अथर्ववेद · सूक्त 2.14

2.14.1

निःसालां धृष्णुं धिषणमेकवाद्यां जिघत्स्वम् ।
सर्वाश्चण्डस्य नप्त्यो नाशयामः सदान्वाः ॥ २.१४.१ ॥

आम्ही निःसालेला बाहेर काढतो; धीट, आक्रमक, एकटीच निंदा करणाऱ्या, गिळणाऱ्या अशा तिला. चण्डाच्या सर्व नाती, हे सदान्वांनो, आम्ही नष्ट करतो.

निर्वो गोष्ठादजामसि निरक्षान् निरुपानशात् ।
निर्वो मगुन्द्या दुहितरो गृहेभ्यश्चातयामहे ॥ २.१४.२ ॥

तुम्हांला गोठ्यातून आम्ही हाकलतो; अक्षधारींना आणि पादत्राणे घालणाऱ्यांना हाकलतो. मगुन्दीच्या कन्यांनो, तुम्हांला घरांतून आम्ही हाकलतो.

असौ यो अधराद्गृहस्तत्र सन्त्वराय्यः ।
तत्र सेदिर्न्युच्यतु सर्वाश्च यातुधान्यः ॥ २.१४.३ ॥

जे खालचे घर आहे, तिथे अराय्य असोत. तिथे सेदि खाली बसो; सर्व यातुधानीही तसेच.

भूतपतिर्निरजत्विन्द्रश्चेतः सदान्वाः ।
गृहस्य बुध्न आसीनास्ता इन्द्रो वज्रेणाधि तिष्ठतु ॥ २.१४.४ ॥

भूतपती हाकलो; इंद्रही हाकलो, हे चेतः सदान्वांनो. घराच्या मुळाशी बसलेल्यांवर इंद्र वज्राने उभा राहो.

यदि स्थ क्षेत्रियाणां यदि वा पुरुषेषिताः ।
यदि स्थ दस्युभ्यो जाता नश्यतेतः सदान्वाः ॥ २.१४.५ ॥

तुम्ही क्षेत्रिय (रोग) असाल, किंवा पुरुषांनी पाठवलेल्या असाल, किंवा दरोडेखोरांपासून जन्मलेल्या असाल — हे सदान्वांनो, येथून नष्ट व्हा.

परि धामान्यासामाशुर्गाष्ठामिवासरम् ।
अजैषं सर्वान् आजीन् वो नश्यतेतः सदान्वाः ॥ २.१४.६ ॥

त्यांच्या निवासांभोवती, वेगाने गोठ्याला वेढावे तसे — तुमचे सर्व लढे मी जिंकले आहेत. हे सदान्वांनो, येथून नष्ट व्हा.