أثارفافيدا · سوكتا 3.17

3.17.1

सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक् ।
धीरा देवेषु सुम्नयौ ॥ ३.१७.१ ॥

يَشُدُّ الحكماءُ المَحاريثَ، ويَبسُطون النيرانَ كلاً على حِدة؛ والثابتون يلتمسون الرضا بين الآلهة.

युनक्त सीरा वि युगा तनोत कृते योनौ वपतेह बीजम् ।
विराजः श्नुष्टिः सभरा असन् नो नेदीय इत्सृण्यः पक्वमा यवन् ॥ ३.१७.२ ॥

اشدُدوا المحاريثَ، وافرِدوا النيرَ؛ ازرعوا البذرَ هنا في الرَّحمِ المُعَدّ. لنا ثمرٌ مُضيءٌ وفيرٌ، ولتَقتربِ المنجلُ من الحَبِّ الناضج.

लाङ्गलं पवीरवत्सुशीमं सोमसत्सरु ।
उदिद्वपतु गामविं प्रस्थावद्रथवाहनं पीबरीं च प्रफर्व्यम् ॥ ३.१७.३ ॥

فليرتفع المحراثُ ذو الرأسِ الحادّ، المُحكمُ الوصلِ، الممتلئُ كالسوما، فيبذرَ البقرةَ والشاةَ؛ وليجرّ العربةَ، ضخماً واسعاً.

इन्द्रः सीतां नि गृह्णातु तां पूषाभि रक्षतु ।
सा नः पयस्वती दुहामुत्तरामुत्तरां समाम् ॥ ३.१७.४ ॥

ليُمسِكِ إندرا الأخدودَ بقوّة، وليحفظْه بوشان؛ ولتكنْ ذاتَ لبنٍ، تدرُّ لنا عاماً بعد عام.

शुनं सुफाला वि तुदन्तु भूमिं शुनं कीनाशा अनु यन्तु वाहान् ।
शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ओषधीः कर्तमस्मै ॥ ३.१७.५ ॥

لتشقَّ الأسنانُ الجيدةُ للمحراث الأرضَ؛ ولْيَتبعِ الحصّادون الثيرانَ فرحين. وليجعلِ الشنا-سيرا الأعشابَ مثمرةً له، راضين بالقربان.

शुनं वाहाः शुनं नरः शुनं कृषतु लाङ्गलम् ।
शुनं वरत्रा बध्यन्तां शुनमष्ट्रामुदिङ्गय ॥ ३.१७.६ ॥

سلامٌ للثيران، وسلامٌ للرجال؛ فليحرُثِ المحراثُ في سلام. ولتُشَدَّ الحبالُ الجلدية في سلام؛ ولْتُرفعِ المِهماز وتُساقَ في سلام.

शुनासीरेह स्म मे जुषेथाम् ।
यद्दिवि चक्रथुः पयस्तेनेमामुप सिञ्चतम् ॥ ३.१७.७ ॥

يا شوناسيرا، ارضيا هنا عن خدمتي. وبالحليب الذي صنعتماه في السماء، رشّا هذه الأرض.

सीते वन्दामहे त्वार्वाची सुभगे भव ।
यथा नः सुमना असो यथा नः सुफला भुवः ॥ ३.१७.८ ॥

يا سيتا، نحن نكرمك. التفتي إلينا وكوني ذات حظ سعيد، لتكوني لطيفة بنا ومثمرة لأجلنا.

घृतेन सीता मधुना समक्ता विश्वैर्देवैरनुमता मरुद्भिः ।
सा नः सीते पयसाभ्याववृत्स्वोर्जस्वती घृतवत्पिन्वमाना ॥ ३.१७.९ ॥

سيتا، المدهونة بالسمن والعسل، المُقرّة من جميع الآلهة والمارُوتا — يا سيتا، التفتي إلينا بحليبك؛ ممتلئة بالعصارة، غنية بالسمن، لتتضخّمي وتفيضي.