அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.47.1
तमिन्द्रं वाजयामसि महे वृत्राय हन्तवे ।
स वृषा वृषभो भुवत् ॥ २०.४७.१ ॥
வ்ருத்திரனை வெல்லும் பெரும் போருக்காக நாம் அந்த இந்திரனைத் தூண்டுகிறோம். அவன் மழை பொழியும் காளையாக ஆனான்.
20.47.2
इन्द्रः स दामने कृत ओजिष्ठः स मदे हितः ।
द्युम्नी श्लोकी स सोम्यः ॥ २०.४७.२ ॥
அந்த இந்திரன் கட்டுக்காக அமைக்கப்பட்டவன், மிகுந்த வலிமையுள்ளவன்; அவன் களிப்பில் நிறுவப்பட்டவன். அவன் புகழ்மிக்கவன், பாடப்படுபவன், சோமத்துடன் தொடர்புடையவன்.
20.47.3
गिरा वज्रो न संभृतः सबलो अनपच्युतः ।
ववक्ष ऋष्वो अस्तृतः ॥ २०.४७.३ ॥
பாடலால் வஜ்ரம் போல் திரட்டப்பட்டவன், வலிமையுடன், அசைக்க முடியாதவன். உயர்ந்தவனும் அழியாதவனுமாக அவன் விரிந்து பெருகினான்.
20.47.4
इन्द्रमिद्गाथिनो बृहदिन्द्रमर्केभिरर्किणः ।
इन्द्रं वाणीरनूषत ॥ २०.४७.४ ॥
பாடல்களைப் பாடுபவர்கள் இந்திரனையே உரத்த குரலில் போற்றுகிறார்கள்; அர்க மந்திரங்களால் பாடுபவர்கள் இந்திரனையே துதிக்கிறார்கள். வாக்குகள் இந்திரனையே புகழ்ந்தன.
20.47.5
इन्द्र इद्धर्योः सचा संमिश्ल आ वचोयुजा ।
इन्द्रो वज्री हिरण्ययः ॥ २०.४७.५ ॥
இந்திரனே இரு ஹரி குதிரைகளுடன் சேர்ந்து இணைக்கப்பட்டவன், பேச்சால் பூட்டப்பட்டவை. வஜ்ரம் ஏந்திய பொன்னிறமான இந்திரன்.
20.47.6
इन्द्रो दीर्घाय चक्षस आ सूर्यं रोहयद्दिवि ।
वि गोभिरद्रिमैरयत् ॥ २०.४७.६ ॥
இந்திரன் நீண்ட காட்சிக்காக சூரியனை வானத்தில் ஏற்றினான்; கதிர்களால் மலையை (மேகத்தை) திறந்து விட்டான்.
20.47.7
आ याहि सुषुमा हि त इन्द्र सोमं पिबा इमम् ।
एदं बर्हिः सदो मम ॥ २०.४७.७ ॥
இந்திரனே, வா; உனக்காகவே சுத்தமான சோமம் பிழியப்பட்டது. இந்த சோமத்தைப் பருகு. என் இந்த தர்ப்பை ஆசனத்தில் அமர்.
20.47.8
आ त्वा ब्रह्मयुजा हरी वहतामिन्द्र केशिना ।
उप ब्रह्माणि नः शृणु ॥ २०.४७.८ ॥
இந்திரனே, பிரார்த்தனையால் பூட்டப்பட்ட நீண்ட பிடரி கொண்ட இரண்டு குதிரைகள் உன்னை இங்கே கொண்டுவரட்டும். எங்கள் துதிகளைக் கேள்.
20.47.9
ब्रह्माणस्त्वा वयं युजा सोमपामिन्द्र सोमिनः ।
सुतावन्तो हवामहे ॥ २०.४७.९ ॥
சோமம் பருகும் இந்திரனே, நாங்கள் பிரம்மன்களாக, சோமம் அர்ப்பிக்கும் யஜமானர்களாக, சோமம் பிழிந்தவர்களாக உன்னை நண்பனாகக் கொண்டு அழைக்கிறோம்.
20.47.10
युञ्जन्ति ब्रध्नमरुषं चरन्तं परि तस्थुषः ।
रोचन्ते रोचना दिवि ॥ २०.४७.१० ॥
நிலையான உலகைச் சுற்றி நகரும் பிரகாசமான, சிவந்த சூரியனை அவர்கள் பூட்டுகின்றனர்; வானில் ஒளிகள் பிரகாசிக்கின்றன.
20.47.11
युञ्जन्त्यस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे ।
शोणा धृष्णू नृवाहसा ॥ २०.४७.११ ॥
அவனுடைய ரதத்தில் விருப்பமான, இறக்கை கொண்ட, சிவந்த, துணிவான, மனிதர்களைச் சுமக்கும் இரண்டு குதிரைகளை அவர்கள் பூட்டுகின்றனர்.
20.47.12
केतुं कृण्वन्न् अकेतवे पेशो मर्या अपेशसे ।
समुषद्भिरजायथाः ॥ २०.४७.१२ ॥
ஓ மனிதர்களே, அறியாதவனுக்கு அறிவையும், உருவமற்றவனுக்கு உருவத்தையும் உண்டாக்கி, நீ உஷஸ்களுடன் பிறக்கிறாய்.
20.47.13
उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः ।
दृशे विश्वाय सूर्यम् ॥ २०.४७.१३ ॥
அனைத்தையும் அறிந்த அந்தத் தெய்வமான சூரியனை கதிர்கள் மேலே எடுத்துச் செல்கின்றன, எல்லோரும் அவனைக் காணும்படி.
20.47.14
अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्यक्तुभिः ।
सूराय विश्वचक्षसे ॥ २०.४७.१४ ॥
திருடர்கள் போல அந்த நட்சத்திரங்கள் இரவுகளுடன் விலகிச் செல்கின்றன, எல்லாவற்றையும் காணும் சூரியனுக்காக.
20.47.15
अदृश्रन्न् अस्य केतवो वि रश्मयो जनामनु ।
भ्राजन्तो अग्नयो यथा ॥ २०.४७.१५ ॥
அவனுடைய கதிர்கள் தோன்றின; மனிதர்கள் மீது பரவிய ஒளிக்கயிறுகள், பிரகாசிக்கும் தீக்களைப் போல.
20.47.16
तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य ।
विश्वमा भासि रोचन ॥ २०.४७.१६ ॥
ஓ சூரியா, நீ விரைந்து கடப்பவன், அனைவருக்கும் தெரிபவன், ஒளியை உண்டாக்குபவன்; ஒளிர்பவனே, நீ எல்லாவற்றையும் பிரகாசிக்கச் செய்கிறாய்.
20.47.17
प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङुदेषि मानुषीः ।
प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥ २०.४७.१७ ॥
தேவர்களின் குழுக்களை நோக்கித் திரும்பி நீ உதிக்கிறாய்; மனிதர்களை நோக்கித் திரும்பி நீ உதிக்கிறாய்; எல்லாவற்றையும் நோக்கித் திரும்பி, ஒளியுலகைக் காண.
20.47.18
येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तं जनामनु ।
त्वं वरुण पश्यसि ॥ २०.४७.१८ ॥
ஓ தூய்மைப்படுத்துபவனே, எந்தப் பார்வையால் மனிதர்களிடையே அலைந்து திரிபவர்களை நீ காண்கிறாயோ, அதே பார்வையால், ஓ வருணா, நீ பார்க்கிறாய்.
20.47.19
वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः ।
पश्यं जन्मानि सूर्य ॥ २०.४७.१९ ॥
ஓ சூரியனே! நீ வானத்தை கடந்து செல்கிறாய், விரிந்த வெளியில் பரவி, பகல்களை அளந்து, இரவுகளுடன், உயிர்களையெல்லாம் பார்த்தவாறு.
20.47.20
सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य ।
शोचिष्केशं विचक्षणम् ॥ २०.४७.२० ॥
ஓ தேவ சூரியனே! ஏழு பொன்னிற குதிரைகள் உன்னை தேரில் சுமக்கின்றன, சுடர்க்கேசமும் எல்லாம் காணும் பார்வையும் கொண்ட உன்னை.
20.47.21
अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः ।
ताभिर्याति स्वयुक्तिभिः ॥ २०.४७.२१ ॥
தேரின் பேரன்களான, ஒளிரும் தூய்மைப்படுத்தும் ஏழு குதிரைகளை சூரியன் பூட்டினான்; அந்த தானாகப் பூட்டிக்கொள்ளும் குதிரைகளுடன் அவன் செல்கிறான்.