ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 3.17

3.17.1

सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक् ।
धीरा देवेषु सुम्नयौ ॥ ३.१७.१ ॥

ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ହଳ ଯୋଡ଼ନ୍ତି, ଯୁଆଳି ପୃଥକ୍ ଭାବରେ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି; ଧୀର ଲୋକମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହାଁନ୍ତି।

युनक्त सीरा वि युगा तनोत कृते योनौ वपतेह बीजम् ।
विराजः श्नुष्टिः सभरा असन् नो नेदीय इत्सृण्यः पक्वमा यवन् ॥ ३.१७.२ ॥

ହଳ ଯୋଡ଼ ଓ ଯୁଆଳି ବିସ୍ତାର କର; ଚାଷ ହୋଇଥିବା ଜମିରେ ଏଠାରେ ବୀଜ ବୁଣ। ଆମ ପାଇଁ ବିରାଜ ଓ ପ୍ରଚୁର ଫସଲ ହେଉ; କାଉଁରି ନିକଟରେ ପାଚିଲା ଶସ୍ୟ ପାଇଁ ପହଞ୍ଚୁ।

लाङ्गलं पवीरवत्सुशीमं सोमसत्सरु ।
उदिद्वपतु गामविं प्रस्थावद्रथवाहनं पीबरीं च प्रफर्व्यम् ॥ ३.१७.३ ॥

ଅଣୀଦାର, ଭଲରେ ଯୋଡ଼ା ହୋଇଥିବା, ସୋମ ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହଳ ଉପରକୁ ଉଠି ଗାଈ ଓ ମେଣ୍ଢା ବୁଣୁ; ରଥ ଟାଣୁଥିବା, ମୋଟା ଓ ବିଶାଳ ହେଉ।

इन्द्रः सीतां नि गृह्णातु तां पूषाभि रक्षतु ।
सा नः पयस्वती दुहामुत्तरामुत्तरां समाम् ॥ ३.१७.४ ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ସୀତାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରନ୍ତୁ, ପୂଷା ତାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ସେ ଆମ ପାଇଁ କ୍ଷୀରବତୀ ହୋଇ ବର୍ଷ ବର୍ଷ କ୍ଷୀର ଦିଅନ୍ତୁ।

शुनं सुफाला वि तुदन्तु भूमिं शुनं कीनाशा अनु यन्तु वाहान् ।
शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ओषधीः कर्तमस्मै ॥ ३.१७.५ ॥

ଭଲ ହଳର ଫାଳ ଭୂମିକୁ ବିଦାରଣ କରୁ; କାଟିବା ଲୋକମାନେ ସୁଖରେ ବଳଦ ପଛେ ଚାଲୁ। ହବିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶୁନାସୀର ଏଥିପାଇଁ ଫଳବତୀ ଔଷଧି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତୁ।

शुनं वाहाः शुनं नरः शुनं कृषतु लाङ्गलम् ।
शुनं वरत्रा बध्यन्तां शुनमष्ट्रामुदिङ्गय ॥ ३.१७.६ ॥

ବଳଦମାନଙ୍କୁ ସୁଖ, ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ସୁଖ; ହଳ ସୁଖରେ ଚଷୁ। ଚମଡ଼ା ଦଉଡ଼ି ସୁଖରେ ବାନ୍ଧାଯାଉ; ଅଙ୍କୁଶ ସୁଖରେ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଚଳାଯାଉ।

शुनासीरेह स्म मे जुषेथाम् ।
यद्दिवि चक्रथुः पयस्तेनेमामुप सिञ्चतम् ॥ ३.१७.७ ॥

ହେ ଶୁନାସୀର, ଏଠାରେ ମୋ ସେବା ଗ୍ରହଣ କର। ଦ୍ୟୁଲୋକରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ପୟଃ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ତାହାରେ ଏ ଭୂମିକୁ ସିଞ୍ଚନ କର।

सीते वन्दामहे त्वार्वाची सुभगे भव ।
यथा नः सुमना असो यथा नः सुफला भुवः ॥ ३.१७.८ ॥

ହେ ସୀତା, ଆମେ ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା କରୁ। ଆମ ପ୍ରତି ଫେରି ସୌଭାଗ୍ୟବତୀ ହୁଅ; ଆମ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନମନା ଓ ଫଳଦାୟିନୀ ହୁଅ।

घृतेन सीता मधुना समक्ता विश्वैर्देवैरनुमता मरुद्भिः ।
सा नः सीते पयसाभ्याववृत्स्वोर्जस्वती घृतवत्पिन्वमाना ॥ ३.१७.९ ॥

ଘିଅ ଓ ମହୁରେ ଲିପ୍ତ ସୀତା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମରୁଦ୍ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ; ହେ ସୀତା, ସେ ପୟଃ ସହିତ ଆମ ପ୍ରତି ଫେରୁ; ରସବତୀ ଓ ଘୃତବତୀ ହୋଇ ବଢ଼ୁଥାଉ।