ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 2.30

2.30.1

यथेदं भूम्या अधि तृणं वातो मथायति ।
एवा मथ्नामि ते मनो यथा मां कामिन्यसो यथा मन् नापगा असः ॥ २.३०.१ ॥

ପୃଥିବୀ ଉପରର ଏହି ତୃଣକୁ ପବନ ଯେପରି ଦୋହଲାଏ, ସେହିପରି ମୁଁ ତୁମ ମନକୁ ଦୋହଲାଏ; ତୁମେ ମୋତେ କାମନା କରୁଥିବା ହୁଅ ଏବଂ ମୋଠାରୁ ଦୂରକୁ ନ ଯାଅ।

सं चेन् नयाथो अश्विना कामिना सं च वक्षथः ।
सं वां भगासो अग्मत सं चित्तानि समु व्रता ॥ २.३०.२ ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ଯଦି କାମନାକାରୀ ଯୁଗଳକୁ ଏକତ୍ର ଆଣି ମିଳାଇଦିଅ; ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ସୌଭାଗ୍ୟ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଆସୁ, ମନ ଓ ସଂକଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ଏକ ହେଉ।

यत्सुपर्णा विवक्षवो अनमीवा विवक्षवः ।
तत्र मे गच्छताद्धवं शल्य इव कुल्मलं यथा ॥ २.३०.३ ॥

ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷୀ ଯେତେବେଳେ କହିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ରୋଗରହିତ ପକ୍ଷୀ ଯେତେବେଳେ କହିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି; ସେଠାରୁ ହିଁ ମୋ ଡାକ ତା ପାଖରେ ପହଞ୍ଚୁ, ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରି।

यदन्तरं तद्बाह्यं यद्बाह्यं तदन्तरम् ।
कन्यानां विश्वरूपाणां मनो गृभायौषधे ॥ २.३०.४ ॥

ଭିତରେ ଯାହା ତାହା ବାହାରେ, ବାହାରେ ଯାହା ତାହା ଭିତରେ; ହେ ଔଷଧି, ବିଶ୍ୱରୂପା କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ମନ ଧର।

एयमगन् पतिकामा जनिकामोऽहमागमम् ।
अश्वः कनिक्रदद्यथा भगेनाहं सहागमम् ॥ २.३०.५ ॥

ଏହି କନ୍ୟା ପତି କାମନାରେ ଆସିଛି, ମୁଁ ସନ୍ତାନ କାମନାରେ ଆସିଛି; ଘୋଡ଼ା ହ୍ରେଷାରେ ଡାକେ ପରି ମୁଁ ସୌଭାଗ୍ୟ ସହିତ ତା ପାଖକୁ ଆସିଛି।