அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.22

20.22.1

अभि त्वा वृषभा सुते सुतं सृजामि पीतये ।
तृम्पा व्यश्नुही मदम् ॥ २०.२२.१ ॥

ஓ காளையே! சோம அழுத்தலில் உனக்காக பிழிந்த சோமத்தை பருகுவதற்காக ஊற்றுகிறேன். திருப்தியடைந்து மகிழ்ச்சியை முழுவதுமாக அடை.

मा त्वा मूरा अविष्यवो मोपहस्वान आ दभन् ।
माकीं ब्रह्मद्विषो वनः ॥ २०.२२.२ ॥

மூடர்களும், தீங்கு விரும்புவோரும், பரிகாசிப்போரும் உன்னைத் துன்புறுத்தாதிருக்கட்டும். பிரம்மத்தை வெறுப்போர் ஒருபோதும் உன்னை வெல்லாதிருக்கட்டும்.

इह त्वा गोपरीणसा महे मन्दन्तु राधसे ।
सरो गौरो यथा पिब ॥ २०.२२.३ ॥

இங்கே பசுச் செல்வம் நிறைந்த இவை பெரும் செல்வத்திற்காக உன்னை மகிழ்விக்கட்டும். காட்டுக்காளை ஏரியின் நீரைப் பருகுவது போல நீ பருகு.

अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च यथा विदे ।
सूनुं सत्यस्य सत्पतिम् ॥ २०.२२.४ ॥

பசுக்களின் தலைவனான இந்திரனை பாடலால் நன்கு போற்று, அவன் அறியும்படி. அவன் சத்தியத்தின் மகன், நல்லோர்க்குத் தலைவன்.

आ हरयः ससृज्रिरेऽरुषीरधि बर्हिषि ।
यत्राभि संनवामहे ॥ २०.२२.५ ॥

செந்நிறக் கதிர்க்குதிரைகள் புனிதப் புல்லின்மேல் இங்கே விடப்பட்டுள்ளன; அங்கே நாம் ஒன்றுகூடி அவர்களை நோக்கிச் செல்கிறோம்.

इन्द्राय गाव आशिरं दुदुह्रे वज्रिणे मधु ।
यत्सीमुपह्वरे विदत् ॥ २०.२२.६ ॥

வஜ்ரதாரியான இந்திரனுக்காகப் பசுக்கள் இனிய ஆசிரத்தை (பால்-சோம கலவை) கறந்தன; அவன் அதைத் தாழ்வான இடத்தில் கண்டபோது.