ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.20

4.20.1

आ पश्यति प्रति पश्यति परा पश्यति पश्यति ।
दिवमन्तरिक्षमाद्भूमिं सर्वं तद्देवि पश्यति ॥ ४.२०.१ ॥

ସେ ଆଗକୁ ଦେଖେ, ପଛକୁ ଦେଖେ, ଦୂରକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖେ; ହେ ଦେବୀ, ସେ ଆକାଶ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ପୃଥିବୀ—ସବୁ କିଛି ଦେଖେ।

तिस्रो दिवस्तिस्रः पृथिवीः षट्चेमाः प्रदिशाः पृथक् ।
त्वयाहं सर्वा भूतानि पश्यानि देव्योषधे ॥ ४.२०.२ ॥

ତିନି ସ୍ୱର୍ଗ, ତିନି ପୃଥିବୀ, ଏହି ଛଅ ଦିଗ ପୃଥକ; ହେ ଦେବୀ ଔଷଧି, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସବୁ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖେ।

दिव्यस्य सुपर्णस्य तस्य हासि कनीनिका ।
सा भूमिमा रुरोहिथ वह्यं श्रान्ता वधूरिव ॥ ४.२०.३ ॥

ତୁମେ ସେହି ଦିବ୍ୟ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷୀର ଆଖିର ତାରା; କ୍ଳାନ୍ତ ବଧୂ ପରି ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ଉଠି ଆସିଛ।

तां मे सहस्राक्षो देवो दक्षिणे हस्त आ दधत् ।
तयाहं सर्वं पश्यामि यश्च शूद्र उतार्यः ॥ ४.२०.४ ॥

ସହସ୍ରାକ୍ଷ ଦେବ ତାହାକୁ ମୋ ପାଇଁ ଡାହାଣ ହାତରେ ଧାରଣ କଲେ; ତା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସବୁ ଦେଖେ—ଶୂଦ୍ର ଓ ଆର୍ଯ୍ୟ ଦୁହିଁଙ୍କୁ।

आविष्कृणुष्व रूपाणि मात्मानमप गूहथाः ।
अथो सहस्रचक्षो त्वं प्रति पश्याः किमीदिनः ॥ ४.२०.५ ॥

ତୁମ ରୂପସବୁ ପ୍ରକାଶ କର, ନିଜକୁ ମୋଠାରୁ ଲୁଚାଅ ନାହିଁ; ଆଉ ହେ ସହସ୍ରାକ୍ଷୀ, ତୁମେ ଗୁପ୍ତଚର ଓ ପ୍ରତାରକମାନଙ୍କୁ ଫେରି ଦେଖ।

दर्शय मा यातुधानान् दर्शय यातुधान्यः ।
पिशाचान्त्सर्वान् दर्शयेति त्वा रभ ओषधे ॥ ४.२०.६ ॥

ମୋତେ ଯାତୁଧାନମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଅ, ଯାତୁଧାନୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଅ; ସବୁ ପିଶାଚଙ୍କୁ ଦେଖାଅ—ଏହା କହି, ହେ ଔଷଧି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧରେ।

कश्यपस्य चक्षुरसि शुन्याश्च चतुरक्ष्याः ।
वीध्रे सूर्यमिव सर्पन्तं मा पिशाचं तिरस्करः ॥ ४.२०.७ ॥

ତୁମେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ; ଶୁନୀ ଓ ଚତୁରକ୍ଷୀଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ବୀଧ୍ରରେ ଗତିଶୀଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ପିଶାଚକୁ ମୋଠାରୁ ଲୁଚାଇ ଦିଅ।

उदग्रभं परिपाणाद्यातुधानं किमीदिनम् ।
तेनाहं सर्वं पश्याम्युत शूद्रमुतार्यम् ॥ ४.२०.८ ॥

ପରିପାଣରୁ ମୁଁ ଯାତୁଧାନ ଓ କିମୀଦିକୁ ଉପାଡ଼ି ଆଣିଲି। ସେହି ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖେ — ଶୂଦ୍ରକୁ ଓ ଆର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ।

यो अन्तरिक्षेण पतति दिवं यश्च अतिसर्पति ।
भूमिं यो मन्यते नाथं तं पिशाचं प्र दर्शय ॥ ४.२०.९ ॥

ଯିଏ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଦେଇ ଉଡ଼େ, ଯିଏ ଆକାଶକୁ ଯାଏ, ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ସରିଯାଏ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ନିଜର ପ୍ରଭୁ ଭାବେ — ସେହି ପିଶାଚକୁ ପ୍ରକାଶ କର।