अथर्ववेद · सूक्त 3.25

3.25.1

उत्तुदस्त्वोत्तुदतु मा धृथाः शयने स्वे ।
इषुः कामस्य या भीमा तया विध्यामि त्वा हृदि ॥ ३.२५.१ ॥

जो टोचणारा आहे त्याने टोचावे; आपल्या स्वतःच्या शय्येवर थांबू नकोस. कामाचा जो भयंकर बाण आहे, त्यानेच मी तुला हृदयात विंधतो.

आधीपर्णां कामशल्यामिषुं संकल्पकुल्मलाम् ।
तां सुसंनतां कृत्वा कामो विध्यतु त्वा हृदि ॥ ३.२५.२ ॥

पंख असलेला, कामाचे टोक असलेला, संकल्पाचे अग्र असलेला बाण चांगला वाकवून काम तुला हृदयात विंधो.

या प्लीहानं शोषयति कामस्येषुः सुसंनता ।
प्राचीनपक्षा व्योषा तया विध्यामि त्वा हृदि ॥ ३.२५.३ ॥

कामाचा जो बाण प्लीहा सुकवतो, चांगला वाकलेला, पुढे पंख असलेला, जाळणारा तो बाण — त्याने मी तुला हृदयात विंधतो.

शुचा विद्धा व्योषया शुष्कास्याभि सर्प मा ।
मृदुर्निमन्युः केवली प्रियवादिन्यनुव्रता ॥ ३.२५.४ ॥

शोकाने विंधलेली, जळणाऱ्या बाणाने, कोरड्या तोंडाची, तू माझ्याकडे ये. कोमल, क्रोधरहित, केवळ माझी, गोड बोलणारी, अनुसरणारी.

आजामि त्वाजन्या परि मातुरथो पितुः ।
यथा मम क्रतावसो मम चित्तमुपायसि ॥ ३.२५.५ ॥

मी तुला आकर्षण-मंत्राने ओढतो, आईपासून आणि वडिलांपासूनही वेढून, म्हणजे तू माझ्या संकल्पात राहून माझ्या चित्ताजवळ येशील.

व्यस्यै मित्रावरुणौ हृदश्चित्तान्यस्यतम् ।
अथैनामक्रतुं कृत्वा ममैव कृणुतं वशे ॥ ३.२५.६ ॥

मित्र आणि वरुणा, हिच्या हृदयातील चित्तांना हिच्यासाठी फेकून द्या. मग हिला विवेकहीन करून माझ्याच वशात करा.