અથર્વવેદ · સૂક્ત 3.17

3.17.1

सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक् ।
धीरा देवेषु सुम्नयौ ॥ ३.१७.१ ॥

જ્ઞાની જનો હળ જોડે છે, ઝૂંસરીઓ અલગ અલગ ફેલાવે છે; ધીર જનો દેવોમાં કૃપા માગે છે.

युनक्त सीरा वि युगा तनोत कृते योनौ वपतेह बीजम् ।
विराजः श्नुष्टिः सभरा असन् नो नेदीय इत्सृण्यः पक्वमा यवन् ॥ ३.१७.२ ॥

હળ જોડો, ઝૂંસરીઓ ફેલાવો; ખેડેલી ભૂમિમાં અહીં બીજ વાવો. અમારા માટે વિરાજ અને ભરપૂર પાક હો; નજીકમાં દાતરડું પાકેલા અનાજ સુધી પહોંચે.

लाङ्गलं पवीरवत्सुशीमं सोमसत्सरु ।
उदिद्वपतु गामविं प्रस्थावद्रथवाहनं पीबरीं च प्रफर्व्यम् ॥ ३.१७.३ ॥

અણીદાર, સારી રીતે જોડાયેલ, સોમ જેવું ભરપૂર હળ ઊંચકાઈને ગાય અને ઘેટાંને વાવે; રથ ખેંચનારું, જાડું અને વિશાળ થાય.

इन्द्रः सीतां नि गृह्णातु तां पूषाभि रक्षतु ।
सा नः पयस्वती दुहामुत्तरामुत्तरां समाम् ॥ ३.१७.४ ॥

ઇન્દ્ર સીતાને દૃઢતાથી પકડે, પૂષા તેનું રક્ષણ કરે. તે અમારા માટે દૂધાળી થઈને વર્ષોવર્ષ દૂધ આપે.

शुनं सुफाला वि तुदन्तु भूमिं शुनं कीनाशा अनु यन्तु वाहान् ।
शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ओषधीः कर्तमस्मै ॥ ३.१७.५ ॥

સારા હળના ફાળ ભૂમિને ચીરે; કાપનારા સુખે બળદોની પાછળ ચાલે. હવિથી પ્રસન્ન શુનાસીર આના માટે ફળદાયી ઔષધિઓ બનાવે.

शुनं वाहाः शुनं नरः शुनं कृषतु लाङ्गलम् ।
शुनं वरत्रा बध्यन्तां शुनमष्ट्रामुदिङ्गय ॥ ३.१७.६ ॥

બળદોને સુખ, માણસોને સુખ; હળ સુખે ખેડે. ચામડાની દોરીઓ સુખે બંધાય; અંકુશ સુખે ઊંચો કરીને હંકારાય.

शुनासीरेह स्म मे जुषेथाम् ।
यद्दिवि चक्रथुः पयस्तेनेमामुप सिञ्चतम् ॥ ३.१७.७ ॥

હે શુનાસીર, અહીં મારી સેવા સ્વીકારો. દ્યુલોકમાં તમે જે પયઃ બનાવ્યું, તેનાથી આ ભૂમિને સિંચો.

सीते वन्दामहे त्वार्वाची सुभगे भव ।
यथा नः सुमना असो यथा नः सुफला भुवः ॥ ३.१७.८ ॥

હે સીતા, અમે તમને વંદીએ છીએ. અમારી તરફ વળીને સૌભાગ્યવતી થાઓ, જેથી તમે અમારા પ્રત્યે પ્રસન્ન અને ફળદાયી થાઓ.

घृतेन सीता मधुना समक्ता विश्वैर्देवैरनुमता मरुद्भिः ।
सा नः सीते पयसाभ्याववृत्स्वोर्जस्वती घृतवत्पिन्वमाना ॥ ३.१७.९ ॥

ઘી અને મધથી લેપાયેલી સીતા, સર્વ દેવો અને મરુતો દ્વારા અનુમોદિત; હે સીતા, તે પયસ સાથે અમારી તરફ વળે; રસવતી અને ઘીથી ભરપૂર થઈને વધતી રહે.