અથર્વવેદ · સૂક્ત 20.61

20.61.1

तं ते मदं गृणीमसि वृषणं पृत्सु सासहिम् ।
उ लोककृत्नुमद्रिवो हरिश्रियम् ॥ २०.६१.१ ॥

હે અદ્રિવાન, યુદ્ધમાં વિજયી વીર, લોકોને વિસ્તાર આપનાર, હરિત-તેજસ્વી તારા એ હર્ષદાયક રૂપની અમે સ્તુતિ કરીએ છીએ.

येन ज्योतीम्ष्यायवे मनवे च विवेदिथ ।
मन्दानो अस्य बर्हिषो वि राजसि ॥ २०.६१.२ ॥

જેનાથી તેં આયુ અને મનુ માટે જ્યોતિઓ પ્રગટ કરી; આ દર્ભાસન પર આનંદિત થઈને તું પ્રકાશે છે.

तदद्या चित्त उक्थिनोऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा ।
वृषपत्नीरपो जया दिवेदिवे ॥ २०.६१.३ ॥

આજે પણ ઉક્થ-ગાયકો પહેલાંની જેમ તારી સ્તુતિ કરે છે; વીરપતિવાળાં જળોને દિવસે દિવસે જીત.

तं वभि प्र गायत पुरुहूतं पुरुष्टुतम् ।
इन्द्रं गीर्भिस्तविषमा विवासत ॥ २०.६१.४ ॥

ઘણાઓ દ્વારા આવાહિત, ઘણાઓ દ્વારા સ્તુત એ ઇન્દ્ર તરફ ગાઓ; ગીતોથી બળવાન ઇન્દ્રની સેવા કરો.

यस्य द्विबर्हसो बृहत्सहो दाधार रोदसी ।
गिरींरज्रामपः स्वर्वृषत्वना ॥ २०.६१.५ ॥

જેના દ્વિગુણ બળ અને મહાસહન શક્તિએ દ્યાવા-પૃથિવીને ધારણ કરી; પર્વતો, મેદાનો, જળો અને સ્વર્ગને તેની વીર્યશક્તિથી.

स राजसि पुरुष्टुतमेको वृत्राणि जिघ्नसे ।
इन्द्र जैत्रा श्रवस्य च यन्तवे ॥ २०.६१.६ ॥

તું, ઘણાઓ દ્વારા સ્તુત, એકલો રાજ કરે છે અને વૃત્રોને હણે છે; હે ઇન્દ્ર, જય અને કીર્તિ મેળવવા.