أثارفافيدا · سوكتا 2.12

2.12.1

द्यावापृथिवी उर्वन्तरिक्षं क्षेत्रस्य पत्न्युरुगायोऽद्भुतः ।
उतान्तरिक्षमुरु वातगोपं त इह तप्यन्तां मयि तप्यमाने ॥ २.१२.१ ॥

السماء والأرض، والفضاء الأوسط الواسع، سيدة الحقل، المحمودتان كثيرًا والعجيبتان؛ والفضاء الأوسط الواسع الذي تحرسه الريح — فلتشتعل هنا فيّ وأنا أشتعل.

इदं देवाः शृणुत ये यज्ञिया स्थ भरद्वाजो मह्यमुक्थानि शंसति ।
पाशे स बद्धो दुरिते नि युज्यतां यो अस्माकं मन इदं हिनस्ति ॥ २.१२.२ ॥

أيها الآلهة، أيتها المستحقة للقربان، اسمعوا هذا — إن بهارادفاجا يتلو لي الأُكثا. فليُربط في الفخ من يؤذي عقلنا هذا، وليُقرن إلى الشقاء.

इदमिन्द्र शृणुहि सोमप यत्त्वा हृदा शोचता जोहवीमि ।
वृश्चामि तं कुलिशेनेव वृक्षं यो अस्माकं मन इदं हिनस्ति ॥ २.१२.३ ॥

يا إندرا، شارب السوما، اسمع هذا — بقلب متّقد أدعوك. من يؤذي عقلنا هذا أقطعه كما تُقطع الشجرة بالصاعقة.

अशीतिभिस्तिसृभिः सामगेभिरादित्येभिर्वसुभिरङ्गिरोभिः ।
इष्टापूर्तमवतु नः पितॄणामामुं ददे हरसा दैव्येन ॥ २.१२.४ ॥

مع الثلاثة والثمانين مرتّلي السامان — الأديتيا والفاسو والأنغيراس — فلتحفظنا إشتابورتا الآباء؛ وذلك أمسكه بقوة إلهية.

द्यावापृथिवी अनु मा दीधीथां विश्वे देवासो अनु मा रभध्वम् ।
अङ्गिरसः पितरः सोम्यासः पापमार्छत्वपकामस्य कर्ता ॥ २.१२.५ ॥

السماء والأرض، أضيئا خلفي؛ يا جميع الآلهة، امسكوا بي من ورائي. آباء أنغيراس وآباء سومياس — فليصل الشر إلى فاعل النية السيئة.

अतीव यो मरुतो मन्यते नो ब्रह्म वा यो निन्दिषत्क्रियमाणम् ।
तपूंषि तस्मै वृजिनानि सन्तु ब्रह्मद्विषं द्यौरभिसंतपाति ॥ २.१२.६ ॥

يا مَرُوت، من يحتقرنا احتقاراً شديداً، أو يذمّ البراهمن الذي يُقام، فليكن له عذاب محرق وأفعال سيئة؛ وليحرقه الدّيّو (السماء) عدوّ البراهمن.

सप्त प्राणान् अष्टौ मन्यस्तांस्ते वृश्चामि ब्रह्मणा ।
अया यमस्य सादनमग्निदूतो अरंकृतः ॥ २.१२.७ ॥

بالبراهمن أقطع أنفاسه السبعة وأوتاره الثمانية؛ هكذا، والنار رسولاً، يُعدّ لمسكن يَما.

आ दधामि ते पदं समिद्धे जातवेदसि ।
अग्निः शरीरं वेवेष्ट्वसुं वागपि गच्छतु ॥ २.१२.८ ॥

أضع قدمك في الجاتافيداس المتّقد؛ فليلتفَّ بك أغني جسدَك، وليذهب الكلام مع النَّفَس.