Atharvaveda · Sūkta 20.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.47.1
तमिन्द्रं वाजयामसि महे वृत्राय हन्तवे ।
स वृषा वृषभो भुवत् ॥ २०.४७.१ ॥
Incitamos a aquel Indra para la gran batalla de matar a Vṛtra. Él se volvió el toro que hace llover.
20.47.2
इन्द्रः स दामने कृत ओजिष्ठः स मदे हितः ।
द्युम्नी श्लोकी स सोम्यः ॥ २०.४७.२ ॥
Indra, hecho para la ligadura, el más poderoso, está puesto en la embriaguez. Es glorioso, renombrado, perteneciente al Soma.
20.47.3
गिरा वज्रो न संभृतः सबलो अनपच्युतः ।
ववक्ष ऋष्वो अस्तृतः ॥ २०.४७.३ ॥
Forjado por el canto como un rayo, con fuerza, inamovible, ha brillado, elevado e intacto.
20.47.4
इन्द्रमिद्गाथिनो बृहदिन्द्रमर्केभिरर्किणः ।
इन्द्रं वाणीरनूषत ॥ २०.४७.४ ॥
Los cantores de himnos alaban grandemente a Indra; los recitadores con cantos arka alaban a Indra. Las voces han alabado a Indra.
20.47.5
इन्द्र इद्धर्योः सचा संमिश्ल आ वचोयुजा ।
इन्द्रो वज्री हिरण्ययः ॥ २०.४७.५ ॥
El propio Indra, unido a los dos caballos bayos, uncido por la palabra. Indra, portador del rayo, dorado.
20.47.6
इन्द्रो दीर्घाय चक्षस आ सूर्यं रोहयद्दिवि ।
वि गोभिरद्रिमैरयत् ॥ २०.४७.६ ॥
Indra elevó el sol en el cielo para una larga visión; con sus rayos puso en movimiento la montaña (nube).
20.47.7
आ याहि सुषुमा हि त इन्द्र सोमं पिबा इमम् ।
एदं बर्हिः सदो मम ॥ २०.४७.७ ॥
Ven, Indra, pues el soma prensado es para ti; bebe este soma. Siéntate en este asiento de hierba sagrada que es mío.
20.47.8
आ त्वा ब्रह्मयुजा हरी वहतामिन्द्र केशिना ।
उप ब्रह्माणि नः शृणु ॥ २०.४७.८ ॥
Que los dos corceles de largas crines, uncidos por la plegaria, te traigan, Indra; escucha nuestras oraciones.
20.47.9
ब्रह्माणस्त्वा वयं युजा सोमपामिन्द्र सोमिनः ।
सुतावन्तो हवामहे ॥ २०.४७.९ ॥
Indra, bebedor de soma, nosotros, sacerdotes y oferentes de soma, habiendo prensado el soma, te invocamos como compañero.
20.47.10
युञ्जन्ति ब्रध्नमरुषं चरन्तं परि तस्थुषः ।
रोचन्ते रोचना दिवि ॥ २०.४७.१० ॥
Uncen al sol brillante y rojizo que se mueve alrededor del mundo que está quieto; las luces brillan en el cielo.
20.47.11
युञ्जन्त्यस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे ।
शोणा धृष्णू नृवाहसा ॥ २०.४७.११ ॥
Uncen a su carro sus dos corceles deseados, alados, rojizos, audaces, que transportan a los hombres.
20.47.12
केतुं कृण्वन्न् अकेतवे पेशो मर्या अपेशसे ।
समुषद्भिरजायथाः ॥ २०.४७.१२ ॥
Oh mortales, dando luz al que no sabe y forma al sin forma, naces junto con las auroras.
20.47.13
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ २०.४७.१३ ॥
Los rayos elevan a aquel dios omnisciente, el Sol, para que todos puedan verlo.
20.47.14
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ २०.४७.१४ ॥
Como ladrones, aquellas estrellas se retiran con las noches, para el Sol que todo lo ve.
20.47.15
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ २०.४७.१५ ॥
Han aparecido sus rayos, extendiendo sus riendas sobre las gentes, como fuegos resplandecientes.
20.47.16
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ २०.४७.१६ ॥
Tú, Sol, eres el veloz barquero, visible para todos, creador de luz; oh resplandeciente, iluminas el mundo entero.
20.47.17
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ २०.४७.१७ ॥
Vuelto hacia los linajes de los dioses te elevas; vuelto hacia los pueblos humanos te elevas; vuelto hacia todo, para que el cielo luminoso sea visto.
20.47.18
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनामनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ २०.४७.१८ ॥
Con aquel ojo, oh purificador, con el que vigilas a los que se apresuran entre la gente, con ese ojo, oh Varuṇa, miras.
20.47.19
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यं जन्मानि सूर्य ॥ २०.४७.१९ ॥
¡Oh Sol! Recorres el cielo, extendiéndote por el vasto espacio, midiendo los días con las noches, mirando todas las criaturas.
20.47.20
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ २०.४७.२० ॥
¡Oh dios Sol! Siete corceles fulvos te llevan en el carro, a ti, cuyos cabellos son llama, el que todo lo ve.
20.47.21
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ २०.४७.२१ ॥
Los siete corceles brillantes y purificadores, descendientes del carro, el señor Sol los ha uncido; con esos corceles que se uncen solos avanza.