أثارفافيدا · سوكتا 19.6
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
19.6.1
सहस्रबाहुः पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् ।
स भूमिं विश्वतो वृत्वात्यतिष्ठद्दशाङ्गुलम् ॥ १९.६.१ ॥
للبوروشا ألف ذراع وألف عين وألف قدم. يحيط بالأرض من كل جانب ويقف متجاوزًا إياها بعشرة أصابع.
19.6.2
त्रिभिः पद्भिर्द्यामरोहत्पादस्येहाभवत्पुनः ।
तथा व्यक्रामद्विष्वङशनानशने अनु ॥ १९.६.२ ॥
بثلاث أقدام صعد إلى السماء؛ وصارت قدمه الواحدة هنا من جديد. ثم امتد في كل الاتجاهات، على ما يأكل وما لا يأكل.
19.6.3
तावन्तो अस्य महिमानस्ततो ज्यायांश्च पूरुषः ।
पादोऽस्य विश्वा भूतानि त्रिपादस्यामृतं दिवि ॥ १९.६.३ ॥
هذه عظمته، والبوروشا أعظم من ذلك. قدمه الواحدة هي جميع الكائنات، وخلود ذي الأقدام الثلاثة في السماء.
19.6.4
पुरुष एवेदं सर्वं यद्भूतं यच्च भाव्यम् ।
उतामृतत्वस्येश्वरो यदन्येनाभवत्सह ॥ १९.६.४ ॥
كل هذا هو البوروشا نفسه، ما كان وما سيكون. وهو أيضًا سيد الخلود الذي ينمو مع الطعام.
19.6.5
यत्पुरुषं व्यदधुः कतिधा व्यकल्पयन् ।
मुखं किमस्य किं बाहू किमूरू पादा उच्यते ॥ १९.६.५ ॥
عندما قسّموا البوروشا، إلى كم جزءًا رتّبوه؟ ما الذي يُقال إنه فمه، وما ذراعاه، وما فخذاه وقدماه؟
19.6.6
ब्राह्मणोऽस्य मुखमासीद्बाहू राजन्योऽभवत् ।
मध्यं तदस्य यद्वैश्यः पद्भ्यां शूद्रो अजायत ॥ १९.६.६ ॥
صار البراهمي فمه، وصار الملك المحارب ذراعيه. أما وسطه فصار التاجر، ومن قدميه وُلد الخادم.
19.6.7
चन्द्रमा मनसो जातश्चक्षोः सूर्यो अजायत ।
मुखादिन्द्रश्चाग्निश्च प्राणाद्वायुरजायत ॥ १९.६.७ ॥
وُلد القمر من العقل، وُلدت الشمس من العين. ومن الفم وُلد إندرا وأغني، ومن النفس وُلد فايو.
19.6.8
नाभ्या आसीदन्तरिक्षं शीर्ष्णो द्यौः समवर्तत ।
पद्भ्यां भूमिर्दिशः श्रोत्रात्तथा लोकामकल्पयन् ॥ १९.६.८ ॥
من السرّة نشأ الفضاء الوسيط، ومن الرأس نشأت السماء. من القدمين الأرض، ومن الأذن الجهات؛ وهكذا صاغوا العوالم.
19.6.9
विराडग्रे समभवद्विराजो अधि पूरुषः ।
स जातो अत्यरिच्यत पश्चाद्भूमिमथो पुरः ॥ १९.६.९ ॥
في البداية نشأ فيراج، ومن فيراج نشأ البوروشا. وبعد أن وُلد تفوّق؛ ثم صنع الأرض، ثم ما هو أمام.
19.6.10
यत्पुरुषेण हविषा देवा यज्ञमतन्वत ।
वसन्तो अस्यासीदाज्यं ग्रीष्म इध्मः शरद्धविः ॥ १९.६.१० ॥
عندما أقام الآلهة القربان بالبوروشا قربانًا، كان الربيع زبده المصفّى، والصيف حطب الإيقاد، والخريف القربان.
19.6.11
तं यज्ञं प्रावृषा प्रौक्षन् पुरुषं जातमग्रशः ।
तेन देवा अयजन्त साध्या वसवश्च ये ॥ १९.६.११ ॥
في موسم المطر رشّوا ذلك البوروشا المولود أولًا، وهو القربان؛ وبه قرّب الآلهة والساديا والفاسو القربان.
19.6.12
तस्मादश्वा अजायन्त ये च के चोभयादतः ।
गावो ह जज्ञिरे तस्मात्तस्माज्जाता अजावयः ॥ १९.६.१२ ॥
منه وُلدت الخيول، وكل ما له أسنان من الجانبين؛ ومنه وُلدت البقر حقًا؛ ومنه وُلدت المعز والضأن.
19.6.13
तस्माद्यज्ञात्सर्वहुत ऋचः सामानि जज्ञिरे ।
छन्दो ह जज्ञिरे तस्माद्यजुस्तस्मादजायत ॥ १९.६.१३ ॥
من تلك القربان المقدَّم كليًّا وُلدت الـṛc والـsāman. ومنه وُلدت الأوزان، ومنه وُلد اليجوس.
19.6.14
तस्माद्यज्ञात्सर्वहुतः संभृतं पृषदाज्यम् ।
पशूंस्तांश्चक्रे वायव्यान् आरण्या ग्राम्याश्च ये ॥ १९.६.१४ ॥
من تلك القربان المقدَّم كليًّا جُمع خليط الرائب والسمن. وصنعوا تلك الحيوانات المنسوبة إلى فايو، البرية منها والداجنة.
19.6.15
सप्तास्यासन् परिधयस्त्रिः सप्त समिधः कृताः ।
देवा यद्यज्ञं तन्वाना अबध्नन् पुरुषं पशुम् ॥ १९.६.१५ ॥
كان له سبعة أعواد تطويق، وأُعدّت ثلاث مرات سبعة أعواد إشعال. لما بسط الآلهة القربان، ربطوا البوروشا كحيوان للذبح.
19.6.16
मूर्ध्नो देवस्य बृहतो अंशवः सप्त सप्ततीः ।
राज्ञः सोमस्याजायन्त जातस्य पुरुषादधि ॥ १९.६.१६ ॥
من رأس الإله العظيم وُلدت سبعٌ وسبعون شعاعًا. لملك سوما، من البوروشا المولود، وُلدت.