अथर्ववेद · सूक्त 2.30

2.30.1

यथेदं भूम्या अधि तृणं वातो मथायति ।
एवा मथ्नामि ते मनो यथा मां कामिन्यसो यथा मन् नापगा असः ॥ २.३०.१ ॥

पृथ्वीवरील हे गवत वारा जसे हलवतो, तसेच मी तुझे मन ढवळतो; तू माझी इच्छा करणारी व्हावीस आणि माझ्यापासून दूर जाऊ नयेस.

सं चेन् नयाथो अश्विना कामिना सं च वक्षथः ।
सं वां भगासो अग्मत सं चित्तानि समु व्रता ॥ २.३०.२ ॥

हे अश्विनौ, तुम्ही दोघे जर इच्छा करणाऱ्या जोडप्याला एकत्र आणून मिळवलेत; तुमची दोघांची भाग्ये एकत्र येवोत, मने आणि संकल्पही एक होवोत.

यत्सुपर्णा विवक्षवो अनमीवा विवक्षवः ।
तत्र मे गच्छताद्धवं शल्य इव कुल्मलं यथा ॥ २.३०.३ ॥

सुंदर पंखांचे पक्षी बोलू इच्छितात तेव्हा, आणि रोगरहित पक्षी बोलू इच्छितात तेव्हा; तिथूनच माझी हाक तिच्यापर्यंत पोहोचो, बाण लक्ष्यापर्यंत पोहोचतो तसे.

यदन्तरं तद्बाह्यं यद्बाह्यं तदन्तरम् ।
कन्यानां विश्वरूपाणां मनो गृभायौषधे ॥ २.३०.४ ॥

जे आत आहे ते बाहेर, जे बाहेर आहे ते आत; हे औषधी, विश्वरूप कन्यांचे मन धर.

एयमगन् पतिकामा जनिकामोऽहमागमम् ।
अश्वः कनिक्रदद्यथा भगेनाहं सहागमम् ॥ २.३०.५ ॥

ही कन्या पतीची इच्छा करून आली आहे, मी संततीची इच्छा करून आलो आहे; घोडा खिंकाळतो तसा मी भाग्यासह तिच्याकडे आलो.