Atharvaveda · Sūkta 20.61

20.61.1

तं ते मदं गृणीमसि वृषणं पृत्सु सासहिम् ।
उ लोककृत्नुमद्रिवो हरिश्रियम् ॥ २०.६१.१ ॥

Ó Adrivān, louvamos aquele teu júbilo viril, vencedor nas batalhas, que abre espaço aos mundos, resplandecente de brilho fulvo.

येन ज्योतीम्ष्यायवे मनवे च विवेदिथ ।
मन्दानो अस्य बर्हिषो वि राजसि ॥ २०.६१.२ ॥

Com o qual revelaste as luzes a Āyu e a Manu; exaltado, resplandeces sobre esta erva sagrada.

तदद्या चित्त उक्थिनोऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा ।
वृषपत्नीरपो जया दिवेदिवे ॥ २०.६१.३ ॥

Hoje também os cantores de hinos te louvam como outrora; conquista dia após dia as águas que têm esposas viris.

तं वभि प्र गायत पुरुहूतं पुरुष्टुतम् ।
इन्द्रं गीर्भिस्तविषमा विवासत ॥ २०.६१.४ ॥

Canta para ele, o muitas vezes invocado, muitas vezes louvado; com cantos serve Indra, o poderoso.

यस्य द्विबर्हसो बृहत्सहो दाधार रोदसी ।
गिरींरज्रामपः स्वर्वृषत्वना ॥ २०.६१.५ ॥

Cujo duplo poder, de grande resistência, sustentou céu e terra; pelo seu poder viril sustentou montanhas, planícies, águas e o mundo celeste.

स राजसि पुरुष्टुतमेको वृत्राणि जिघ्नसे ।
इन्द्र जैत्रा श्रवस्य च यन्तवे ॥ २०.६१.६ ॥

Tu, muito louvado, reinas sozinho e abates os obstáculos; ó Indra, para alcançar vitórias e glória.