Atharvaveda · Sūkta 20.61

20.61.1

तं ते मदं गृणीमसि वृषणं पृत्सु सासहिम् ।
उ लोककृत्नुमद्रिवो हरिश्रियम् ॥ २०.६१.१ ॥

Oh Adrivān, alabamos aquel tuyo exhilarante, viril, vencedor en las batallas, que da espacio a los mundos, resplandeciente de fulgor castaño.

येन ज्योतीम्ष्यायवे मनवे च विवेदिथ ।
मन्दानो अस्य बर्हिषो वि राजसि ॥ २०.६१.२ ॥

Con lo cual revelaste las luces para Āyu y para Manu; exhultado, resplandeces sobre esta hierba sagrada.

तदद्या चित्त उक्थिनोऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा ।
वृषपत्नीरपो जया दिवेदिवे ॥ २०.६१.३ ॥

Hoy también los cantores de himnos te alaban como antaño; conquista día tras día las aguas que tienen esposas viriles.

तं वभि प्र गायत पुरुहूतं पुरुष्टुतम् ।
इन्द्रं गीर्भिस्तविषमा विवासत ॥ २०.६१.४ ॥

Canta hacia él, al muchas veces invocado, muchas veces alabado; con cantos sirve a Indra el poderoso.

यस्य द्विबर्हसो बृहत्सहो दाधार रोदसी ।
गिरींरज्रामपः स्वर्वृषत्वना ॥ २०.६१.५ ॥

Cuyo doble poder, de gran resistencia, sostuvo el cielo y la tierra; por su potencia viril sostuvo montañas, llanuras, aguas y el cielo luminoso.

स राजसि पुरुष्टुतमेको वृत्राणि जिघ्नसे ।
इन्द्र जैत्रा श्रवस्य च यन्तवे ॥ २०.६१.६ ॥

Tú, muy alabado, reinas solo y abates a los enemigos; oh Indra, para alcanzar victorias y gloria.