अथर्ववेद · सूक्त 20.22

20.22.1

अभि त्वा वृषभा सुते सुतं सृजामि पीतये ।
तृम्पा व्यश्नुही मदम् ॥ २०.२२.१ ॥

हे वृषभा! सोम-अभिषवावर तुझ्यासाठी पिळलेला सोम पिण्यासाठी मी ओततो. तृप्त हो, मद पूर्णपणे प्राप्त कर.

मा त्वा मूरा अविष्यवो मोपहस्वान आ दभन् ।
माकीं ब्रह्मद्विषो वनः ॥ २०.२२.२ ॥

मूर्ख, हानी इच्छिणारे आणि उपहास करणारे तुला त्रास देऊ नयेत. ब्रह्माचा द्वेष करणारे कधीही तुला जिंकू नयेत.

इह त्वा गोपरीणसा महे मन्दन्तु राधसे ।
सरो गौरो यथा पिब ॥ २०.२२.३ ॥

येथे गोसंपत्तीने समृद्ध हे (सोम) महान धनासाठी तुला आनंदित करोत. रानटी बैल सरोवराचे पाणी प्याल्याप्रमाणे तू पी.

अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे ।
सूनुं सत्यस्य सत्पतिम् ॥ २०.२२.४ ॥

गोपती इंद्राची गीताने चांगली स्तुती कर, म्हणजे तो जाणेल. तो सत्याचा पुत्र आणि सज्जनांचा स्वामी आहे.

आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि ।
यत्राभि संनवामहे ॥ २०.२२.५ ॥

तांबडे हरी घोडे पवित्र दर्भावर येथे सोडले आहेत; तेथे आपण एकत्र जमून त्यांच्याकडे जातो.

इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु ।
यत्सीमुपह्वरे विदत् ॥ २०.२२.६ ॥

वज्रधारी इंद्रासाठी गायींनी मधुर आशीर (दूध-सोम मिश्रण) दुधले; तो तो खड्ड्यात शोधून काढतो तेव्हा.