Atharvaveda · Sūkta 3.25

3.25.1

उत्तुदस्त्वोत्तुदतु मा धृथाः शयने स्वे ।
इषुः कामस्य या भीमा तया विध्यामि त्वा हृदि ॥ ३.२५.१ ॥

Que el que pincha pinche; no te quedes en tu propio lecho. Con esa flecha terrible del deseo te atravieso el corazón.

आधीपर्णां कामशल्यामिषुं संकल्पकुल्मलाम् ।
तां सुसंनतां कृत्वा कामो विध्यतु त्वा हृदि ॥ ३.२५.२ ॥

Habiendo doblado bien esa flecha con plumas, de punta de deseo y con el propósito como extremo, que Kāma te traspase el corazón.

या प्लीहानं शोषयति कामस्येषुः सुसंनता ।
प्राचीनपक्षा व्योषा तया विध्यामि त्वा हृदि ॥ ३.२५.३ ॥

Con esa flecha del deseo que seca el bazo, bien doblada, de plumas hacia adelante, abrasadora, te atravieso el corazón.

शुचा विद्धा व्योषया शुष्कास्याभि सर्प मा ।
मृदुर्निमन्युः केवली प्रियवादिन्यनुव्रता ॥ ३.२५.४ ॥

Atravesada por la pena con la flecha ardiente, de boca seca, ven arrastrándote hacia mí: dulce, sin ira, solo mía, de palabra amable, obediente.

आजामि त्वाजन्या परि मातुरथो पितुः ।
यथा मम क्रतावसो मम चित्तमुपायसि ॥ ३.२५.५ ॥

Te atraigo con un encantamiento de atracción, rodeándote también de madre y padre, para que estés en mi propósito y te acerques a mi mente.

व्यस्यै मित्रावरुणौ हृदश्चित्तान्यस्यतम् ।
अथैनामक्रतुं कृत्वा ममैव कृणुतं वशे ॥ ३.२५.६ ॥

Mitra y Varuṇa, arrojad lejos los pensamientos del corazón de ella por causa de ella; luego haced que no tenga juicio y ponedla solo bajo mi poder.