ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 2.14

2.14.1

निःसालां धृष्णुं धिषणमेकवाद्यां जिघत्स्वम् ।
सर्वाश्चण्डस्य नप्त्यो नाशयामः सदान्वाः ॥ २.१४.१ ॥

ଆମେ ନିଃସାଳାକୁ ବାହାର କରୁ; ଦୃଢ଼, ଆକ୍ରମଣକାରୀ, ଏକମାତ୍ର ନିନ୍ଦୁକ, ଗ୍ରାସକାରିଣୀକୁ। ଚଣ୍ଡର ସମସ୍ତ ନାତୁଣୀଙ୍କୁ, ହେ ସଦାନ୍ୱାଗଣ, ଆମେ ନଷ୍ଟ କରୁ।

निर्वो गोष्ठादजामसि निरक्षान् निरुपानशात् ।
निर्वो मगुन्द्या दुहितरो गृहेभ्यश्चातयामहे ॥ २.१४.२ ॥

ତୁମକୁ ଗୋଶାଳାରୁ ଆମେ ତଡ଼ୁ; ଅକ୍ଷଧାରୀ ଓ ପାଦୁକା ପିନ୍ଧିବାଙ୍କୁ ତଡ଼ୁ। ମଗୁନ୍ଦୀର କନ୍ୟାଗଣ, ତୁମକୁ ଘରରୁ ଆମେ ତଡ଼ୁ।

असौ यो अधराद्गृहस्तत्र सन्त्वराय्यः ।
तत्र सेदिर्न्युच्यतु सर्वाश्च यातुधान्यः ॥ २.१४.३ ॥

ଯେଉଁ ତଳ ଘର ଅଛି, ସେଠାରେ ଅରାୟ୍ୟମାନେ ରହନ୍ତୁ। ସେଠାରେ ସେଦି ତଳକୁ ବସୁ; ସମସ୍ତ ଯାତୁଧାନୀ ମଧ୍ୟ।

भूतपतिर्निरजत्विन्द्रश्चेतः सदान्वाः ।
गृहस्य बुध्न आसीनास्ता इन्द्रो वज्रेणाधि तिष्ठतु ॥ २.१४.४ ॥

ଭୂତପତି ତଡ଼ୁ; ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତଡ଼ୁ, ହେ ଚେତଃ ସଦାନ୍ୱାଗଣ। ଘରର ମୂଳରେ ବସିଥିବାଙ୍କ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରରେ ଠିଆ ହେଉ।

यदि स्थ क्षेत्रियाणां यदि वा पुरुषेषिताः ।
यदि स्थ दस्युभ्यो जाता नश्यतेतः सदान्वाः ॥ २.१४.५ ॥

ଯଦି ତୁମେ କ୍ଷେତ୍ରିୟ ରୋଗ ହୁଅ, କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରେରିତ ହୁଅ, କିମ୍ବା ଦସ୍ୟୁଙ୍କଠାରୁ ଜାତ ହୁଅ — ହେ ସଦାନ୍ୱାଗଣ, ଏଠାରୁ ନଷ୍ଟ ହୁଅ।

परि धामान्यासामाशुर्गाष्ठामिवासरम् ।
अजैषं सर्वान् आजीन् वो नश्यतेतः सदान्वाः ॥ २.१४.६ ॥

ସେମାନଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନ ଚାରିପଟେ, ଦ୍ରୁତ ଗୋଶାଳାକୁ ଘେରିବା ପରି — ତୁମ ସମସ୍ତ ସଂଗ୍ରାମ ମୁଁ ଜିତିଛି। ହେ ସଦାନ୍ୱାଗଣ, ଏଠାରୁ ନଷ୍ଟ ହୁଅ।