अथर्ववेद · सूक्त 20.61

20.61.1

तं ते मदं गृणीमसि वृषणं पृत्सु सासहिम् ।
उ लोककृत्नुमद्रिवो हरिश्रियम् ॥ २०.६१.१ ॥

हे अद्रिवान्, युद्धांत विजयी वीरा, लोकांना विस्तार देणाऱ्या, हरित-तेजस्वी तुझ्या त्या हर्षदायी रूपाची आम्ही स्तुती करतो.

येन ज्योतीम्ष्यायवे मनवे च विवेदिथ ।
मन्दानो अस्य बर्हिषो वि राजसि ॥ २०.६१.२ ॥

ज्याद्वारे तू आयू आणि मनूला ज्योती प्रकट केल्यास; या दर्भासनावर हर्षित होऊन तू तेजाने झळकतोस.

तदद्या चित्त उक्थिनोऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा ।
वृषपत्नीरपो जया दिवेदिवे ॥ २०.६१.३ ॥

आजही उक्थ-गायक पूर्वीप्रमाणे तुझी स्तुती करतात; वीरपत्नी असलेल्या जलांना दिवसेंदिवस जिंक.

तं वभि प्र गायत पुरुहूतं पुरुष्टुतम् ।
इन्द्रं गीर्भिस्तविषमा विवासत ॥ २०.६१.४ ॥

अनेकांनी आवाहिलेल्या, अनेकांनी स्तुती केलेल्या त्या इंद्राकडे गा; स्तोत्रांनी बलवान इंद्राची सेवा करा.

यस्य द्विबर्हसो बृहत्सहो दाधार रोदसी ।
गिरींरज्रामपः स्वर्वृषत्वना ॥ २०.६१.५ ॥

ज्याच्या दुहेरी बल आणि महासहन सामर्थ्याने द्यावा-पृथिवी धारण केली; पर्वत, मैदाने, जल आणि स्वर्ग त्याच्या वीर्यशक्तीने.

स राजसि पुरुष्टुतमेको वृत्राणि जिघ्नसे ।
इन्द्र जैत्रा श्रवस्य च यन्तवे ॥ २०.६१.६ ॥

तू बहुजनांनी स्तविलेला एकटाच राज्य करतोस आणि वृत्रांना मारतोस; हे इंद्रा, विजय आणि कीर्ती मिळवण्यासाठी.