ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 3.25

3.25.1

उत्तुदस्त्वोत्तुदतु मा धृथाः शयने स्वे ।
इषुः कामस्य या भीमा तया विध्यामि त्वा हृदि ॥ ३.२५.१ ॥

ଯିଏ ଖୋଚୁଛି ସେ ଖୋଚୁ; ତୁମ ନିଜ ଶଯ୍ୟାରେ ରୁହ ନାହିଁ। କାମର ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ବାଣ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ହୃଦୟରେ ବିନ୍ଧେ।

आधीपर्णां कामशल्यामिषुं संकल्पकुल्मलाम् ।
तां सुसंनतां कृत्वा कामो विध्यतु त्वा हृदि ॥ ३.२५.२ ॥

ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ, କାମର ମୁନ ଥିବା, ସଂକଳ୍ପର ଅଗ୍ର ଥିବା ବାଣକୁ ଭଲ ଭାବେ ନମାଇ, କାମ ତୁମକୁ ହୃଦୟରେ ବିନ୍ଧୁ।

या प्लीहानं शोषयति कामस्येषुः सुसंनता ।
प्राचीनपक्षा व्योषा तया विध्यामि त्वा हृदि ॥ ३.२५.३ ॥

କାମର ଯେଉଁ ବାଣ ପ୍ଲୀହାକୁ ଶୁଖାଇ ଦିଏ — ଭଲ ନମିତ, ଆଗକୁ ପକ୍ଷଯୁକ୍ତ, ଦହନକାରୀ ସେହି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ହୃଦୟରେ ବିନ୍ଧେ।

शुचा विद्धा व्योषया शुष्कास्याभि सर्प मा ।
मृदुर्निमन्युः केवली प्रियवादिन्यनुव्रता ॥ ३.२५.४ ॥

ଦୁଃଖରେ ବିଦ୍ଧା, ଦହନକାରୀ ବାଣରେ, ଶୁଷ୍କ-ମୁଖୀ, ତୁମେ ମୋ ଆଡ଼କୁ ଆସ। କୋମଳ, କ୍ରୋଧହୀନା, କେବଳ ମୋର, ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ଅନୁସରଣକାରିଣୀ ହୋଇ।

आजामि त्वाजन्या परि मातुरथो पितुः ।
यथा मम क्रतावसो मम चित्तमुपायसि ॥ ३.२५.५ ॥

ଆକର୍ଷଣ ମନ୍ତ୍ରରେ ତୁମକୁ ଟାଣୁଛି, ମାତାଙ୍କଠାରୁ ଓ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଘେରି, ଯେପରି ତୁମେ ମୋ ସଂକଳ୍ପରେ ରହି ମୋ ଚିତ୍ତ ନିକଟକୁ ଆସ।

व्यस्यै मित्रावरुणौ हृदश्चित्तान्यस्यतम् ।
अथैनामक्रतुं कृत्वा ममैव कृणुतं वशे ॥ ३.२५.६ ॥

ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହାର ହୃଦୟର ଚିତ୍ତକୁ ଏହା ପାଇଁ ଫିଙ୍ଗି ଦିଅ। ପରେ ଏହାକୁ ବିବେକହୀନା କରି ମୋ ବଶରେ କରିଦିଅ।