ବିଶ୍ୱାବସୁ, ଉଠ; ନମସ୍କାରରେ ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରୁ। ପିତୃମାନଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଥିବା, ଅଭିଷିକ୍ତା ଜ୍ଞାତି-ନାରୀକୁ ଇଚ୍ଛା କରି — ସେ ତୁମର ଭାଗ; ଜନ୍ମରୁ ତାହା ଜାଣ।
14.2.34
अप्सरसः सधमादं मदन्ति हविर्धानमन्तरा सूर्यं च ।
तास्ते जनित्रमभि ताः परेहि नमस्ते गन्धर्वर्तुना कृणोमि ॥ १४.२.३४ ॥
ଅପ୍ସରାମାନେ ସହ ମିଶି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ହବିର୍ଧାନ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ। ସେମାନେ ତୁମ ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ଆଡ଼େ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଦୂରକୁ ଯାଅ। ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
14.2.35
नमो गन्धर्वस्य नमसे नमो भामाय चक्षुषे च कृण्मः ।
विश्वावसो ब्रह्मणा ते नमोऽभि जाया अप्सरसः परेहि ॥ १४.२.३५ ॥
ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର ପାଇଁ ନମସ୍କାର; ଭାମା ଓ ଚକ୍ଷୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁ। ହେ ବିଶ୍ୱାବସୁ, ବ୍ରହ୍ମଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଦୂରକୁ ଯାଅ।
14.2.36
राया वयं सुमनसः स्यामोदितो गन्धर्वमावीवृताम ।
अगन्त्स देवः परमं सधस्थमगन्म यत्र प्रतिरन्त आयुः ॥ १४.२.३६ ॥
ଧନ ସହିତ ଆମେ ପ୍ରସନ୍ନମନା ହେଉ; ଉଦିତ ହୋଇ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ଆମ ଆଡ଼କୁ ଫେରାଇବା। ସେ ଦେବ ପରମ ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ଆୟୁ ବଢ଼ାଯାଏ ସେଠାକୁ ଆମେ ଗଲୁ।
14.2.37
सं पितरावृत्विये सृजेथां माता पिता च रेतसो भवाथः ।
मर्य इव योषामधि रोहयैनां प्रजां कृण्वाथामिह पुष्यतं रयिम् ॥ १४.२.३७ ॥
ମାତା-ପିତା, ଋତୁକାଳରେ ଏକତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କର; ମାତା ଓ ପିତା ବୀଜର ମୂଳ ହୁଅ। ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ଉପରେ ଚଢ଼େ ସେପରି ଏହାକୁ ଚଢ଼ାଅ; ଏଠାରେ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କର ଏବଂ ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୁଅ।
14.2.38
तां पूषं छिवतमामेरयस्व यस्यां बीजं मनुष्या वपन्ति ।
या न ऊरू उशती विश्रयाति यस्यामुशन्तः प्रहरेम शेपः ॥ १४.२.३८ ॥
ହେ ପୂଷନ୍, ଯେଉଁଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ବୀଜ ବୁଣନ୍ତି ସେହି ଅତି ମଙ୍ଗଳମୟୀକୁ ପ୍ରେରଣ କର; ଯେ ଇଚ୍ଛାରେ ଆମ ଊରୁ ଖୋଲେ, ଯେଉଁଥିରେ କାମନାରେ ଆମେ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରବେଶ କରାଉ।
14.2.39
आ रोहोरुमुप धत्स्व हस्तं परि ष्वजस्व जायां सुमनस्यमानः ।
प्रजां कृण्वाथामिह मोदमानौ दीर्घं वामायुः सविता कृणोतु ॥ १४.२.३९ ॥
ଊରୁ ଉପରେ ଚଢ଼, ହାତ ରଖ; ପ୍ରସନ୍ନମନା ହୋଇ ପତ୍ନୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କର। ଏଠାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପନ୍ନ କର; ସବିତା ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଆୟୁ ଦୀର୍ଘ କରନ୍ତୁ।
14.2.40
आ वां प्रजां जनयतु प्रजापतिरहोरात्राभ्यां समनक्त्वर्यमा ।
अदुर्मङ्गली पतिलोकमा विशेमं शं नो भव द्विपदे शं चतुष्पदे ॥ १४.२.४० ॥
ପ୍ରଜାପତି ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ସନ୍ତାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ଅର୍ଯମା ଦିନ ଓ ରାତି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଯୋଡ଼ନ୍ତୁ। ଅମଙ୍ଗଳା ନ ହୋଇ ଏହି ପତିଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କର; ଆମ ପାଇଁ, ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ହୁଅ।
14.2.41
देवैर्दत्तं मनुना साकमेतद्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
यो ब्रह्मणे चिकितुषे ददाति स इद्रक्षांसि तल्पानि हन्ति ॥ १४.२.४१ ॥
ଦେବତାମାନେ ମନୁଙ୍କ ସହ ଏହା ଦେଲେ — ବଧୂର ବସ୍ତ୍ର ଓ ବସ୍ତ୍ରଖଣ୍ଡ। ଯେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦିଏ, ସେ ରାକ୍ଷସ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଶଯ୍ୟାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
14.2.42
यं मे दत्तो ब्रह्मभागं वधूयोर्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
युवं ब्रह्मणेऽनुमन्यमानौ बृहस्पते साकमिन्द्रश्च दत्तम् ॥ १४.२.४२ ॥
ମୋତେ ଦିଆଯାଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାଗ — ବଧୂର ବସ୍ତ୍ର ଓ ବସ୍ତ୍ରଖଣ୍ଡ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଉଥିବା ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଏହା ଦିଅ।
14.2.43
स्योनाद्योनेरधि बध्यमानौ हसामुदौ महसा मोदमानौ ।
सुगू सुपुत्रौ सुगृहौ तराथो जीवावुषसो विभातीः ॥ १४.२.४३ ॥
ସୁଖକର ଗୃହରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଥିବା, ହାସ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ, ତେଜରେ ହର୍ଷିତ, ଶୁଭ ଯାତ୍ରା, ଶୁଭ ପୁତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଗୃହ ଥିବା ତୁମେ ଦୁଇଜଣ — ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାଗୁଡ଼ିକୁ ପାର ହୋଇ ଜୀବିତ ଥାଅ।
14.2.44
नवं वसानः सुरभिः सुवासा उदागां जीव उषसो विभातीः ।
आण्डात्पतत्रीवामुक्षि विश्वस्मादेनसस्परि ॥ १४.२.४४ ॥
ନୂଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ରରେ, ଜୀବିତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉଷାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଉଠି ଆସିଛି; ଅଣ୍ଡାରୁ ପକ୍ଷୀ ପରି ମୁଁ ସବୁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।
14.2.45
शुम्भनी द्यावापृथिवी अन्तिसुम्ने महिव्रते ।
आपः सप्त सुस्रुवुर्देवीस्ता नो मुञ्चन्त्वंहसः ॥ १४.२.४५ ॥
ଶୋଭାଦାୟକ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ତରରେ କୃପାରେ ଓ ମହାବ୍ରତରେ ଅଛନ୍ତି; ସାତଟି ଦିବ୍ୟ ଜଳ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା — ସେମାନେ ଆମକୁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
14.2.46
सूर्यायै देवेभ्यो मित्राय वरुणाय च ।
ये भूतस्य प्रचेतसस्तेभ्य इदमकरं नमः ॥ १४.२.४६ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ — ଏବଂ ଭୂତର ଯେଉଁ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ସେମାନଙ୍କୁ — ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଏହି ନମସ୍କାର କରିଛି।
14.2.47
य ऋते चिदभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः ।
संधाता संधिं मघवा पुरूवसुर्निष्कर्ता विह्रुतं पुनः ॥ १४.२.४७ ॥
ପୂର୍ବରୁ ଜତ୍ରୁରୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିବା କ୍ଲେଶ ଯିଏ ଦୂର କରେ, ସେ ସନ୍ଧାତା; ଧନୀ ମଘବା, ପୁରୂବସୁ, ଭଙ୍ଗିଥିବାକୁ ପୁଣି ଯୋଡ଼ନ୍ତି।
14.2.48
अपास्मत्तम उच्छतु नीलं पिशङ्गमुत लोहितं यत् ।
निर्दहनी या पृषातक्यस्मिन् तां स्थाणावध्या सजामि ॥ १४.२.४८ ॥
ଆମଠାରୁ ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେଉ—ନୀଳ, ପିଙ୍ଗଳ ଓ ଲୋହିତ ଯାହା; ଦହନକାରୀ ପୃଷାତକୀକୁ ମୁଁ ଏହି ସ୍ତମ୍ଭରେ ବାନ୍ଧେ।
14.2.49
यावतीः कृत्या उपवासने यावन्तो राज्ञो वरुणस्य पाशाः ।
व्यृद्धयो या असमृद्धयो या अस्मिन् ता स्थाणावधि सादयामि ॥ १४.२.४९ ॥
ଉପବାସନରେ ଯେତେ କୃତ୍ୟା ଅଛନ୍ତି, ରାଜା ବରୁଣଙ୍କର ଯେତେ ପାଶ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁ ବ୍ୟୃଦ୍ଧି ଓ ଅସମୃଦ୍ଧି ଅଛନ୍ତି—ସେସବୁ ମୁଁ ଏହି ସ୍ତମ୍ଭ ଉପରେ ବସାଏ।
14.2.50
या मे प्रियतमा तनूः सा मे बिभाय वाससः ।
तस्याग्रे त्वं वनस्पते नीविं कृणुष्व मा वयं रिषाम ॥ १४.२.५० ॥
ମୋ ପ୍ରିୟତମ ଶରୀର ବସ୍ତ୍ରରୁ ଭୟ ପାଇଲା; ହେ ବନସ୍ପତି, ତାହାର ଆଗରେ ନୀବି (ଗଣ୍ଠି) କର; ଆମେ ହାନି ନ ପାଉ।
14.2.51
ये अन्ता यावतीः सिचो य ओतवो ये च तन्तवः ।
वासो यत्पत्नीभिरुतं तन् न स्योनमुप स्पृशात् ॥ १४.२.५१ ॥
ଯେତେ ପ୍ରାନ୍ତ, ସିଚ, ଓତୁ ଓ ତନ୍ତୁ ଅଛନ୍ତି, ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ବୁଣା ବସ୍ତ୍ର—ତାହା ସୁଖକର ନ ହୋଇ ଆମକୁ ନ ଛୁଇଁ।
14.2.52
उशतीः कन्यला इमाः पितृलोकात्पतिं यतीः ।
अव दीक्षामसृक्षत स्वाहा ॥ १४.२.५२ ॥
ଇଚ୍ଛୁକ ଏହି କନ୍ୟାମାନେ, ପିତୃଲୋକରୁ ପତି ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଦୀକ୍ଷା ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି—ସ୍ୱାହା।
14.2.53
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
वर्चो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५३ ॥
ବୃହସ୍ପତି ପଠାଇଥିବା ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱେ ଦେବଗଣ ଧାରଣ କଲେ। ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଯେଉଁ ବର୍ଚସ୍, ତାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହାକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁ।
14.2.54
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
तेजो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५४ ॥
ବୃହସ୍ପତି ପଠାଇଥିବା ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱେ ଦେବଗଣ ଧାରଣ କଲେ। ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଯେଉଁ ତେଜ, ତାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହାକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁ।
14.2.55
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
भजो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५५ ॥
ବୃହସ୍ପତି ପଠାଇଥିବା ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱେ ଦେବଗଣ ଧାରଣ କଲେ। ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଯେଉଁ ଭଜ (ଅଂଶ), ତାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହାକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁ।
14.2.56
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
यशो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५६ ॥
ବୃହସ୍ପତି ପଠାଇଥିବା ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱେ ଦେବଗଣ ଧାରଣ କଲେ। ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଯେଉଁ ଯଶ, ତାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହାକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁ।
14.2.57
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
पयो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५७ ॥
ବୃହସ୍ପତି ପଠାଇଥିବା ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱେ ଦେବଗଣ ଧାରଣ କଲେ। ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଯେଉଁ ପୟସ (ଦୁଧ, ପୋଷଣ), ତାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହାକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁ।
14.2.58
बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
रसो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५८ ॥
ବୃହସ୍ପତି ପଠାଇଥିବା ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱେ ଦେବଗଣ ଧାରଣ କଲେ। ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଯେଉଁ ରସ (ସାର), ତାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହାକୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁ।
14.2.59
यदीमे केशिनो जना गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वन्तोऽघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.५९ ॥
ତୁମ ଘରେ ଏହି ଲମ୍ବା କେଶ ଥିବା ଲୋକମାନେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ନାଚି ପାପ କରିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସବିତା ସେହି ପାପରୁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
14.2.60
यदीयं दुहिता तव विकेश्यरुदद्गृहे रोदेन कृण्वत्यघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६० ॥
ତୁମ ଝିଅ ଏହି ଖୋଲା କେଶରେ ଘରେ କାନ୍ଦି ପାପ କରିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସବିତା ସେହି ପାପରୁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
14.2.61
यज्जामयो यद्युवतयो गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वतीरघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६१ ॥
ତୁମ ଭାଉଜ ଓ ଯୁବତୀମାନେ ଘରେ ନାଚି କାନ୍ଦି ପାପ କରିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସବିତା ସେହି ପାପରୁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
14.2.62
यत्ते प्रजायां पशुषु यद्वा गृहेषु निष्ठितमघकृद्भिरघं कृतम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६२ ॥
ତୁମ ସନ୍ତାନ, ପଶୁ ବା ଘରରେ ଯେଉଁ ପାପ ରହିଛି ଓ ପାପୀମାନେ ଯାହା କରିଛନ୍ତି, ସେହି ପାପରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ସବିତା ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।
14.2.63
इयं नार्युप ब्रूते पूल्यान्यावपन्तिका ।
दीर्घायुरस्तु मे पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.६३ ॥
ଏହି ନାରୀ ଭୁଷି ବିଞ୍ଚି କହୁଛି: ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ ଓ ଶହେ ଶରତ ବଞ୍ଚୁ।
14.2.64
इहेमाविन्द्र सं नुद चक्रवाकेव दंपती ।
प्रजयैनौ स्वस्तकौ विश्वमायुर्व्यश्नुताम् ॥ १४.२.६४ ॥
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଠାରେ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ପରି ଏକତ୍ର କର; ସନ୍ତାନ ସହିତ କଲ୍ୟାଣମୟ ହୋଇ ଏମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୁ ପାଆନ୍ତୁ।
14.2.65
यदासन्द्यामुपधाने यद्वोपवासने कृतम् ।
विवाहे कृत्यां यां चक्रुरास्नाने तां नि दध्मसि ॥ १४.२.६५ ॥
ଆସନ୍ଦୀରେ, ଉପଧାନରେ ବା ଉପବାସନରେ, ବିବାହରେ, ସ୍ନାନରେ ସେମାନେ ଯେଉଁ କୃତ୍ୟା କରିଥିଲେ, ତାହାକୁ ଆମେ ଏଠାରେ ରଖୁ।
14.2.66
यद्दुष्कृतं यच्छमलं विवाहे वहतौ च यत् ।
तत्संभलस्य कम्बले मृज्महे दुरितं वयम् ॥ १४.२.६६ ॥
ବିବାହରେ ଓ ବହତୁରେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କୃତ ଓ ମଳ ଥିଲା, ତାହାକୁ ସଂଭଳର କମ୍ବଳରେ ଆମେ ଶୁଦ୍ଧ କରୁ; ଆମେ ଦୁରିତକୁ।
14.2.67
संभले मलं सादयित्वा कम्बले दुरितं वयम् ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १४.२.६७ ॥
ସଂଭଳରେ ମଳ ଓ କମ୍ବଳରେ ଦୁରିତ ରଖି ଆମେ ଯଜ୍ଞୀୟ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲୁ; ସେ ଆମ ଆୟୁଷ ପାର କରାଉ।
14.2.68
कृत्रिमः कण्टकः शतदन् य एषः ।
अपास्याः केश्यं मलमप शीर्षण्यं लिखात् ॥ १४.२.६८ ॥
ଏହି କୃତ୍ରିମ, ଶତଦନ୍ତ କଣ୍ଟକ — କେଶର ମଳ ଓ ମୁଣ୍ଡର ମଳ ଦୂର ହେଉ; ସେ ତାହା ଚାଛି ବାହାର କରୁ।
14.2.69
अङ्गादङ्गाद्वयमस्या अप यक्ष्मं नि दध्मसि ।
तन् मा प्रापत्पृथिवीं मोत देवान् दिवं मा प्रापदुर्वन्तरिक्षम् ।
अपो मा प्रापन् मलमेतदग्ने यमं मा प्रापत्पितॄंश्च सर्वान् ॥ १४.२.६९ ॥
ତାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଙ୍ଗରୁ ଆମେ ଯକ୍ଷ୍ମକୁ ଦୂରେଇ ରଖୁ। ତାହା ମୋତେ ନ ପହଞ୍ଚୁ; ପୃଥିବୀ, ଦେବତା, ଦିବକୁ ନ ପହଞ୍ଚୁ; ବିସ୍ତୃତ ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ନ ପହଞ୍ଚୁ। ଜଳସବୁ ଏହି ମଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ପହଞ୍ଚୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ଯମ ଓ ସମସ୍ତ ପିତୃଗଣଙ୍କ ପାଖରେ ତାହା ନ ପହଞ୍ଚୁ।
14.2.70
सं त्वा नह्यामि पयसा पृथिव्याः सं त्वा नह्यामि पयसौषधीनाम् ।
सं त्वा नह्यामि प्रजया धनेन सा संनद्धा सनुहि वाजमेमम् ॥ १४.२.७० ॥
ପୃଥିବୀର କ୍ଷୀର (ପୋଷଣ)ରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧେ; ଓଷଧିଙ୍କ କ୍ଷୀରରେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧେ; ପ୍ରଜା ଓ ଧନରେ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧେ। ବନ୍ଧା ହୋଇ ତୁମେ ଏହି ବାଜ ଲାଭ କର।
14.2.71
अमोऽहमस्मि सा त्वं सामाहमस्म्यृक्त्वं द्यौरहं पृथिवी त्वम् ।
ताविह सं भवाव प्रजामा जनयावहै ॥ १४.२.७१ ॥
ମୁଁ 'ଅମଃ', ତୁମେ 'ସାମ'; ମୁଁ 'ସାମ', ତୁମେ 'ଋକ୍'; ମୁଁ ଦ୍ୟୌ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ। ଆମେ ଦୁହେଁ ଏଠାରେ ଏକ ହୋଇ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମାଇବା।
14.2.72
जनियन्ति नावग्रवः पुत्रियन्ति सुदानवः ।
अरिष्टासू सचेवहि बृहते वाजसातये ॥ १४.२.७२ ॥
ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଲାଭ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ; ଦାନଶୀଳମାନେ ପୁତ୍ର କାମନା କରନ୍ତୁ। ଆମେ ଦୁହେଁ ଅକ୍ଷତ ରହି ମହାନ ବଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏକତ୍ର ରହିବା।
14.2.73
ये पितरो वधूदर्शा इमं वहतुमागमन् ।
ते अस्यै वध्वै संपत्न्यै प्रजावच्छर्म यच्छन्तु ॥ १४.२.७३ ॥
ବଧୂଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବା ପିତୃଗଣ ଏହି ବିବାହ-ଯାତ୍ରାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଏହି ବଧୂ ଓ ସପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସନ୍ତାନସହିତ ସୁଖ ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
14.2.74
येदं पूर्वागन् रशनायमाना प्रजामस्यै द्रविणं चेह दत्त्वा ।
तां वहन्त्वगतस्यानु पन्थां विराडियं सुप्रजा अत्यजैषीत् ॥ १४.२.७४ ॥
ଯେଉଁ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଏଠାକୁ ଆସି, ଲଗାମ ଧରି, ଏହାକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ଏଠାରେ ଦେଇଗଲେ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଅଗତ ପଥରେ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ; ଏହି ତେଜସ୍ୱିନୀ, ସୁପୁତ୍ରବତୀ ଜୟୀ ହୋଇଛନ୍ତି।
14.2.75
प्र बुध्यस्व सुबुधा बुध्यमाना दीर्घायुत्वाय शतशारदाय ।
गृहान् गच्छ गृहपत्नी यथासो दीर्घं त आयुः सविता कृणोतु ॥ १४.२.७५ ॥
ହେ ସୁବୁଦ୍ଧିମତୀ, ଜାଗ; ଶହେ ଶରତର ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ଜାଗ। ଘରକୁ ଯାଇ ଗୃହିଣୀ ହୁଅ; ସବିତା ତୁମ ଆୟୁକୁ ଦୀର୍ଘ କରନ୍ତୁ।