अथर्ववेद · सूक्त 4.3

4.3.1

उदितस्त्रयो अक्रमन् व्याघ्रः पुरुषो वृकः ।
हिरुग्घि यन्ति सिन्धवो हिरुग्देवो वनस्पतिर्हिरुङ्नमन्तु शत्रवः ॥ ४.३.१ ॥

तीन उठून पुढे सरसावले — वाघ, पुरुष आणि लांडगा. हिरुकसह नद्या वाहतात; हिरुक-देव वनस्पती; हिरुकने शत्रू नमोत.

परेणैतु पथा वृकः परमेणोत तस्करः ।
परेण दत्वती रज्जुः परेणाघायुरर्षतु ॥ ४.३.२ ॥

लांडगा दूरच्या वाटेने जावो; चोरही अति दूर जावो; दातांची दोरी दूर राहो; अपायाची इच्छा करणारा दूर पळो.

अक्ष्यौ च ते मुखं च ते व्याघ्र जम्भयामसि ।
आत्सर्वान् विंशतिं नखान् ॥ ४.३.३ ॥

हे वाघा, तुझे डोळे आणि तुझे तोंड आम्ही चिरडतो; वीस नखांपर्यंत सर्व.

व्याघ्रं दत्वतां वयं प्रथमं जम्भयामसि ।
आदु ष्टेनमथो अहिं यातुधानमथो वृकम् ॥ ४.३.४ ॥

दातवाल्यांमध्ये प्रथम आम्ही वाघाला चिरडतो; मग चोराला, सापाला, यातुधानाला आणि लांडग्यालाही.

यो अद्य स्तेन आयति स संपिष्टो अपायति ।
पथामपध्वंसेनैत्विन्द्रो वज्रेण हन्तु तम् ॥ ४.३.५ ॥

आज जो चोर येतो, तो चिरडला जाऊन पळतो; मार्गांच्या नाशाने तो जावो; इंद्राने वज्राने त्याला मारावे.

मूर्णा मृगस्य दन्ता अपिशीर्णा उ पृष्टयः ।
निम्रुक्ते गोधा भवतु नीचायच्छशयुर्मृगः ॥ ४.३.६ ॥

हरिणाचे दात केसाळ असोत, त्याच्या बरगड्या अभंग असोत; गोधा खाली वाकलेली असो; लपून निजलेला मृगही खाली राहो.

यत्संयमो न वि यमो वि यमो यन् न संयमः ।
इन्द्रजाः सोमजा आथर्वणमसि व्याघ्रजम्भनम् ॥ ४.३.७ ॥

जे संयम नाही ते वियम; जे वियम आहे ते संयम नाही. तू इंद्रापासून जन्मलेली, सोमापासून जन्मलेली आहेस; तू आथर्वण आहेस, वाघाला चिरडणारी आहेस.