अथर्ववेद · सूक्त 18.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
18.2.1
यमाय सोमः पवते यमाय क्रियते हविः ।
यमं ह यज्ञो गच्छत्यग्निदूतो अरंकृतः ॥ १८.२.१ ॥
यमासाठी सोम वाहतो; यमासाठी हविर्द्रव्य तयार केले जाते. अग्नीला दूत करून, नीट सजवलेला यज्ञ निश्चितच यमाकडे जातो.
18.2.2
यमाय मधुमत्तमं जुहोता प्र च तिष्ठत ।
इदं नम ऋषिभ्यः पूर्वजेभ्यः पूर्वेभ्यः पथिकृद्भ्यः ॥ १८.२.२ ॥
यमासाठी अत्यंत मधुर आहुती अर्पण करा; उठून उभे राहा. हा नमस्कार पूर्वज ऋषींना, पूर्वीच्यांना आणि मार्ग तयार करणाऱ्यांना आहे.
18.2.3
यमाय घृतवत्पयो राज्ञे हविर्जुहोतन ।
स नो जीवेष्वा यमेद्दीर्घमायुः प्र जीवसे ॥ १८.२.३ ॥
यम राजासाठी तूप घातलेले दूध आणि हविर्द्रव्य अर्पण करा. तो आम्हा जिवंतांना जगण्यासाठी दीर्घायुष्य देवो.
18.2.4
मैनमग्ने वि दहो माभि शूशुचो मास्य त्वचं चिक्षिपो मा शरीरम् ।
शृतं यदा करसि जातवेदोऽथेमेनं प्र हिणुतात्पितॄंरुप ॥ १८.२.४ ॥
हे अग्नी, याला जाळू नकोस, होरपळू नकोस; याची त्वचा फेकू नकोस, शरीर सोडू नकोस. हे जातवेदा, तू याला शिजवून झाल्यावर, याला पितरांकडे पाठव.
18.2.5
यदा शृतं कृणवो जातवेदोऽथेममेनं परि दत्तात्पितृभ्यः ।
यदो गछात्यसुनीतिमेतामथ देवानां वशनीर्भवाति ॥ १८.२.५ ॥
हे जातवेदा, जेव्हा तू याला शिजवशील, तेव्हा याला पितरांच्या स्वाधीन कर. जेव्हा तो या प्राणमार्गाने जातो, तेव्हा तो देवांना प्रिय होतो.
18.2.6
त्रिकद्रुकेभिः पवते षडुर्वीरेकमिद्बृहत् ।
त्रिष्टुब्गायत्री छन्दांसि सर्वा ता यम आर्पिता ॥ १८.२.६ ॥
तीन द्रुक-पात्रांसह (सोम) वाहतो; सहा विस्तीर्ण लोक, एकच महान. त्रिष्टुभ्, गायत्री इत्यादी सर्व छंद त्यांच्यातच, यमामध्येच स्थापित आहेत.
18.2.7
सूर्यं चक्षुषा गच्छ वातमात्मना दिवं च गच्छ पृथिवीं च धर्मभिः ।
अपो वा गच्छ यदि तत्र ते हितमोषधीषु प्रति तिष्ठा शरीरैः ॥ १८.२.७ ॥
डोळ्यांनी सूर्याकडे जा, प्राणाने वायूकडे; धर्मांनी द्युलोक आणि पृथ्वीकडे जा. तेथे तुला हितकर असेल तर पाण्याकडे जा, किंवा औषधींमध्ये आपल्या शरीरांसह स्थिर रहा.
18.2.8
अजो भागस्तपसस्तं तपस्व तं ते शोचिस्तपतु तं ते अर्चिः ।
यास्ते शिवास्तन्वो जातवेदस्ताभिर्वहैनं सुकृतामु लोकम् ॥ १८.२.८ ॥
अजभाग तपाचा भाग आहे; त्याला तप, तुझी ज्वाला त्याला तापवो, तुझी दीप्ती त्याला तापवो. हे जातवेदा, तुझ्या जी शिव रूपे आहेत त्यांच्याद्वारे याला सुकृतांच्या लोकात घेऊन जा.
18.2.9
यास्ते शोचयो रंहयो जातवेदो याभिरापृणासि दिवमन्तरिक्षम् ।
अजं यन्तमनु ताः समृण्वतामथेतराभिः शिवतमाभिः शृतं कृधि ॥ १८.२.९ ॥
हे जातवेदा, तुझ्या ज्या ज्वाला आणि वेगवान दीप्ती आहेत, ज्यांनी तू द्युलोक आणि अंतरिक्ष भरतोस, त्या जाणाऱ्या अजाच्या मागे जाऊन त्याला मिळोत; मग इतर अत्यंत शिव ज्वालांनी त्याला शिजवून सिद्ध कर.
18.2.10
अव सृज पुनरग्ने पितृभ्यो यस्त आहुतश्चरति स्वधावान् ।
आयुर्वसान उप यातु शेषः सं गच्छतां तन्वा सुवर्चाः ॥ १८.२.१० ॥
हे अग्नी, तुझ्याद्वारे आहुत होऊन स्वधावान होऊन जो संचार करतो त्याला पुन्हा पितरांसाठी सोड. आयुष्य धारण केलेला शेष जवळ येवो; सुंदर तेजाचा तो शरीरासह मिळो.
18.2.11
अति द्रव श्वानौ सारमेयौ चतुरक्षौ शबलौ साधुना पथा ।
अधा पितॄन्त्सुविदत्रामपीहि यमेन ये सधमादं मदन्ति ॥ १८.२.११ ॥
चांगल्या मार्गाने सरमेचे पुत्र, चार डोळ्यांचे चितकबरे दोन श्वान ओलांड. मग सुविदत्राकडे, यमासह सधमादात आनंद घेणाऱ्या पितरांकडे परत ये.
18.2.12
यौ ते श्वानौ यम रक्षितारौ चतुरक्षौ पथिषदी नृचक्षसा ।
ताभ्यां राजन् परि धेह्येनं स्वस्त्यस्मा अनमीवं च धेहि ॥ १८.२.१२ ॥
हे यमा, तुझे जे दोन रक्षक श्वान, चार डोळ्यांचे, मार्गावर बसलेले आणि मनुष्यांकडे पाहणारे आहेत, हे राजन्, त्यांच्यासह याला रक्षणात ठेव; याला कल्याण व रोगरहितता दे.
18.2.13
उरूणसावसुतृपावुदुम्बलौ यमस्य दूतौ चरतो जनामनु ।
तावस्मभ्यं दृशये सूर्याय पुनर्दातामसुमद्येह भद्रम् ॥ १८.२.१३ ॥
रुंद नाकाचे, प्राणांनी तृप्त होणारे, तांबूस असे यमाचे दोन दूत माणसांमध्ये संचार करतात; ते दोघे आम्हाला पाहण्यासाठी व सूर्यासाठी येथे प्राणासह पुन्हा कल्याण देवोत.
18.2.14
सोम एकेभ्यः पवते घृतमेक उपासते ।
येभ्यो मधु प्रधावति तांश्चिदेवापि गच्छतात् ॥ १८.२.१४ ॥
सोम काहींसाठी वाहतो, तर काही घृताची उपासना करतात; ज्यांच्याकडे मध धावत जातो, त्यांच्याकडेच तो देखील जावो.
18.2.15
ये चित्पूर्व ऋतसाता ऋतजाता ऋतावृधः ।
ऋषीन् तपस्वतो यम तपोजामपि गच्छतात् ॥ १८.२.१५ ॥
जे पूर्वीचे ऋताने जिंकलेले, ऋतापासून जन्मलेले, ऋत वाढवणारे आहेत, हे यमा, तपस्वी ऋषींकडे, तपापासून जन्मलेल्यांकडे तोही जावो.
18.2.16
तपसा ये अनाधृष्यास्तपसा ये स्वर्ययुः ।
तपो ये चक्रिरे महस्तांश्चिदेवापि गच्छतात् ॥ १८.२.१६ ॥
जे तपाने अजिंक्य झाले, जे तपाने स्वर्गाला गेले, ज्यांनी महान तप केले, त्यांच्याकडेच तोही जावो.
18.2.17
ये युध्यन्ते प्रधनेषु शूरासो ये स्वर्तनूत्यजः ।
ये वा सहस्रदक्षिणास्तां चिदेवापि गच्छतात् ॥ १८.२.१७ ॥
जे शूर वीर धनासाठी युद्धात लढतात, जे स्वर्गासाठी देह त्यागतात, किंवा जे सहस्र दक्षिणा देतात, त्यांच्याकडेच तोही जावो.
18.2.18
सहस्रणीथाः कवयो ये गोपायन्ति सूर्यम् ।
ऋषीन् तपस्वतो यम तपोजामपि गच्छतात् ॥ १८.२.१८ ॥
जे सहस्र स्तुतींचे कवी सूर्याचे रक्षण करतात, तपस्वी ऋषींचे रक्षण करतात, हे यमा, तपापासून जन्मलेल्यांकडेही तो जावो.
18.2.19
स्योनास्मै भव पृथिव्यनृक्षरा निवेशनी ।
यछास्मै शर्म सप्रथाः ॥ १८.२.१९ ॥
हे पृथिवी, याच्यासाठी सुखकारी हो; काट्यांविरहित आणि विश्रांतीचे स्थान हो; याला विस्तीर्ण आश्रय दे.
18.2.20
असंबाधे पृथिव्या उरौ लोके नि धीयस्व ।
स्वधा याश्चकृषे जीवन् तास्ते सन्तु मधुश्चुतः ॥ १८.२.२० ॥
पृथ्वीच्या संकोचरहित, विस्तीर्ण लोकात तू स्थिर हो; तू जिवंत असताना जे स्वधा केलेस, त्या तुझ्यासाठी मधु पाझरणाऱ्या असोत.
18.2.21
ह्वयामि ते मनसा मन इहेमान् गृहामुप जुजुषाण एहि ।
सं गच्छस्व पितृभिः सं यमेन स्योनास्त्वा वाता उप वान्तु शग्माः ॥ १८.२.२१ ॥
मनाने तुझे मन इथे बोलावतो; ही घरे उपभोगत ये. पितरांशी आणि यमाशी मिळ; सुखकर, मनोहर वारे तुझ्याजवळ वाहोत.
18.2.22
उत्त्वा वहन्तु मरुत उदवाहा उदप्रुतः ।
अजेन कृण्वन्तः शीतं वर्षेणोक्षन्तु बालिति ॥ १८.२.२२ ॥
मरुत् तुला वर पेरोत; वर नेणारे व उसळणारे तुला उंच नेवोत; बकऱ्यासह शीतलता करून पावसाने शिंपोत, बालिति.
18.2.23
उदह्वमायुरायुषे क्रत्वे दक्षाय जीवसे ।
स्वान् गच्छतु ते मनो अधा पितॄंरुप द्रव ॥ १८.२.२३ ॥
आयुष्यासाठी, संकल्पासाठी, बलासाठी, जगण्यासाठी वर ऊठ; तुझे मन आप्तांकडे जावो; मग पितरांकडे धाव.
18.2.24
मा ते मनो मासोर्माङ्गानां मा रसस्य ते ।
मा ते हास्त तन्वः किं चनेह ॥ १८.२.२४ ॥
तुझे मन, तुझा प्राण, तुझे अवयव आणि तुझा रस — येथे तुझ्या शरीरातून काहीही कमी होऊ नये.
18.2.25
मा त्वा वृक्षः सं बाधिष्ट मा देवी पृथिवी मही ।
लोकं पितृषु वित्त्वैधस्व यमराजसु ॥ १८.२.२५ ॥
वृक्ष तुला दाबू नये, महान देवी पृथ्वीही दाबू नये. पितरांचे लोक मिळवून यमराजाजवळ तू समृद्ध हो.
18.2.26
यत्ते अङ्गमतिहितं पराचैरपानः प्राणो य उ वा ते परेतः ।
तत्ते संगत्य पितरः सनीडा घासाद्घासं पुनरा वेशयन्तु ॥ १८.२.२६ ॥
तुझा जो अवयव दूर ठेवला गेला, तुझे अपान व प्राण जे दूर गेले — ते सर्व एकत्र करून एकाच घरटयातील पितर तुला परत देवोत, अन्नातून अन्नात तुला पुन्हा स्थापित करोत.
18.2.27
अपेमं जीवा अरुधन् गृहेभ्यस्तं निर्वहत परि ग्रामादितः ।
मृत्युर्यमस्यासीद्दूतः प्रचेता असून् पितृभ्यो गमयां चकार ॥ १८.२.२७ ॥
जिवंत लोकांनी हिला घरांपासून दूर अडवले आहे; हिला येथून गावाभोवती बाहेर घेऊन जा. यमाचा दूत, विवेकी मृत्यू, प्राणांना पितरांकडे पाठवून चुकला आहे.
18.2.28
ये दस्यवः पितृषु प्रविष्टा ज्ञातिमुखा अहुतादश्चरन्ति ।
परापुरो निपुरो ये भरन्त्यग्निष्टान् अस्मात्प्र धमाति यज्ञात् ॥ १८.२.२८ ॥
पितरांमध्ये शिरलेले दरोडेखोर, नातेवाइकांची मुखे धारण करणारे, न अर्पिलेले अन्न खाणारे फिरतात, जे पुढे-मागे ओझे वाहतात — त्यांना अग्नी या यज्ञातून फुंकून दूर करो.
18.2.29
सं विशन्त्विह पितरः स्वा नः स्योनं कृण्वन्तः प्रतिरन्त आयुः ।
तेभ्यः शकेम हविषा नक्षमाणा ज्योग्जीवन्तः शरदः पुरूचीः ॥ १८.२.२९ ॥
आमचे स्वतःचे पितर येथे एकत्र प्रवेश करोत; आम्हाला सुख देऊन आयुष्य वाढवोत. त्यांच्यासाठी हविष्याने जवळ जाऊन आम्ही अनेक शरद ऋतू जगण्यास समर्थ होवो.
18.2.30
यां ते धेनुं निपृणामि यमु क्षीर ओदनम् ।
तेना जनस्यासो भर्ता योऽत्रासदजीवनः ॥ १८.२.३० ॥
तुझ्यासाठी ती धेनू आणि दुधातील ओदन मी अर्पितो; त्याद्वारे तू लोकांचा पालनकर्ता हो; येथे जे निर्जीव असेल तेही (तुझेच).
18.2.31
अश्वावतीं प्र तर या सुशेवा र्क्षाकं वा प्रतरं नवीयः ।
यस्त्वा जघान वध्यः सो अस्तु मा सो अन्यद्विदत भागधेयम् ॥ १८.२.३१ ॥
अश्ववतीला पैलतीरावर ने, जी सुखदायी आहे; किंवा ऋक्षाकापेक्षा दूरच्या नवीनाला; ज्याने तुला मारले तो वध्य होवो; त्याला दुसरा वाटा मिळू नये.
18.2.32
यमः परोऽवरो विवस्वान् ततः परं नाति पश्यामि किं चन ।
यमे अध्वरो अधि मे निविष्टो भुवो विवस्वान् अन्वाततान ॥ १८.२.३२ ॥
यम श्रेष्ठ आहे, विवस्वान कनिष्ठ; त्यापलीकडे मी काहीच पाहत नाही. यमात माझा यज्ञ स्थापित आहे; विवस्वानाने जग विस्तारले.
18.2.33
अपागूहन्न् अमृतां मर्त्येभ्यः कृत्वा सवर्णामदधुर्विवस्वते ।
उताश्विनावभरद्यत्तदासीदजहादु द्वा मिथुना सरण्यूः ॥ १८.२.३३ ॥
त्यांनी मर्त्यांपासून अमृत लपवले; सवर्णा करून विवस्वानाला दिले. अश्विनांनाही त्याने आणले; ते असताना सरण्यूने दोन जोडपी सोडली.
18.2.34
ये निखाता ये परोप्ता ये दग्धा ये चोद्धिताः ।
सर्वांस्तान् अग्न आ वह पितॄन् हविषे अत्तवे ॥ १८.२.३४ ॥
जे पुरले गेले, दूर विखुरले गेले, जे जाळले गेले आणि जे वर उचलले गेले — त्या सर्वांना, हे अग्नी, हविर्भोजनासाठी येथे आण, पितरांना.
18.2.35
ये अग्निदग्धा ये अनग्निदग्धा मध्ये दिवः स्वधया मादयन्ते ।
त्वं तान् वेत्थ यदि ते जातवेदः स्वधया यज्ञं स्वधितिं जुषन्ताम् ॥ १८.२.३५ ॥
जे अग्नीने जाळले गेले आणि जे अग्नीने जाळले गेले नाहीत, ते द्युलोकाच्या मध्ये स्वधेने आनंदित होतात. हे जातवेदा, तू त्यांना जाणत असशील तर त्यांनी स्वधेने यज्ञ व स्वधिती स्वीकारावे.
18.2.36
शं तप माति तपो अग्ने मा तन्वं तपः ।
वणेषु शुष्मो अस्तु ते पृथिव्यामस्तु यद्धरः ॥ १८.२.३६ ॥
हे अग्नी, सौम्यपणे जाळ; शरीर अतिशय तापवू नकोस. जखमांत तुझे बळ असो; पृथ्वीवर तुझी उग्र ज्वाला असो.
18.2.37
ददाम्यस्मा अवसानमेतद्य एष आगन् मम चेदभूदिह ।
यमश्चिकित्वान् प्रत्येतदाह ममैष राय उप तिष्ठतामिह ॥ १८.२.३७ ॥
यासाठी हे विश्रांतिस्थान मी देतो; येथे आलेला हा माझा असेल तर. विवेकी यम याच्या बदल्यात म्हणतो: माझे हे धन येथे जवळ राहो.
18.2.38
इमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै ।
शते शरत्सु नो पुरा ॥ १८.२.३८ ॥
हे माप आम्ही मोजतो, पुढचे काही आमच्यापासून कमी होऊ नये म्हणून; शंभर शरद ऋतूंपर्यंत, आमच्या पूर्वीच.
18.2.39
प्रेमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै ।
शते शरत्सु नो पुरा ॥ १८.२.३९ ॥
हे माप आम्ही पुढे मोजतो, पुढचे काही आमच्यापासून कमी होऊ नये म्हणून; शंभर शरद ऋतूंपर्यंत, आमच्या पूर्वीच.
18.2.40
अपेमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै ।
शते शरत्सु नो पुरा ॥ १८.२.४० ॥
हे माप आम्ही मागे मोजतो, पुढचे काही आमच्यापासून कमी होऊ नये म्हणून; शंभर शरद ऋतूंपर्यंत, आमच्या पूर्वीच.
18.2.41
वीमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै ।
शते शरत्सु नो पुरा ॥ १८.२.४१ ॥
हे माप आम्ही आडवे-तिडवे मोजतो, पुढचे काही आमच्यापासून कमी होऊ नये म्हणून; शंभर शरद ऋतूंपर्यंत, आमच्या पूर्वीच.
18.2.42
निरिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै ।
शते शरत्सु नो पुरा ॥ १८.२.४२ ॥
ही मात्रा आम्ही मोजतो, परलोकाप्रमाणे ती नष्ट होऊ नये म्हणून; शंभर शरद ऋतूंपर्यंत आमचे (आयुष्य टिकावे).
18.2.43
उदिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै ।
शते शरत्सु नो पुरा ॥ १८.२.४३ ॥
ही मात्रा वर उचलून आम्ही मोजतो, परलोकाप्रमाणे ती नष्ट होऊ नये म्हणून; शंभर शरद ऋतूंपर्यंत आमचे (आयुष्य टिकावे).
18.2.44
समिमां मात्रां मिमीमहे यथापरं न मासातै ।
शते शरत्सु नो पुरा ॥ १८.२.४४ ॥
ही मात्रा एकत्र मोजतो, परलोकाप्रमाणे ती नष्ट होऊ नये म्हणून; शंभर शरद ऋतूंपर्यंत आमचे (आयुष्य टिकावे).
18.2.45
अमासि मात्रां स्वरगामायुष्मान् भूयासम् ।
यथापरं न मासातै शते शरत्सु नो पुरा ॥ १८.२.४५ ॥
मी ही मात्रा मोजतो, स्वर्गगामी दीर्घायुषी मी होवो; परलोकाप्रमाणे (ती नष्ट न होता), शंभर शरद ऋतूंपर्यंत आमचे (आयुष्य टिकावे).
18.2.46
प्राणो अपानो व्यान आयुश्चक्षुर्दृशये सूर्याय ।
अपरिपरेण पथा यमराज्ञः पितॄन् गच्छ ॥ १८.२.४६ ॥
प्राण, अपान, व्यान, आयुष्य, चक्षू — पाहण्यासाठी, सूर्यासाठी. न फिरणाऱ्या मार्गाने यमराजाच्या पितरांकडे जा.
18.2.47
ये अग्रवः शशमानाः परेयुर्हित्वा द्वेषांस्यनपत्यवन्तः ।
ते द्यामुदित्याविदन्त लोकं नाकस्य पृष्ठे अधि दीध्यानाः ॥ १८.२.४७ ॥
जे पूर्वज प्रयत्न करून गेले, द्वेष सोडून, अपत्यहीन असूनही — ते आकाश ओलांडून लोक प्राप्त झाले, स्वर्गाच्या पाठीवर तेजस्वी होऊन.
18.2.48
उदन्वती द्यौरवमा पीलुमतीति मध्यमा ।
तृतीया ह प्रद्यौरिति यस्यां पितर आसते ॥ १८.२.४८ ॥
पाण्याने भरलेले आकाश सर्वात खालचे; पीलूने भरलेले मध्यम; तिसरे प्रद्यौ म्हणतात, जिथे पितर बसतात.
18.2.49
ये न पितुः पितरो ये पितामहा य आविविशुरुर्वन्तरिक्षम् ।
य आक्षियन्ति पृथिवीमुत द्यां तेभ्यः पितृभ्यो नमसा विधेम ॥ १८.२.४९ ॥
वडिलांचे पितर नसलेले, आजोबा, विशाल अंतरिक्षात प्रवेशलेले, पृथ्वी व द्युलोक व्यापणारे — त्या पितरांना आपण नमस्काराने पूजू.
18.2.50
इदमिद्वा उ नापरं दिवि पश्यसि सूर्यम् ।
माता पुत्रं यथा सिचाभ्येनं भूम ऊर्णुहि ॥ १८.२.५० ॥
हेच, याहून वेगळे काही नाही — द्युलोकात तू सूर्य पाहतोस. आई मुलाला वस्त्राने झाकते तसे, हे भूमी, याला झाक.
18.2.51
इदमिद्वा उ नापरं जरस्यन्यदितोऽपरम् ।
जाया पतिमिव वाससाभ्येनं भूम ऊर्णुहि ॥ १८.२.५१ ॥
हेच, याहून वेगळे काही नाही — म्हातारपणी इथून दुसरेच. पत्नी पतीला वस्त्राने झाकते तसे, हे भूमी, याला झाक.
18.2.52
अभि त्वोर्णोमि पृथिव्या मातुर्वस्त्रेण भद्रया ।
जीवेषु भद्रं तन् मयि स्वधा पितृषु सा त्वयि ॥ १८.२.५२ ॥
मी तुला पृथ्वीमातेच्या मंगल वस्त्राने झाकतो. जीवांमधील कल्याण माझ्यात असो; पितरांमधील स्वधा तुझ्यात असो.
18.2.53
अग्नीषोमा पथिकृता स्योनं देवेभ्यो रत्नं दधथुर्वि लोकम् ।
उप प्रेष्यन्तं पूषणं यो वहात्यञ्जोयानैः पथिभिस्तत्र गच्छतम् ॥ १८.२.५३ ॥
हे अग्नी आणि सोमा, मार्ग घडवणाऱ्यांनो, देवांसाठी सुखकर रत्न आणि विशाल लोक तुम्ही स्थापता. पाठवल्या जाणाऱ्या पूषणाला सरळ मार्गांनी नेणाऱ्याला तिथे न्या.
18.2.54
पूषा त्वेतश्च्यावयतु प्र विद्वान् अनष्टपशुर्भुवनस्य गोपाः ।
स त्वैतेभ्यः परि ददत्पितृभ्योऽग्निर्देवेभ्यः सुविदत्रियेभ्यः ॥ १८.२.५४ ॥
पूषा तुला येथून दूर करो; मार्ग जाणणारा, ज्याची गुरे हरवत नाहीत, जगाचा रक्षक. त्याने तुला या पितरांना सोपवावे; अग्नीने देवांना आणि दानशील जनांना सोपवावे.
18.2.55
आयुर्विश्वायुः परि पातु त्वा पूषा त्वा पातु प्रपथे पुरस्तात् ।
यत्रासते सुकृतो यत्र त ईयुस्तत्र त्वा देवः सविता दधातु ॥ १८.२.५५ ॥
आयुष्य, परिपूर्ण आयुष्य तुझे सर्वथा रक्षण करो; पूषा पुढच्या मार्गावर तुझे रक्षण करो. जिथे सुकृती बसतात आणि जिथे ते गेले, तिथे देव सविता तुला स्थापो.
18.2.56
इमौ युनज्मि ते वह्नी असुनीताय वोढवे ।
ताभ्यां यमस्य सादनं समितिश्चाव गच्छतात् ॥ १८.२.५६ ॥
हे दोन वाहक मी तुझ्यासाठी जुंपतो, प्राण नेणाऱ्यासाठी वाहून नेण्यासाठी. त्या दोघांसह तू यमाच्या आसनाकडे व सभेकडे जा.
18.2.57
एतत्त्वा वासः प्रथमं न्वागन्न् अपैतदूह यदिहाबिभः पुरा ।
इष्टापूर्तमनुसंक्राम विद्वान् यत्र ते दत्तं बहुधा विबन्धुषु ॥ १८.२.५७ ॥
प्रथम तुझ्याकडे आलेले हे वस्त्र आता काढ; इथे पूर्वी तू जे परिधान केलेस ते. इष्टापूर्ताचे अनुसरण कर, जाणणारा होऊन; जिथे तुझे दान बांधवांमध्ये अनेक प्रकारे दिले गेले आहे तिथे.
18.2.58
अग्नेर्वर्म परि गोभिर्व्ययस्व सं प्रोर्णुष्व मेदसा पीवसा च ।
नेत्त्वा धृष्णुर्हरसा जर्हृषाणो दधृग्विधक्षन् परीङ्खयातै ॥ १८.२.५८ ॥
अग्नीचे कवच किरणांनी स्वतःभोवती गुंडाळ; चरबी व समृद्धीने स्वतःला झाक. धैर्यवान, तेजाने पेटलेला, जाळणारा तो तुला सोडू नये, चहूकडे वेढून राहो.
18.2.59
दण्डं हस्तादाददानो गतासोः सह श्रोत्रेण वर्चसा बलेन ।
अत्रैव त्वमिह वयं सुवीरा विश्वा मृधो अभिमातीर्जयेम ॥ १८.२.५९ ॥
मृताच्या हातातून दंड घेणाऱ्या, श्रवण, तेज आणि बलासह तू येथेच राहा; आम्ही उत्तम वीरपुत्रांसह सर्व शत्रू आणि द्वेष करणाऱ्यांवर विजय मिळवू.
18.2.60
धनुर्हस्तादाददानो मृतस्य सह क्षत्रेण वर्चसा बलेन ।
समागृभाय वसु भूरि पुष्टमर्वाङ्त्वमेह्युप जीवलोकम् ॥ १८.२.६० ॥
मृताच्या हातातून धनुष्य घेणाऱ्या, क्षत्र, तेज आणि बलासह विपुल वैभव व पुष्टी एकत्र कर; तू इकडे ये, जीवलोकाजवळ ये.