ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.4

4.4.1

यां त्वा गन्धर्वो अखनद्वरुणाय मृतभ्रजे ।
तां त्वा वयं खनामस्योषधिं शेपहर्षणीम् ॥ ४.४.१ ॥

ଗନ୍ଧର୍ବ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ, ମୃତଭ୍ରାଜ (ଯାହାର ତେଜ ମରିଯାଇଛି) ପାଇଁ ଯେଉଁ ଔଷଧି ଖୋଳିଥିଲେ, ସେହି ଔଷଧିକୁ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ଖୋଳୁ; ତାହା ଶେପକୁ ହର୍ଷିତ କରେ।

उदुषा उदु सूर्य उदिदं मामकं वचः ।
उदेजतु प्रजापतिर्वृषा शुष्मेण वाजिना ॥ ४.४.२ ॥

ଉଷା ଉଠୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠୁ, ମୋର ଏହି ବଚନ ମଧ୍ୟ ଉଠୁ। ବୃଷା ପ୍ରଜାପତି ଶୁଷ୍ମ ଓ ବାଜୀ ସହ ଜାଗ୍ରତ ହେଉ।

यथा स्म ते विरोहतोऽभितप्तमिवानति ।
ततस्ते शुष्मवत्तरमियं कृणोत्वोषधिः ॥ ४.४.३ ॥

ତୁମ ଅଙ୍ଗ ଯେପରି ଉଠେ, ତାତିଥିବା ଲୁହା ଯେପରି ନ ବାଙ୍କେ, ସେପରି ଏହି ଔଷଧି ତୁମକୁ ଅଧିକ ଶୁଷ୍ମବାନ କରୁ।

उच्छुष्मौषधीनां सारा ऋषभाणाम् ।
सं पुंसामिन्द्र वृष्ण्यमस्मिन् धेहि तनूवशिन् ॥ ४.४.४ ॥

ଔଷଧିମାନଙ୍କ ସାର, ଋଷଭମାନଙ୍କ ଶୁଷ୍ମ ଉଠୁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ବୃଷ୍ଣ୍ୟ (ବୀର୍ଯ୍ୟବଳ) ଶରୀରକୁ ବଶ କରୁଥିବା ଏହି ପୁରୁଷରେ ସ୍ଥାପନ କର।

अपां रसः प्रथमजोऽथो वनस्पतीनाम् ।
उत सोमस्य भ्रातास्युतार्शमसि वृष्ण्यम् ॥ ४.४.५ ॥

ତୁମେ ଜଳର ରସ, ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମିଥିବା; ବନସ୍ପତିମାନଙ୍କର ରସ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ତୁମେ ସୋମର ଭାଇ; ଅର୍ଶ (ବେଦନା) ଦୂର କରୁଥିବା, ବୃଷ୍ଣ୍ୟ (ବୀର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଦ୍ଧକ) ତୁମେ।

अद्याग्ने अद्य सवितरद्य देवि सरस्वति ।
अद्यास्य ब्रह्मणस्पते धनुरिवा तानया पसः ॥ ४.४.६ ॥

ଆଜି, ହେ ଅଗ୍ନି; ଆଜି, ହେ ସବିତା; ଆଜି, ହେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ। ଆଜି, ହେ ଏହି ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି, ଧନୁ ପରି ଏହି ଅଙ୍ଗକୁ ଟାଣ।

आहं तनोमि ते पसो अधि ज्यामिव धन्वनि ।
क्रमस्वर्श इव रोहितमनवग्लायता सदा ॥ ४.४.७ ॥

ମୁଁ ତୁମ ଶରୀରକୁ ଧନୁ ଉପରେ ଜ୍ୟା ପରି ସଦା ଟାଣେ। ଲାଲ ଋଶ ପରି କ୍ଳାନ୍ତି ବିନା ସଦା ଆଗକୁ ବଢ।

अश्वस्याश्वतरस्याजस्य पेत्वस्य च ।
अथ ऋषभस्य ये वाजास्तान् अस्मिन् धेहि तनूवशिन् ॥ ४.४.८ ॥

ଘୋଡା, ଖଚର, ଛେଳି, ମେଷ ଓ ବଳଦର ଯେଉଁ ବଳ ଅଛି, ହେ ଶରୀର-ବଶକାରୀ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଥିରେ ରଖ।