Atharvaveda · Sūkta 4.20
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.20.1
आ पश्यति प्रति पश्यति परा पश्यति पश्यति ।
दिवमन्तरिक्षमाद्भूमिं सर्वं तद्देवि पश्यति ॥ ४.२०.१ ॥
Ella mira hacia adelante, mira hacia atrás, mira lejos; oh diosa, ella ve el cielo, el espacio intermedio, la tierra y todo ello.
4.20.2
तिस्रो दिवस्तिस्रः पृथिवीः षट्चेमाः प्रदिशाः पृथक् ।
त्वयाहं सर्वा भूतानि पश्यानि देव्योषधे ॥ ४.२०.२ ॥
Tres cielos, tres tierras y estas seis regiones, cada una aparte; oh diosa hierba, por ti pueda yo ver a todos los seres.
4.20.3
दिव्यस्य सुपर्णस्य तस्य हासि कनीनिका ।
सा भूमिमा रुरोहिथ वह्यं श्रान्ता वधूरिव ॥ ४.२०.३ ॥
Tú eres la pupila de aquella divina ave de hermosas alas; has subido a la tierra como una novia cansada que sube a su carro.
4.20.4
तां मे सहस्राक्षो देवो दक्षिणे हस्त आ दधत् ।
तयाहं सर्वं पश्यामि यश्च शूद्र उतार्यः ॥ ४.२०.४ ॥
El dios de los mil ojos la colocó para mí en la mano derecha; por ella veo todo, tanto al śūdra como al ārya.
4.20.5
आविष्कृणुष्व रूपाणि मात्मानमप गूहथाः ।
अथो सहस्रचक्षो त्वं प्रति पश्याः किमीदिनः ॥ ४.२०.५ ॥
Revela tus formas, no te escondas de mí. Y tú, de mil ojos, mira de vuelta a los espías y a los astutos.
4.20.6
दर्शय मा यातुधानान् दर्शय यातुधान्यः ।
पिशाचान्त्सर्वान् दर्शयेति त्वा रभ ओषधे ॥ ४.२०.६ ॥
Muéstrame a los yātudhānas, muéstrame a las yātudhānīs; muéstrame a todos los piśācas. Así diciendo, te tomo, oh hierba.
4.20.7
कश्यपस्य चक्षुरसि शुन्याश्च चतुरक्ष्याः ।
वीध्रे सूर्यमिव सर्पन्तं मा पिशाचं तिरस्करः ॥ ४.२०.७ ॥
Eres el ojo de Kaśyapa, y también el ojo de Śunī y de la de cuatro ojos. Como el sol que avanza por la abertura de la nube, oculta de mí al demonio carnívoro.
4.20.8
उदग्रभं परिपाणाद्यातुधानं किमीदिनम् ।
तेनाहं सर्वं पश्याम्युत शूद्रमुतार्यम् ॥ ४.२०.८ ॥
Del cerco protector he arrancado al hechicero y al reptante Kimīdin. Por ese poder lo veo todo: al sirviente y también al noble.
4.20.9
यो अन्तरिक्षेण पतति दिवं यश्च अतिसर्पति ।
भूमिं यो मन्यते नाथं तं पिशाचं प्र दर्शय ॥ ४.२०.९ ॥
Revela al demonio que vuela por el aire intermedio, que asciende al cielo, que repta más allá de la tierra y que considera la tierra su señor.