अथर्ववेद · सूक्त 3.17

3.17.1

सीरा युञ्जन्ति कवयो युगा वि तन्वते पृथक् ।
धीरा देवेषु सुम्नयौ ॥ ३.१७.१ ॥

ज्ञानी लोक नांगर जुंपतात, जू वेगवेगळे पसरवतात; धीर पुरुष देवांमध्ये कृपा मागतात.

युनक्त सीरा वि युगा तनोत कृते योनौ वपतेह बीजम् ।
विराजः श्नुष्टिः सभरा असन् नो नेदीय इत्सृण्यः पक्वमा यवन् ॥ ३.१७.२ ॥

नांगर जुंपा, जू पसरा; नांगरलेल्या शेतात येथे बी पेरा. आमच्यासाठी विराज आणि भरपूर पीक असो; जवळच कोयता पिकलेल्या धान्यापर्यंत पोहोचो.

लाङ्गलं पवीरवत्सुशीमं सोमसत्सरु ।
उदिद्वपतु गामविं प्रस्थावद्रथवाहनं पीबरीं च प्रफर्व्यम् ॥ ३.१७.३ ॥

टोकदार, नीट जुळलेला, सोमासारखा परिपूर्ण नांगर वर उचलून गाय व मेंढी पेरो; रथ ओढणारा, जाडा व विशाल असो.

इन्द्रः सीतां नि गृह्णातु तां पूषाभि रक्षतु ।
सा नः पयस्वती दुहामुत्तरामुत्तरां समाम् ॥ ३.१७.४ ॥

इंद्राने सीतेला घट्ट धरावे, पूषाने तिचे रक्षण करावे. ती आमच्यासाठी दुधाळ होऊन वर्षानुवर्षे दूध देवो.

शुनं सुफाला वि तुदन्तु भूमिं शुनं कीनाशा अनु यन्तु वाहान् ।
शुनासीरा हविषा तोशमाना सुपिप्पला ओषधीः कर्तमस्मै ॥ ३.१७.५ ॥

चांगले नांगराचे फाळ भूमी फोडो; कापणारे सुखाने बैलांच्या मागे जावो. हविर्द्रव्याने संतुष्ट झालेले शुनासीर याच्यासाठी फलवती औषधी निर्माण करोत.

शुनं वाहाः शुनं नरः शुनं कृषतु लाङ्गलम् ।
शुनं वरत्रा बध्यन्तां शुनमष्ट्रामुदिङ्गय ॥ ३.१७.६ ॥

बैलांना सुख, माणसांना सुख; नांगर सुखाने चालो. चामड्याच्या दोर्‍या सुखाने बांधल्या जावोत; अंकुश सुखाने उंचावून हाकला जावो.

शुनासीरेह स्म मे जुषेथाम् ।
यद्दिवि चक्रथुः पयस्तेनेमामुप सिञ्चतम् ॥ ३.१७.७ ॥

हे शुनासीर, येथे माझी सेवा स्वीकारा. द्युलोकात तुम्ही जे पयः निर्माण केले, त्याने ही भूमी सिंचा.

सीते वन्दामहे त्वार्वाची सुभगे भव ।
यथा नः सुमना असो यथा नः सुफला भुवः ॥ ३.१७.८ ॥

हे सीते, आम्ही तुला वंदन करतो. आमच्याकडे वळून सौभाग्यवती हो, यासाठी की तू आमच्यावर प्रसन्न आणि फलदायी होशील.

घृतेन सीता मधुना समक्ता विश्वैर्देवैरनुमता मरुद्भिः ।
सा नः सीते पयसाभ्याववृत्स्वोर्जस्वती घृतवत्पिन्वमाना ॥ ३.१७.९ ॥

तूप आणि मधाने लिंपलेली सीता, सर्व देवांनी आणि मरुतांनी संमत केलेली; हे सीते, ती पयसह आमच्याकडे वळो; रसयुक्त व घृतयुक्त होऊन वाढत राहो.