અથર્વવેદ · સૂક્ત 2.30

2.30.1

यथेदं भूम्या अधि तृणं वातो मथायति ।
एवा मथ्नामि ते मनो यथा मां कामिन्यसो यथा मन् नापगा असः ॥ २.३०.१ ॥

ધરતી પરનું આ ઘાસ પવન જેમ હલાવે છે, તેમ હું તારું મન હલાવું છું; તું મારી કામના કરનારી થાય અને મારાથી દૂર ન જાય.

सं चेन् नयाथो अश्विना कामिना सं च वक्षथः ।
सं वां भगासो अग्मत सं चित्तानि समु व्रता ॥ २.३०.२ ॥

હે અશ્વિનો, જો તમે બંને કામના કરનારા જોડાને એકસાથે લાવીને મિલાવી દો; તમારા બંનેનાં સૌભાગ્ય એકસાથે આવે, મન અને સંકલ્પ પણ એક થાય.

यत्सुपर्णा विवक्षवो अनमीवा विवक्षवः ।
तत्र मे गच्छताद्धवं शल्य इव कुल्मलं यथा ॥ २.३०.३ ॥

સુંદર પાંખોવાળા પક્ષીઓ બોલવા ઇચ્છે ત્યારે, રોગરહિત પક્ષીઓ બોલવા ઇચ્છે ત્યારે; ત્યાંથી જ મારો અવાજ તેના સુધી પહોંચે, બાણ લક્ષ્ય સુધી પહોંચે તેમ.

यदन्तरं तद्बाह्यं यद्बाह्यं तदन्तरम् ।
कन्यानां विश्वरूपाणां मनो गृभायौषधे ॥ २.३०.४ ॥

જે અંદર છે તે બહાર, જે બહાર છે તે અંદર; હે ઓષધિ, વિશ્વરૂપ કન્યાઓનું મન ગ્રહણ કર.

एयमगन् पतिकामा जनिकामोऽहमागमम् ।
अश्वः कनिक्रदद्यथा भगेनाहं सहागमम् ॥ २.३०.५ ॥

આ કન્યા પતિની કામના કરીને આવી છે, હું સંતાનની કામના કરીને આવ્યો છું; ઘોડો હણહણે તેમ હું સૌભાગ્ય સાથે તેની પાસે આવ્યો.