ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 20.61

20.61.1

तं ते मदं गृणीमसि वृषणं पृत्सु सासहिम् ।
उ लोककृत्नुमद्रिवो हरिश्रियम् ॥ २०.६१.१ ॥

ହେ ଅଦ୍ରିବାନ୍, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ବୀର, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର ଦେଉଥିବା, ହରିତ-ତେଜସ୍ୱୀ ତୁମର ସେଇ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରୂପର ଆମେ ସ୍ତୁତି କରୁ।

येन ज्योतीम्ष्यायवे मनवे च विवेदिथ ।
मन्दानो अस्य बर्हिषो वि राजसि ॥ २०.६१.२ ॥

ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଆୟୁ ଓ ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ଜ୍ୟୋତି ପ୍ରକାଶ କଲ; ଏହି ଦର୍ଭାସନରେ ହର୍ଷିତ ହୋଇ ତୁମେ ଦୀପ୍ତ ହୁଅ।

तदद्या चित्त उक्थिनोऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा ।
वृषपत्नीरपो जया दिवेदिवे ॥ २०.६१.३ ॥

ଆଜି ମଧ୍ୟ ଉକ୍ଥ-ଗାୟକମାନେ ପୂର୍ବପରି ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ବୀରପତି ଥିବା ଜଳଗୁଡ଼ିକୁ ଦିନ ଦିନ ଜୟ କର।

तं वभि प्र गायत पुरुहूतं पुरुष्टुतम् ।
इन्द्रं गीर्भिस्तविषमा विवासत ॥ २०.६१.४ ॥

ଅନେକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆହୂତ, ଅନେକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗାଅ; ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସେବା କର।

यस्य द्विबर्हसो बृहत्सहो दाधार रोदसी ।
गिरींरज्रामपः स्वर्वृषत्वना ॥ २०.६१.५ ॥

ଯାହାର ଦ୍ୱିବଳ ଓ ମହାସହନ ଶକ୍ତି ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କଲା; ପର୍ବତ, ମଇଦାନ, ଜଳ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ତା'ର ବୀର୍ଯ୍ୟ-ଶକ୍ତିରେ।

स राजसि पुरुष्टुतमेको वृत्राणि जिघ्नसे ।
इन्द्र जैत्रा श्रवस्य च यन्तवे ॥ २०.६१.६ ॥

ତୁମେ, ଅନେକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ, ଏକାକୀ ରାଜ୍ୟ କର ଓ ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ ବଧ କର; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜୟ ଓ ଯଶ ପାଇବା ପାଇଁ।