அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 4.4

4.4.1

यां त्वा गन्धर्वो अखनद्वरुणाय मृतभ्रजे ।
तां त्वा वयं खनामस्योषधिं शेपहर्षणीम् ॥ ४.४.१ ॥

கந்தர்வன் வருணனுக்காக, உயிரற்ற ஒளியுடையவனுக்காக எந்த மூலிகையைத் தோண்டினானோ, அந்த மூலிகையையே நாங்கள் உனக்காகத் தோண்டுகிறோம்; அது உறுப்பை மகிழ்விப்பது.

उदुषा उदु सूर्य उदिदं मामकं वचः ।
उदेजतु प्रजापतिर्वृषा शुष्मेण वाजिना ॥ ४.४.२ ॥

விடியல் எழட்டும், சூரியன் எழட்டும், என் இந்தச் சொல் எழட்டும். வலிமையான பிரஜாபதி வீரியத்துடனும் பலத்துடனும் எழட்டும்.

यथा स्म ते विरोहतोऽभितप्तमिवानति ।
ततस्ते शुष्मवत्तरमियं कृणोत्वोषधिः ॥ ४.४.३ ॥

உன் உறுப்பு எழுவது போல், சூடேற்றப்பட்ட இரும்பு வளையாமல் நிற்பது போல், இந்த மூலிகை உன்னை இன்னும் வீரியமுள்ளவனாக்கட்டும்.

उच्छुष्मौषधीनां सारा ऋषभाणाम् ।
सं पुंसामिन्द्र वृष्ण्यमस्मिन् धेहि तनूवशिन् ॥ ४.४.४ ॥

மூலிகைகளின் சாரமும் காளைகளின் வீரியமும் எழட்டும். இந்திரனே, ஆண்களின் வீரிய ஆற்றலை இந்த உடலை அடக்குபவனில் நிறுவு.

अपां रसः प्रथमजोऽथो वनस्पतीनाम् ।
उत सोमस्य भ्रातास्युतार्शमसि वृष्ण्यम् ॥ ४.४.५ ॥

நீ நீர்களின் சாரம், முதலில் பிறந்தது; தாவரங்களின் சாரமும் நீயே. சோமனின் சகோதரன் நீ; வீரியமளிக்கும் வலிநிவாரணி நீ.

अद्याग्ने अद्य सवितरद्य देवि सरस्वति ।
अद्यास्य ब्रह्मणस्पते धनुरिवा तानया पसः ॥ ४.४.६ ॥

இன்று, அக்னியே; இன்று, சவித்ரே; இன்று, தேவி சரஸ்வதியே. இன்று, இந்த பிரம்மணஸ்பதியே, வில்லைப் போல இந்த உறுப்பை நீட்டு.

आहं तनोमि ते पसो अधि ज्यामिव धन्वनि ।
क्रमस्वर्श इव रोहितमनवग्लायता सदा ॥ ४.४.७ ॥

நான் உன் உடலை வில்லின் மேல் நாணைப் போல் எப்போதும் நீட்டுகிறேன். செங்கலைப் போல் சோர்வின்றி எப்போதும் முன்னேறு.

अश्वस्याश्वतरस्याजस्य पेत्वस्य च ।
अथ ऋषभस्य ये वाजास्तान् अस्मिन् धेहि तनूवशिन् ॥ ४.४.८ ॥

குதிரை, கோவேறு கழுதை, வெள்ளாடு, ஆட்டுக்கடா, காளை ஆகியவற்றின் எந்த வலிமைகள் உள்ளனவோ, அவற்றை உடலை அடக்கும் தேவனே, இவனில் வை.