अथर्ववेद · सूक्त 4.6

4.6.1

ब्राह्मणो जज्ञे प्रथमो दशशीर्षो दशास्यः ।
स सोमं प्रथमः पपौ स चकारारसं विषम् ॥ ४.६.१ ॥

ब्राह्मण प्रथम दहा डोकी आणि दहा तोंडे घेऊन जन्मला. त्याने प्रथम सोम प्राशन केला; त्याने विषाला निरर्थक केले.

यावती द्यावापृथिवी वरिम्णा यावत्सप्त सिन्धवो वितष्ठिरे ।
वाचं विषस्य दूषणीं तामितो निरवादिषम् ॥ ४.६.२ ॥

द्यावापृथिवी आपल्या विस्तारात जितक्या पसरल्या आहेत, सात नद्या जितक्या पसरून उभ्या आहेत, विषाची ती दूषित वाणी मी येथून दूर घालवली.

सुपर्णस्त्वा गरुत्मान् विष प्रथममावयत् ।
नामीमदो नारूरुप उतास्मा अभवः पितुः ॥ ४.६.३ ॥

सुपर्ण गरुत्मानाने तुला प्रथम मिसळले. हे विषा, तू उन्मत्त केले नाहीस, विकृत केले नाहीस; तू त्याच्यासाठी पित्यासारखा झालास.

यस्त आस्यत्पञ्चाङ्गुरिर्वक्राच्चिदधि धन्वनः ।
अपस्कम्भस्य शल्यान् निरवोचमहं विषम् ॥ ४.६.४ ॥

तुझे पाच-बोटांचे विष वाकावरून किंवा धनुष्यावरून बाहेर आले असेल, त्या अपस्कम्भाचे काटे मी काढले; मी विष बाहेर घालवले.

शल्याद्विषं निरवोचं प्राञ्जनादुत पर्णधेः ।
अपाष्ठाच्छृङ्गात्कुल्मलान् निरवोचमहं विषम् ॥ ४.६.५ ॥

काट्यातून मी विष काढले; प्राञ्जनातून आणि पर्णधीतूनही. अपाष्ठातून आणि शृंगातून कुल्मले मी काढली; मी विष बाहेर घालवले.

अरसस्त इषो शल्योऽथो ते अरसं विषम् ।
उतारसस्य वृक्षस्य धनुष्टे अरसारसम् ॥ ४.६.६ ॥

तुझा बाण निर्रस आहे, तुझा काटाही तसाच; तुझे विषही निर्रस आहे. निर्रस वृक्षाचे तुझे धनुष्य पूर्णपणे निर्रस आहे.

ये अपीषन् ये अदिहन् य आस्यन् ये अवासृजन् ।
सर्वे ते वध्रयः कृता वध्रिर्विषगिरिः कृतः ॥ ४.६.७ ॥

जे चिरडले, जे चोळले, जे थुंकले, जे सोडले — ते सर्व वध्र केले गेले; वध्रि विष-पर्वत केला गेला.

वध्रयस्ते खनितारो वध्रिस्त्वमस्योषधे ।
वध्रिः स पर्वतो गिरिर्यतो जातमिदं विषम् ॥ ४.६.८ ॥

ते वध्र, खोदणारे आहेत; हे औषधी, तू याची वध्रि आहेस. ती वध्रि पर्वत आहे; ज्यापासून हे विष जन्मले.