अथर्ववेद · सूक्त 20.68

20.68.1

सुरूपकृत्नुमूतये सुदुघामिव गोदुहे ।
जुहूमसि द्यविद्यवि ॥ २०.६८.१ ॥

आम्ही दररोज साहाय्यासाठी सुंदर रूपे घडवणाऱ्या (इंद्राला) बोलावतो, दूध काढणाऱ्यासाठी सहज दूध देणाऱ्या गाईप्रमाणे.

उप नः सवना गहि सोमस्य सोमपाः पिब ।
गोदा इद्रेवतो मदः ॥ २०.६८.२ ॥

आमच्या सवनांजवळ ये, सोमपायी; सोम प्राशन कर. गायी देणाऱ्या, धनवान (इंद्रा) — तुझा आनंद (आम्हांसाठी).

अथा ते अन्तमानां विद्याम सुमतीनाम् ।
मा नो अति ख्य आ गहि ॥ २०.६८.३ ॥

आता तुझ्या अत्यंत जवळच्या सुमतींची आम्हांस प्राप्ती होवो. आम्हांला ओलांडून पाहू नकोस; जवळ ये.

परेहि विग्रमस्तृतमिन्द्रं पृछा विपश्चितम् ।
यस्ते सखिभ्य आ वरम् ॥ २०.६८.४ ॥

जा, बुद्धिमान आणि अजिंक्य इंद्राला विचार; तो आपल्या मित्रांसाठी वर आणतो.

उत ब्रुवन्तु नो निदो निरन्यतश्चिदारत ।
दधाना इन्द्र इद्दुवः ॥ २०.६८.५ ॥

निंदक आमच्याविषयी बोलोत; पण इतर कोठूनही ते दूर राहोत; इंद्राच्या ठायीच भक्ती धरून.

उत नः सुभगामरिर्वोचेयुर्दस्म कृष्टयः ।
स्यामेदिन्द्रस्य शर्मणि ॥ २०.६८.६ ॥

आणि हे अद्भुता, लोकांनी आमच्यासाठी सौभाग्य घोषित करावे; आम्ही इंद्राच्या आश्रयातच राहो.

एमाशुमाशवे भर यज्ञश्रियं नृमादनम् ।
पतयन् मन्दयत्सखम् ॥ २०.६८.७ ॥

वेगवान्यासाठी आण; यज्ञाची शोभा, माणसांना आनंद देणारा सोम; खाली उडत मित्राला आनंदित करणारा.

अस्य पीत्वा शतक्रतो घनो वृत्राणामभवः ।
प्रावो वाजेषु वाजिनम् ॥ २०.६८.८ ॥

हे शतक्रतो इंद्रा, हे पिऊन तू वृत्रांचा नाश करणारा झालास; युद्धांत बलवानाचे रक्षण केलेस.

तं त्वा वाजेषु वाजिनं वाजयामः शतक्रतो ।
धनानामिन्द्र सातये ॥ २०.६८.९ ॥

युद्धांत बलवान अशा तुला, हे शतक्रतो, आम्ही बलवान करतो; धने मिळवण्यासाठी, हे इंद्रा.

यो रायोऽवनिर्महान्त्सुपारः सुन्वतः सखा ।
तस्मा इन्द्राय गायत ॥ २०.६८.१० ॥

जो धनांचा रक्षक, महान, सहज पार नेणारा, सोम पिळणाऱ्यांचा मित्र आहे; त्या इंद्रासाठी गा.

आ त्वेता नि षीदतेन्द्रमभि प्र गायत ।
सखाय स्तोमवाहसः ॥ २०.६८.११ ॥

या, इथे बसा; इंद्राकडे स्तोत्रे नीट गा, हे स्तोत्रवाहक मित्रांनो.

पुरूतमं पुरूणामीशानं वार्याणाम् ।
इन्द्रं सोमे सचा सुते ॥ २०.६८.१२ ॥

अनेकांमध्ये श्रेष्ठ, वरण्यायोग्य वस्तूंचा स्वामी इंद्राला, सोम पिळला जाताना एकत्र.