Atharvaveda · Sūkta 14.2

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Leer con significados

14.2.1

तुभ्यमग्रे पर्यवहन्त्सूर्यां वहतुना सह ।
स नः पतिभ्यो जायां दा अग्ने प्रजया सह ॥ १४.२.१ ॥

Oh Agni, Sūryā fue conducida hacia adelante para ti solo, con la procesión nupcial. Oh Agni, dala a nuestros esposos como esposa, junto con la descendencia.

14.2.2

पुनः पत्नीमग्निरदादायुषा सह वर्चसा ।
दीर्घायुरस्या यः पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.२ ॥

Agni devolvió de nuevo la esposa, con vida y esplendor. Que su esposo viva cien otoños, de larga vida.

14.2.3

सोमस्य जाया प्रथमं गन्धर्वस्तेऽपरः पतिः ।
तृतीयो अग्निष्टे पतिस्तुरीयस्ते मनुष्यजाः ॥ १४.२.३ ॥

Ella fue la primera esposa de Soma; el Gandharva es tu segundo esposo. Agni es el tercer esposo, y tu cuarto esposo es nacido de humano.

14.2.4

सोमो ददद्गन्धर्वाय गन्धर्वो दददग्नये ।
रयिं च पुत्रांश्चादादग्निर्मह्यमथो इमाम् ॥ १४.२.४ ॥

Soma la dio al Gandharva; el Gandharva la dio a Agni. Agni me dio riqueza, hijos y esta mujer.

14.2.5

आ वामगन्त्सुमतिर्वाजिनीवसू न्यश्विना हृत्सु कामा अरंसत ।
अभूतं गोपा मिथुना शुभस्पती प्रिया अर्यम्णो दुर्यामशीमहि ॥ १४.२.५ ॥

Oh Aśvins, ricos en vigor, vuestro buen favor ha llegado a nosotros; vuestros deseos se han satisfecho en los corazones. Como pareja os hicisteis protectores y señores del esplendor; que alcancemos la querida casa de Aryaman.

14.2.6

सा मन्दसाना मनसा शिवेन रयिं धेहि सर्ववीरं वचस्यम् ।
सुगं तीर्थं सुप्रपाणं शुभस्पती स्थाणुं पथिष्ठामप दुर्मतिं हतम् ॥ १४.२.६ ॥

Que ella, regocijándose con mente benéfica, otorgue riqueza con todos los hijos heroicos y renombre. Oh señores del esplendor, concedednos un paso fácil, un buen lugar de agua y un poste firme en el camino; alejad y destruid la mala voluntad.

14.2.7

या ओषधयो या नद्यो यानि क्षेत्राणि या वना ।
तास्त्वा वधु प्रजावतीं पत्ये रक्षन्तु रक्षसः ॥ १४.२.७ ॥

Que las hierbas, los ríos, los campos y los bosques que existen te guarden, oh novia dotada de descendencia, para tu esposo, de los rakṣas.

14.2.8

एमं पन्थामरुक्षाम सुगं स्वस्तिवाहनम् ।
यस्मिन् वीरो न रिष्यत्यन्येषां विन्दते वसु ॥ १४.२.८ ॥

Hemos emprendido este camino fácil que conduce al bienestar, en el cual el héroe no sufre daño y obtiene riquezas ajenas.

14.2.9

इदं सु मे नरः शृणुत ययाशिषा दंपती वाममश्नुतः ।
ये गन्धर्वा अप्सरसश्च देवीरेषु वानस्पत्येषु येऽधि तस्थुः ।
स्योनास्ते अस्यै वध्वै भवन्तु मा हिंसिषुर्वहतुमुह्यमानम् ॥ १४.२.९ ॥

Escuchad bien, oh varones, esta bendición con la que los esposos alcanzan el bien. Que los gandharvas, las apsarasas y las diosas que están sobre estos árboles sean propicios a esta novia y no dañen la comitiva nupcial que es conducida.

14.2.10

ये वध्वश्चन्द्रं वहतुं यक्ष्मा यन्ति जनामनु ।
पुनस्तान् यज्ञिया देवा नयन्तु यत आगताः ॥ १४.२.१० ॥

Las enfermedades consuntivas (yakṣmas) que siguen la comitiva de las novias semejantes a la luna y se dirigen hacia la gente, que los dioses dignos de sacrificio las lleven de vuelta allí de donde vinieron.

14.2.11

मा विदन् परिपन्थिनो य आसीदन्ति दंपती ।
सुगेन दुर्गमतीतामप द्रान्त्वरातयः ॥ १४.२.११ ॥

Que los bloqueadores del camino que se sientan cerca para acechar al esposo y a la esposa no los encuentren; habiendo cruzado el paso difícil por el camino fácil, que los enemigos huyan lejos.

14.2.12

सं काशयामि वहतुं ब्रह्मणा गृहैरघोरेण चक्षुषा मित्रियेण ।
पर्याणद्धं विश्वरूपं यदस्ति स्योनं पतिभ्यः सविता तत्कृणोतु ॥ १४.२.१२ ॥

Adorno a esta novia con la fórmula sagrada (brahman), con el hogar, con una mirada no maligna y amistosa. Cualquier adorno de múltiples formas que lleve puesto, que Savitṛ lo vuelva agradable para los esposos.

14.2.13

शिवा नारीयमस्तमागन्न् इमं धाता लोकमस्यै दिदेश ।
तामर्यमा भगो अश्विनोभा प्रजापतिः प्रजया वर्धयन्तु ॥ १४.२.१३ ॥

Esta mujer auspiciosa ha llegado a la casa; Dhātṛ le ha asignado este mundo. Que Aryaman, Bhaga, ambos Aśvins y Prajāpati la acrecienten con descendencia.

14.2.14

आत्मन्वत्युर्वरा नारीयमागन् तस्यां नरो वपत बीजमस्याम् ।
सा वः प्रजां जनयद्वक्षणाभ्यो बिभ्रती दुग्धमृषभस्य रेतः ॥ १४.२.१४ ॥

Ha llegado esta mujer fértil, dotada de vida; hombres, sembrad la semilla en ella. Que dé a luz descendencia para vosotros, portando leche de sus pechos, portando el semen del toro.

14.2.15

प्रति तिष्ठ विराडसि विष्णुरिवेह सरस्वति ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.१५ ॥

Permanece firme; eres la radiante soberana, aquí como Viṣṇu. Oh Sarasvatī, oh Sinīvālī, que nazca la descendencia; permanece en el favor de Bhaga.

14.2.16

उद्व ऊर्मिः शम्या हन्त्वापो योक्त्राणि मुञ्चत ।
मादुष्कृतौ व्येनसावघ्न्यावशुनमारताम् ॥ १४.२.१६ ॥

Oh aguas, que la ola se alce y golpee la clavija; soltad las correas del yugo. Que los dos, sin culpa, sin pecado, no hayan de ser muertos, no sufran.

14.2.17

अघोरचक्षुरपतिघ्नी स्योना शग्मा सुशेवा सुयमा गृहेभ्यः ।
वीरसूर्देवृकामा सं त्वयैधिषीमहि सुमस्यमाना ॥ १४.२.१७ ॥

Con mirada no maligna, que no mata a su marido, graciosa, apacible, muy bondadosa, contenida, que da hijos heroicos a la casa, que desea al cuñado, de buen ánimo: contigo prosperemos.

14.2.18

अदेवृघ्न्यपतिघ्नीहैधि शिवा पशुभ्यः सुयमा सुवर्चाः ।
प्रजावती वीरसूर्देवृकामा स्योनेममग्निं गार्हपत्यं सपर्य ॥ १४.२.१८ ॥

Sé no hostil a los dioses ni asesina de tu esposo; permanece aquí, auspiciosa para el ganado, bien contenida y radiante. Rica en descendencia, madre de héroes, sin deseo de enemistad, amable, sirve a este fuego del hogar, Gārhapatya Agni.

14.2.19

उत्तिष्ठेतः किमिच्छन्तीदमागा अहं त्वेडे अभिभूः स्वाद्गृहात् ।
शून्यैषी निर्ऋते याजगन्थोत्तिष्ठाराते प्र पत मेह रंस्थाः ॥ १४.२.१९ ॥

¡Levántate! ¿Qué deseas, que has venido aquí? Yo, oh venerable, soy quien te vence desde tu propia casa. Oh Nirṛti, buscadora del vacío, que vas al sacrificio, levántate; oh Ārāti, vuela lejos, no permanezcas aquí.

14.2.20

यदा गार्हपत्यमसपर्यैत्पूर्वमग्निं वधूरियम् ।
अधा सरस्वत्यै नारि पितृभ्यश्च नमस्कुरु ॥ १४.२.२० ॥

Cuando esta novia sirva primero al fuego del hogar, entonces, oh mujer, rinde homenaje a Sarasvatī y a los padres.

14.2.21

शर्म वर्मैतदा हरास्यै नार्या उपस्तिरे ।
सिनीवालि प्र जायतां भगस्य सुमतावसत् ॥ १४.२.२१ ॥

Esto es refugio y coraza; tráelo aquí al lecho extendido para esta mujer. Oh Sinīvālī, que nazca la descendencia; que ella permanezca en el favor de Bhaga.

14.2.22

यं बल्बजं न्यस्यथ चर्म चोपस्तृणीथन ।
तदा रोहतु सुप्रजा या कन्या विन्दते पतिम् ॥ १४.२.२२ ॥

Que la hierba balbaja que colocáis y la piel que extendéis entonces crezca; que la doncella que obtiene un esposo sea bendecida con buena descendencia.

14.2.23

उप स्तृणीहि बल्बजमधि चर्मणि रोहिते ।
तत्रोपविश्य सुप्रजा इममग्निं सपर्यतु ॥ १४.२.२३ ॥

Extiende la hierba balbaja sobre la piel rojiza. Sentada allí, que la bendecida con buena descendencia sirva a este fuego.

14.2.24

आ रोह चर्मोप सीदाग्निमेष देवो हन्ति रक्षांसि सर्वा ।
इह प्रजां जनय पत्ये अस्मै सुज्यैष्ठ्यो भवत्पुत्रस्त एषः ॥ १४.२.२४ ॥

Sube sobre la piel y siéntate; este dios Agni aniquila a todos los rākṣasas. Aquí da a luz descendencia para este esposo; que este hijo tuyo tenga buenos hijos mayores.

14.2.25

वि तिष्ठन्तां मातुरस्या उपस्थान् नानारूपाः पशवो जायमानाः ।
सुमङ्गल्युप सीदेममग्निं संपत्नी प्रति भूषेह देवान् ॥ १४.२.२५ ॥

Desde el regazo de esta madre que surjan animales de diversas formas, naciendo y poniéndose de pie por separado. Auspiciosa, siéntate junto a este fuego; aquí adorna a los dioses, como una co-esposa.

14.2.26

सुमङ्गली प्रतरणी गृहाणां सुशेवा पत्ये श्वशुराय शंभूः ।
स्योना श्वश्र्वै प्र गृहान् विशेमान् ॥ १४.२.२६ ॥

Auspiciosa, que llevas las casas a buen puerto, bondadosa con el esposo, propicia para el suegro; amable con la suegra, entra en estas casas.

14.2.27

स्योना भव श्वशुरेभ्यः स्योना पत्ये गृहेभ्यः ।
स्योनास्यै सर्वस्यै विशे स्योना पुष्टायैषां भव ॥ १४.२.२७ ॥

Sé agradable para el suegro; agradable para el esposo y la casa. Sé agradable para ella, para toda la gente; sé agradable para el sustento de estos.

14.2.28

सुमङ्गलीरियं वधूरिमां समेत पश्यत ।
सौभाग्यमस्यै दत्त्वा दौर्भाग्यैर्विपरेतन ॥ १४.२.२८ ॥

Esta novia es auspiciosa; acercaos y mirad a esta. Habiéndole dado buena fortuna, alejad las desgracias.

14.2.29

या दुर्हार्दो युवतयो याश्चेह जरतीरपि ।
वर्चो न्वस्यै सं दत्ताथास्तं विपरेतन ॥ १४.२.२९ ॥

Las jóvenes de corazón malo y las ancianas que haya aquí, dadle a esta esplendor; luego enviadlas lejos a su casa.

14.2.30

रुक्मप्रस्तरणं वह्यं विश्वा रूपाणि बिभ्रतम् ।
आरोहत्सूर्या सावित्री बृहते सौभगाय कम् ॥ १४.२.३० ॥

Llevada sobre un lecho dorado, portando todas las formas, Sūryā Sāvitrī subió para gran fortuna y alegría.

14.2.31

आ रोह तल्पं सुमनस्यमानेह प्रजां जनय पत्ये अस्मै ।
इन्द्राणीव सुबुधा बुध्यमाना ज्योतिरग्रा उषसः प्रति जागरासि ॥ १४.२.३१ ॥

Sube al lecho, de ánimo alegre; aquí engendra hijos para este esposo. Como Indrāṇī, sabia y despierta, te despiertas ante la luz primera de las auroras.

14.2.32

देवा अग्रे न्यपद्यन्त पत्नीः समस्पृशन्त तन्वस्तनूभिः ।
सूर्येव नारि विश्वरूपा महित्वा प्रजावती पत्या सं भवेह ॥ १४.२.३२ ॥

Primero los dioses colocaron a las esposas y tocaron cuerpo con cuerpo. Oh mujer, de todas las formas como Sūryā, por tu grandeza sé rica en descendencia y uníte aquí con tu esposo.

14.2.33

उत्तिष्ठेतो विश्वावसो नमसेडामहे त्वा ।
जामिमिच्छ पितृषदं न्यक्तां स ते भागो जनुषा तस्य विद्धि ॥ १४.२.३३ ॥

Oh Viśvāvasu, levántate; con reverencia te alabamos. Buscando a la pariente sentada en el asiento de los padres, ungida — ella es tu parte; reconócela por nacimiento.

14.2.34

अप्सरसः सधमादं मदन्ति हविर्धानमन्तरा सूर्यं च ।
तास्ते जनित्रमभि ताः परेहि नमस्ते गन्धर्वर्तुना कृणोमि ॥ १४.२.३४ ॥

Las apsarás se regocijan juntas, entre el carro de ofrenda y el sol. Están vueltas hacia tu lugar de origen; aléjate de ellas. Por la estación del gandharva te rindo homenaje.

14.2.35

नमो गन्धर्वस्य नमसे नमो भामाय चक्षुषे च कृण्मः ।
विश्वावसो ब्रह्मणा ते नमोऽभि जाया अप्सरसः परेहि ॥ १४.२.३५ ॥

Homenaje al gandharva, homenaje al homenaje; rendimos homenaje a la radiante y al ojo. Oh Viśvāvasu, homenaje a ti por la palabra sagrada; aléjate hacia las esposas de las apsarás.

14.2.36

राया वयं सुमनसः स्यामोदितो गन्धर्वमावीवृताम ।
अगन्त्स देवः परमं सधस्थमगन्म यत्र प्रतिरन्त आयुः ॥ १४.२.३६ ॥

Con riqueza seamos de ánimo alegre; alzándonos, volvamos hacia nosotros al Gandharva. Aquel dios llegó a la morada suprema; fuimos allí donde prolongan la vida.

14.2.37

सं पितरावृत्विये सृजेथां माता पिता च रेतसो भवाथः ।
मर्य इव योषामधि रोहयैनां प्रजां कृण्वाथामिह पुष्यतं रयिम् ॥ १४.२.३७ ॥

Padres, en la estación propia, cread juntos; que madre y padre sean la fuente de la semilla. Como un hombre sube sobre una mujer, así subid sobre ella; aquí engendrad descendencia y prosperad en riqueza.

14.2.38

तां पूषं छिवतमामेरयस्व यस्यां बीजं मनुष्या वपन्ति ।
या न ऊरू उशती विश्रयाति यस्यामुशन्तः प्रहरेम शेपः ॥ १४.२.३८ ॥

Oh Pūṣan, envía a aquella muy auspiciosa en quien los hombres siembran la semilla; la que, deseosa, abre para nosotros sus muslos, en la que, deseando, introducimos nuestro miembro.

14.2.39

आ रोहोरुमुप धत्स्व हस्तं परि ष्वजस्व जायां सुमनस्यमानः ।
प्रजां कृण्वाथामिह मोदमानौ दीर्घं वामायुः सविता कृणोतु ॥ १४.२.३९ ॥

Sube al muslo, pon tu mano; con ánimo alegre, abraza a tu esposa. Aquí, regocijándoos, engendrad descendencia; que Savitṛ haga larga la vida de ambos.

14.2.40

आ वां प्रजां जनयतु प्रजापतिरहोरात्राभ्यां समनक्त्वर्यमा ।
अदुर्मङ्गली पतिलोकमा विशेमं शं नो भव द्विपदे शं चतुष्पदे ॥ १४.२.४० ॥

Que Prajāpati os dé descendencia a ambos; que Aryamán os una de día y de noche. No siendo de mal augurio, entra en este mundo del marido; sé bienestar para nosotros, para bípedos y cuadrúpedos.

14.2.41

देवैर्दत्तं मनुना साकमेतद्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
यो ब्रह्मणे चिकितुषे ददाति स इद्रक्षांसि तल्पानि हन्ति ॥ १४.२.४१ ॥

Los dioses, junto con Manu, dieron esto: la vestidura y la tela de la novia. Quien da al brahmín sabio destruye a los demonios y sus lechos.

14.2.42

यं मे दत्तो ब्रह्मभागं वधूयोर्वाधूयं वासो वध्वश्च वस्त्रम् ।
युवं ब्रह्मणेऽनुमन्यमानौ बृहस्पते साकमिन्द्रश्च दत्तम् ॥ १४.२.४२ ॥

La porción del brahmán que me fue dada — la vestidura y la tela de la novia. Vosotros dos, consintiéndolo para el brahmán, oh Bṛhaspati, junto con Indra, dadlo.

14.2.43

स्योनाद्योनेरधि बध्यमानौ हसामुदौ महसा मोदमानौ ।
सुगू सुपुत्रौ सुगृहौ तराथो जीवावुषसो विभातीः ॥ १४.२.४३ ॥

Atados desde un hogar placentero, gozosos en la risa, regocijados en el esplendor, con buenos viajes, buenos hijos y buen hogar — vosotros dos, viviendo, cruzad las auroras brillantes.

14.2.44

नवं वसानः सुरभिः सुवासा उदागां जीव उषसो विभातीः ।
आण्डात्पतत्रीवामुक्षि विश्वस्मादेनसस्परि ॥ १४.२.४४ ॥

Vestido de ropas nuevas, fragante y bien ataviado, viviendo, me he levantado entre las auroras brillantes; como un pájaro del huevo, he sido liberado de todo pecado.

14.2.45

शुम्भनी द्यावापृथिवी अन्तिसुम्ने महिव्रते ।
आपः सप्त सुस्रुवुर्देवीस्ता नो मुञ्चन्त्वंहसः ॥ १४.२.४५ ॥

Cielo y tierra, que adornan, moradores en el favor y en los grandes votos; siete aguas divinas fluyeron — que nos liberen del pecado.

14.2.46

सूर्यायै देवेभ्यो मित्राय वरुणाय च ।
ये भूतस्य प्रचेतसस्तेभ्य इदमकरं नमः ॥ १४.२.४६ ॥

A Sūryā, a los dioses, a Mitra y a Varuṇa — y a aquellos sabios de lo que ha llegado a ser — a ellos he rendido este homenaje.

14.2.47

य ऋते चिदभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः ।
संधाता संधिं मघवा पुरूवसुर्निष्कर्ता विह्रुतं पुनः ॥ १४.२.४७ ॥

Quien, sin causa, aparta de antiguo las aflicciones que atraviesan las clavículas — el unificador, el generoso Maghavān de muchos bienes, es el restaurador que vuelve a colocar lo dislocado.

14.2.48

अपास्मत्तम उच्छतु नीलं पिशङ्गमुत लोहितं यत् ।
निर्दहनी या पृषातक्यस्मिन् तां स्थाणावध्या सजामि ॥ १४.२.४८ ॥

Que aquella oscuridad se aleje de nosotros — la azul, la leonada y la roja; a la abrasadora Pṛṣātakī la ato firme a este poste.

14.2.49

यावतीः कृत्या उपवासने यावन्तो राज्ञो वरुणस्य पाशाः ।
व्यृद्धयो या असमृद्धयो या अस्मिन् ता स्थाणावधि सादयामि ॥ १४.२.४९ ॥

Cuantas hechicerías hay en el lugar de ayuno, cuantos lazos del rey Varuṇa existen, cuanto decae y no prospera — todo esto lo asiento sobre este poste.

14.2.50

या मे प्रियतमा तनूः सा मे बिभाय वाससः ।
तस्याग्रे त्वं वनस्पते नीविं कृणुष्व मा वयं रिषाम ॥ १४.२.५० ॥

Mi cuerpo más amado se asustó por la vestidura. Oh señor del bosque, haz el nudo delante de él, para que no sufrramos daño.

14.2.51

ये अन्ता यावतीः सिचो य ओतवो ये च तन्तवः ।
वासो यत्पत्नीभिरुतं तन् न स्योनमुप स्पृशात् ॥ १४.२.५१ ॥

Cuantos extremos, pliegues, tramas e hilos hay — la vestidura tejida por las esposas: que no nos toque, siendo no auspiciosa.

14.2.52

उशतीः कन्यला इमाः पितृलोकात्पतिं यतीः ।
अव दीक्षामसृक्षत स्वाहा ॥ १४.२.५२ ॥

Estas doncellas anhelantes, yendo del mundo de los padres hacia el esposo, han soltado el voto — svāhā.

14.2.53

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
वर्चो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५३ ॥

Enviado por Bṛhaspati, esto lo sostuvieron todos los dioses. Con aquel vigor (varcas) que ha entrado en las vacas, unimos a esta.

14.2.54

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
तेजो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५४ ॥

Enviado por Bṛhaspati, esto lo sostuvieron todos los dioses. Con aquel resplandor (tejas) que ha entrado en las vacas, unimos a esta.

14.2.55

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
भजो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५५ ॥

Enviado por Bṛhaspati, esto lo sostuvieron todos los dioses. Con aquella porción (bhaja) que ha entrado en las vacas, unimos a esta.

14.2.56

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
यशो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५६ ॥

Enviado por Bṛhaspati, esto lo sostuvieron todos los dioses. Con aquella gloria (yaśas) que ha entrado en las vacas, unimos a esta.

14.2.57

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
पयो गोषु प्रविष्टं यत्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५७ ॥

Enviado por Bṛhaspati, esto lo sostuvieron todos los dioses. Con aquel alimento lácteo (payas) que ha entrado en las vacas, unimos a esta.

14.2.58

बृहस्पतिनावसृष्टां विश्वे देवा अधारयन् ।
रसो गोषु प्रविष्टो यस्तेनेमां सं सृजामसि ॥ १४.२.५८ ॥

Enviado por Bṛhaspati, esto lo sostuvieron todos los dioses. Con aquel jugo y esencia (rasa) que ha entrado en las vacas, unimos a esta.

14.2.59

यदीमे केशिनो जना गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वन्तोऽघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.५९ ॥

Si estas personas de cabello largo en tu casa danzaron llorando, causando desgracia, que Agni y Savitṛ te liberen de ese pecado.

14.2.60

यदीयं दुहिता तव विकेश्यरुदद्गृहे रोदेन कृण्वत्यघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६० ॥

Si esta hija tuya, con el cabello suelto, lloró en la casa causando desgracia, que Agni y Savitṛ te liberen de ese pecado.

14.2.61

यज्जामयो यद्युवतयो गृहे ते समनर्तिषू रोदेन कृण्वतीरघम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६१ ॥

Si tus parientas y jóvenes danzaron en la casa llorando, causando desgracia, que Agni y Savitṛ te liberen de ese pecado.

14.2.62

यत्ते प्रजायां पशुषु यद्वा गृहेषु निष्ठितमघकृद्भिरघं कृतम् ।
अग्निष्ट्वा तस्मादेनसः सविता च प्र मुञ्चताम् ॥ १४.२.६२ ॥

Cualquier pecado que se asiente en tu descendencia, en tu ganado o en las casas, y cualquier pecado cometido por los malhechores, que Agni y Savitṛ te liberen de ese pecado.

14.2.63

इयं नार्युप ब्रूते पूल्यान्यावपन्तिका ।
दीर्घायुरस्तु मे पतिर्जीवाति शरदः शतम् ॥ १४.२.६३ ॥

Esta mujer, esparciendo cascarillas, dice: que mi esposo tenga larga vida y viva cien otoños.

14.2.64

इहेमाविन्द्र सं नुद चक्रवाकेव दंपती ।
प्रजयैनौ स्वस्तकौ विश्वमायुर्व्यश्नुताम् ॥ १४.२.६४ ॥

Indra, une aquí a estos dos como a las aves cakravāka; con descendencia y bendecidos, que estos dos alcancen la vida entera.

14.2.65

यदासन्द्यामुपधाने यद्वोपवासने कृतम् ।
विवाहे कृत्यां यां चक्रुरास्नाने तां नि दध्मसि ॥ १४.२.६५ ॥

Lo que se hizo en el asiento, en la almohada o en el lecho, la kṛtyā que hicieron en la boda y en el baño: eso la depositamos aquí.

14.2.66

यद्दुष्कृतं यच्छमलं विवाहे वहतौ च यत् ।
तत्संभलस्य कम्बले मृज्महे दुरितं वयम् ॥ १४.२.६६ ॥

Lo que hubo de mal hecho y de impureza en la boda y en la procesión nupcial, lo purificamos en la manta del saṃbhala; nosotros la desgracia (durita).

14.2.67

संभले मलं सादयित्वा कम्बले दुरितं वयम् ।
अभूम यज्ञियाः शुद्धाः प्र ण आयूंषि तारिषत् ॥ १४.२.६७ ॥

Habiendo colocado la impureza en el saṃbhala y la desgracia en la manta, nos hemos vuelto dignos del sacrificio y puros; que él haga pasar nuestras vidas.

14.2.68

कृत्रिमः कण्टकः शतदन् य एषः ।
अपास्याः केश्यं मलमप शीर्षण्यं लिखात् ॥ १४.२.६८ ॥

Esta espina artificial de cien dientes: que se aparte la impureza del cabello y de la cabeza; que la raspe y la saque.

14.2.69

अङ्गादङ्गाद्वयमस्या अप यक्ष्मं नि दध्मसि ।
तन् मा प्रापत्पृथिवीं मोत देवान् दिवं मा प्रापदुर्वन्तरिक्षम् ।
अपो मा प्रापन् मलमेतदग्ने यमं मा प्रापत्पितॄंश्च सर्वान् ॥ १४.२.६९ ॥

De cada miembro de ella depositamos lejos la enfermedad consuntiva (yakṣma). Que no me alcance a mí, ni a la tierra, ni a los dioses, ni al cielo; que no alcance la vasta atmósfera. Que las aguas no alcancen esta impureza; oh Agni, que no alcance a Yama ni a todos los padres.