أثارفافيدا · سوكتا 4.6

4.6.1

ब्राह्मणो जज्ञे प्रथमो दशशीर्षो दशास्यः ।
स सोमं प्रथमः पपौ स चकारारसं विषम् ॥ ४.६.१ ॥

وُلد البراهمن أولًا، ذا عشرة رؤوس وعشرة أفواه. وشرب السوما أولًا، وجعل السم بلا عصارة (arasa).

यावती द्यावापृथिवी वरिम्णा यावत्सप्त सिन्धवो वितष्ठिरे ।
वाचं विषस्य दूषणीं तामितो निरवादिषम् ॥ ४.६.२ ॥

بقدر ما يمتد السماء والأرض في سعتهما، وبقدر ما تمتد الأنهار السبعة (sapta-sindhavaḥ)، طردتُ من هنا تلك الكلمة المفسدة للسم.

सुपर्णस्त्वा गरुत्मान् विष प्रथममावयत् ।
नामीमदो नारूरुप उतास्मा अभवः पितुः ॥ ४.६.३ ॥

خلطك السُّباردنا غَرُتْمان أولًا أيها السم. لم تُسكِر ولم تُشوِّه؛ وصرتَ له كالأب.

यस्त आस्यत्पञ्चाङ्गुरिर्वक्राच्चिदधि धन्वनः ।
अपस्कम्भस्य शल्यान् निरवोचमहं विषम् ॥ ४.६.४ ॥

أيُّ سمٍّ لك ذي خمسة أصابع خرج حتى من الانحناء، من أعلى القوس، قد طردتُ شوك الدعامة (apaskambha)؛ لقد طردتُ السم.

शल्याद्विषं निरवोचं प्राञ्जनादुत पर्णधेः ।
अपाष्ठाच्छृङ्गात्कुल्मलान् निरवोचमहं विषम् ॥ ४.६.५ ॥

من الشوكة طردتُ السم، وكذلك من البرانجانا ومن البرنادهي. ومن الأباشتها ومن القرن طردتُ الكولمالا؛ لقد طردتُ السم.

अरसस्त इषो शल्योऽथो ते अरसं विषम् ।
उतारसस्य वृक्षस्य धनुष्टे अरसारसम् ॥ ४.६.६ ॥

سهمك بلا عصارة، وشوكك كذلك؛ وسمك بلا عصارة. وقوسك من الشجرة بلا عصارة، بلا عصارة تمامًا.

ये अपीषन् ये अदिहन् य आस्यन् ये अवासृजन् ।
सर्वे ते वध्रयः कृता वध्रिर्विषगिरिः कृतः ॥ ४.६.७ ॥

الذين طحنوا، والذين دلّكوا، والذين بصقوا، والذين أطلقوا — جميعهم جُعلوا عاجزين؛ وجُعلت الوَدْهْرِي جبلَ سمٍّ.

वध्रयस्ते खनितारो वध्रिस्त्वमस्योषधे ।
वध्रिः स पर्वतो गिरिर्यतो जातमिदं विषम् ॥ ४.६.८ ॥

هم الوَدْهْرِيّون، الحافرون؛ وأنتِ يا عُشبةُ وَدْهْرِيُّ هذا. وتلك الوَدْهْرِي هي الجبل الذي وُلد منه هذا السمّ.