அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.61

20.61.1

तं ते मदं गृणीमसि वृषणं पृत्सु सासहिम् ।
उ लोककृत्नुमद्रिवो हरिश्रियम् ॥ २०.६१.१ ॥

அத்ரிவான், போர்களில் வெல்லும் வீரனான உன் அந்த மகிழ்ச்சியூட்டும் பெருமையை நாங்கள் புகழ்கிறோம்; உலகுக்கு இடமளிப்பவனும் பொன்னொளி கொண்டவனுமான உன்னை.

येन ज्योतीम्ष्यायवे मनवे च विवेदिथ ।
मन्दानो अस्य बर्हिषो वि राजसि ॥ २०.६१.२ ॥

அதனால் நீ ஆயுவுக்கும் மனுவுக்கும் ஒளிகளை அறிவித்தாய்; இந்த தர்ப்பைமேல் மகிழ்ந்து நீ ஒளிர்கிறாய்.

तदद्या चित्त उक्थिनोऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा ।
वृषपत्नीरपो जया दिवेदिवे ॥ २०.६१.३ ॥

இன்றும் உக்த-பாடகர்கள் முன்போல உன்னையே புகழ்கின்றனர்; வீர-பதியுள்ள நீர்களை நாள்தோறும் வெல்.

तं वभि प्र गायत पुरुहूतं पुरुष्टुतम् ।
इन्द्रं गीर्भिस्तविषमा विवासत ॥ २०.६१.४ ॥

பலராலும் அழைக்கப்படுபவனும் பலராலும் புகழப்படுபவனுமான அவனை நோக்கிப் பாடுங்கள்; வலிமைமிக்க இந்திரனை பாடல்களால் வழிபடுங்கள்.

यस्य द्विबर्हसो बृहत्सहो दाधार रोदसी ।
गिरींरज्रामपः स्वर्वृषत्वना ॥ २०.६१.५ ॥

இரட்டை வலிமையும் பெரும் தாங்கும் திறனும் உடையவனின் வீரியத்தால் வானும் பூமியும் தாங்கப்பட்டன; மலைகளும் சமவெளிகளும் நீர்களும் சுவர்க்கமும் அவ்வாறே.

स राजसि पुरुष्टुतमेको वृत्राणि जिघ्नसे ।
इन्द्र जैत्रा श्रवस्य च यन्तवे ॥ २०.६१.६ ॥

அவன் நீ, பலராலும் புகழப்பட்டு, தனியாக ஆள்கிறாய்; வ்ருத்திரர்களை வீழ்த்துகிறாய்; இந்திரா, வெற்றியையும் புகழையும் அடைய.