Atharvaveda · Sūkta 20.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.47.1
तमिन्द्रं वाजयामसि महे वृत्राय हन्तवे ।
स वृषा वृषभो भुवत् ॥ २०.४७.१ ॥
Wir treiben jenen Indra an zum großen Kampf, um Vṛtra zu erschlagen. Er ist zum regnenden Stier geworden.
20.47.2
इन्द्रः स दामने कृत ओजिष्ठः स मदे हितः ।
द्युम्नी श्लोकी स सोम्यः ॥ २०.४७.२ ॥
Indra, geschaffen für die Fessel, der Mächtigste, ist im Rausch gesetzt. Er ist glanzvoll, berühmt, dem Soma zugehörig.
20.47.3
गिरा वज्रो न संभृतः सबलो अनपच्युतः ।
ववक्ष ऋष्वो अस्तृतः ॥ २०.४७.३ ॥
Durch das Lied wie ein Donnerkeil gefügt, mit Kraft, nicht abzuschütteln, hat er geglänzt, erhaben und unversehrt.
20.47.4
इन्द्रमिद्गाथिनो बृहदिन्द्रमर्केभिरर्किणः ।
इन्द्रं वाणीरनूषत ॥ २०.४७.४ ॥
Die Sänger der Lieder preisen Indra laut; die Rezitatoren mit arka-Gesängen preisen Indra. Die Stimmen haben Indra gepriesen.
20.47.5
इन्द्र इद्धर्योः सचा संमिश्ल आ वचोयुजा ।
इन्द्रो वज्री हिरण्ययः ॥ २०.४७.५ ॥
Indra selbst, verbunden mit den beiden falben Rossen, angeschirrt durch das Wort. Indra, der Donnerkeilträger, golden.
20.47.6
इन्द्रो दीर्घाय चक्षस आ सूर्यं रोहयद्दिवि ।
वि गोभिरद्रिमैरयत् ॥ २०.४७.६ ॥
Indra erhob die Sonne an den Himmel für weite Sicht; mit seinen Strahlen ließ er den Berg (die Wolke) sich öffnen.
20.47.7
आ याहि सुषुमा हि त इन्द्र सोमं पिबा इमम् ।
एदं बर्हिः सदो मम ॥ २०.४७.७ ॥
Komm, Indra, denn der gepresste Soma ist für dich; trinke diesen Soma. Setz dich auf diesen heiligen Grassitz, den meinen.
20.47.8
आ त्वा ब्रह्मयुजा हरी वहतामिन्द्र केशिना ।
उप ब्रह्माणि नः शृणु ॥ २०.४७.८ ॥
Mögen dich die beiden langmähnigen Rappen, vom Gebet angeschirrt, herbringen, Indra; höre unsere Gebete.
20.47.9
ब्रह्माणस्त्वा वयं युजा सोमपामिन्द्र सोमिनः ।
सुतावन्तो हवामहे ॥ २०.४७.९ ॥
Indra, Somatrinker, wir Priester und Somaspender, die den Soma gepresst haben, rufen dich als Gefährten.
20.47.10
युञ्जन्ति ब्रध्नमरुषं चरन्तं परि तस्थुषः ।
रोचन्ते रोचना दिवि ॥ २०.४७.१० ॥
Sie spannen die leuchtende, rötliche Sonne an, die um die stehende Welt wandert; die Lichter glänzen am Himmel.
20.47.11
युञ्जन्त्यस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे ।
शोणा धृष्णू नृवाहसा ॥ २०.४७.११ ॥
Sie spannen an seinen Wagen seine beiden ersehnten, geflügelten, rötlichen, kühnen Rosse, die Menschen tragen.
20.47.12
केतुं कृण्वन्न् अकेतवे पेशो मर्या अपेशसे ।
समुषद्भिरजायथाः ॥ २०.४७.१२ ॥
O Sterbliche, der du dem Unwissenden Erkenntnis und dem Formlosen Gestalt schaffst, du wirst zugleich mit den Morgenröten geboren.
20.47.13
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ २०.४७.१३ ॥
Die Strahlen heben jenen allwissenden Gott, die Sonne, empor, damit alle ihn sehen.
20.47.14
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ २०.४७.१४ ॥
Wie Diebe ziehen jene Sterne mit den Nächten davon, für die Sonne, die alles sieht.
20.47.15
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ २०.४७.१५ ॥
Seine Strahlen sind erschienen, seine Zügel über die Menschen spannend, wie leuchtende Feuer.
20.47.16
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ २०.४७.१६ ॥
Du, Sonne, bist der schnelle Fährmann, allen sichtbar, der Schöpfer des Lichts; o Strahlender, du erleuchtest alles.
20.47.17
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ २०.४७.१७ ॥
Den Geschlechtern der Götter zugewandt erhebst du dich, den Menschengeschlechtern zugewandt erhebst du dich; allem zugewandt, damit der lichte Himmel gesehen werde.
20.47.18
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनामनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ २०.४७.१८ ॥
Mit jenem Auge, o Reiniger, mit dem du jene beobachtest, die unter den Menschen eilen, mit diesem Auge, o Varuṇa, siehst du.
20.47.19
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यं जन्मानि सूर्य ॥ २०.४७.१९ ॥
O Sonne! Du durchziehst den Himmel, dich weit im Luftraum ausbreitend, die Tage mit den Nächten messend, alle Geschöpfe betrachtend.
20.47.20
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ २०.४७.२० ॥
O Gott Sonne! Sieben falbe Rosse tragen dich auf dem Wagen, dich, dessen Haar Flamme ist, den Allsehenden.
20.47.21
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ २०.४७.२१ ॥
Die sieben leuchtenden, reinigenden Rosse, Nachkommen des Wagens, hat der Herr Sonne angespannt; mit jenen selbst sich anspannenden fährt er dahin.