ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.1.1
ब्रह्म जज्ञानं प्रथमं पुरस्ताद्वि सीमतः सुरुचो वेन आवः ।
स बुध्न्या उपमा अस्य विष्ठाः सतश्च योनिमसतश्च वि वः ॥ ४.१.१ ॥
ଆଦିରେ, ପ୍ରଥମେ, ସୀମାରୁ ବ୍ରହ୍ମ ଜନ୍ମିଲା; ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବେନ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ସେ ଏହାର ଗଭୀରତା ଓ ନିକଟସ୍ଥ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ; ସତ୍ର ଉତ୍ସ ଓ ଅସତ୍ର ଉତ୍ସ ତୁମ ପାଇଁ ପୃଥକ କଲେ।
4.1.2
इयं पित्र्या राष्ट्र्येत्वग्रे प्रथमाय जनुषे भुवनेष्ठाः ।
तस्मा एतं सुरुचं ह्वारमह्यं घर्मं श्रीणन्तु प्रथमाय धास्यवे ॥ ४.१.२ ॥
ଏହା ପିତୃମାନଙ୍କର, ରାଷ୍ଟ୍ରର; ଆଗକୁ ଆସୁ। ଲୋକମାନଙ୍କରେ ଅବସ୍ଥିତ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମିତଙ୍କ ପାଇଁ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଙ୍କା ପାତ୍ର ହେଉ; ମୋ ପାଇଁ ସେମାନେ ଏହି ଉଷ୍ମତାକୁ ପାକ କରନ୍ତୁ, ଯାହାକୁ ପ୍ରଥମେ ରଖାଯିବ ତାଙ୍କ ପାଇଁ।
4.1.3
प्र यो जज्ञे विद्वान् अस्य बन्धुर्विश्वा देवानां जनिमा विवक्ति ।
ब्रह्म ब्रह्मण उज्जभार मध्यान् नीचैरुच्चैः स्वधा अभि प्र तस्थौ ॥ ४.१.३ ॥
ଏହାର ବନ୍ଧୁ ରୂପେ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମିତ ଜ୍ଞାନୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠାଇଲେ; ତଳ ଓ ଉପରର ସ୍ୱଧା ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଠିଆ ହେଲେ।
4.1.4
स हि विदः स पृथिव्या ऋतस्था मही क्षेमं रोदसी अस्कभायत् ।
महान् मही अस्कभायद्वि जातो द्यां सद्म पार्थिवं च रजः ॥ ४.१.४ ॥
ସେ ହିଁ ପୃଥିବୀରେ ଋତରେ ସ୍ଥିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ; ମହାନ ଦୁଇ ଲୋକଙ୍କୁ (ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ) ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଧରିଲେ। ମହାନ୍ ମହାନ୍ମାନଙ୍କୁ ଧରିଲେ; ପ୍ରକଟ ହୋଇ ଆକାଶ, ପାର୍ଥିବ ବାସସ୍ଥାନ ଓ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷକୁ ସ୍ଥିର କଲେ।
4.1.5
स बुध्न्यादाष्ट्र जनुषोऽभ्यग्रं बृहस्पतिर्देवता तस्य सम्राट् ।
अहर्यच्छुक्रं ज्योतिषो जनिष्टाथ द्युमन्तो वि वसन्तु विप्राः ॥ ४.१.५ ॥
ସେ ଗଭୀରତାରୁ, ଜନ୍ମର ସୀମାରୁ, ଆଗକୁ (ପ୍ରକଟ ହେଲେ); ବୃହସ୍ପତି ଦେବତା, ତାଙ୍କର ସମ୍ରାଟ। ସେ ଶୁକ୍ର (ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ) ଜ୍ୟୋତି ଆଣିଲେ; ତାପରେ ଜ୍ୟୋତିରୁ ଜନ୍ମିଲେ; ତେବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିପ୍ରମାନେ (ଋଷିମାନେ) (ସେଥିରେ) ପୃଥକ ଭାବେ ବାସ କରନ୍ତୁ।
4.1.6
नूनं तदस्य काव्यो हिनोति महो देवस्य पूर्व्यस्य धाम ।
एष जज्ञे बहुभिः साकमित्था पूर्वे अर्धे विषिते ससन् नु ॥ ४.१.६ ॥
ନିଶ୍ଚୟ ସେ କବି ମହାନ, ପୁରାତନ ଦେବତାର ଧାମକୁ ଗତି ଦିଅନ୍ତି। ଏ ଅନେକଙ୍କ ସହିତ ଏପରି ଜନ୍ମିଲେ; ପୂର୍ବର, ଦୂରର, ବନ୍ଦ ଅର୍ଧରେ ବାସ କରି।
4.1.7
योऽथर्वाणं पितरं देवबन्धुं बृहस्पतिं नमसाव च गछात् ।
त्वं विश्वेषां जनिता यथासः कविर्देवो न दभायत्स्वधावान् ॥ ४.१.७ ॥
ଅଥର୍ବନ ନାମକ ପିତା, ଦେବବନ୍ଧୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ନମସ୍କାର ସହିତ ଯାଉ। ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଜନକ ହୁଅ; କବି ଓ ଦେବତା ପରି, ସ୍ଵଧାବାନ, କେବେ ପ୍ରତାରିତ ନ ହେଉ।