ਅਥਰਵਵੇਦ · ਸੂਕਤ 3.17

3.17.1

सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक् ।
धीरा देवेषु सुम्नयौ ॥ ३.१७.१ ॥

ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਹਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੂਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਧੀਰ ਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।

युनक्त सीरा वि युगा तनोत कृते योनौ वपतेह बीजम् ।
विराजः श्नुष्टिः सभरा असन् नो नेदीय इत्सृण्यः पक्वमा यवन् ॥ ३.१७.२ ॥

ਹਲ ਜੋੜੋ, ਜੂਲੇ ਫੈਲਾਓ; ਵਾਹੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਬੀਜ ਬੀਜੋ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਿਰਾਜ ਅਤੇ ਭਰਪੂਰ ਫ਼ਸਲ ਹੋਵੇ; ਦਾਤਰੀ ਨੇੜੇ ਹੀ ਪੱਕੇ ਅਨਾਜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ।

लाङ्गलं पवीरवत्सुशीमं सोमसत्सरु ।
उदिद्वपतु गामविं प्रस्थावद्रथवाहनं पीबरीं च प्रफर्व्यम् ॥ ३.१७.३ ॥

ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਵਾਲਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜਿਆ, ਸੋਮ ਵਰਗਾ ਭਰਪੂਰ ਹਲ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੇਡ ਨੂੰ ਬੀਜੇ; ਰਥ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ, ਮੋਟਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋਵੇ।

इन्द्रः सीतां नि गृह्णातु तां पूषाभि रक्षतु ।
सा नः पयस्वती दुहामुत्तरामुत्तरां समाम् ॥ ३.१७.४ ॥

ਇੰਦਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਫੜੇ, ਪੂਸ਼ਾ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ।

शुनं सुफाला वि तुदन्तु भूमिं शुनं कीनाशा अनु यन्तु वाहान् ।
शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ओषधीः कर्तमस्मै ॥ ३.१७.५ ॥

ਚੰਗੇ ਹਲ ਦੇ ਫਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਚੀਰਨ; ਵੱਢਣ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ। ਹਵੀ ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਏ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰ ਇਸ ਲਈ ਫਲਦਾਰ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਣਾਉਣ।

शुनं वाहाः शुनं नरः शुनं कृषतु लाङ्गलम् ।
शुनं वरत्रा बध्यन्तां शुनमष्ट्रामुदिङ्गय ॥ ३.१७.६ ॥

ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ; ਹਲ ਸੁਖ ਨਾਲ ਵਾਹੇ। ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਜਾਣ; ਅੰਕੁਸ਼ ਸੁਖ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਹਾਂਕਿਆ ਜਾਵੇ।

शुनासीरेह स्म मे जुषेथाम् ।
यद्दिवि चक्रथुः पयस्तेनेमामुप सिञ्चतम् ॥ ३.१७.७ ॥

ਹੇ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਬੂਲ ਕਰੋ। ਦਿਵ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪਯਸ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿੰਜੋ।

सीते वन्दामहे त्वार्वाची सुभगे भव ।
यथा नः सुमना असो यथा नः सुफला भुवः ॥ ३.१७.८ ॥

ਹੇ ਸੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆ ਕੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ ਬਣ; ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ-ਮਨ ਅਤੇ ਫਲਦਾਇਨੀ ਹੋ।

घृतेन सीता मधुना समक्ता विश्वैर्देवैरनुमता मरुद्भिः ।
सा नः सीते पयसाभ्याववृत्स्वोर्जस्वती घृतवत्पिन्वमाना ॥ ३.१७.९ ॥

ਘਿਓ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਵਾਨਿਤ; ਹੇ ਸੀਤਾ, ਉਹ ਪਯਸ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜੇ; ਰਸਵੰਤੀ ਤੇ ਘਿਓ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦੀ ਰਹੇ।