ଅଥର୍ବବେଦ · ସୂକ୍ତ 4.7

4.7.1

वारिदं वारयातै वरणावत्यामधि ।
तत्रामृतस्यासिक्तं तेना ते वारये विषम् ॥ ४.७.१ ॥

ଜଳ ଦେଉଥିବା ଏହି ଗଛ ବରଣାବତୀରେ ବିଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଅଛି। ସେଠାରେ ଅମୃତ ଛିଞ୍ଚାଯାଇଛି; ତାହାରି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୋର ବିଷ ଦୂର କରେ।

अरसं प्राच्यं विषमरसं यदुदीच्यम् ।
अथेदमधराच्यं करम्भेण वि कल्पते ॥ ४.७.२ ॥

ପୂର୍ବର ବିଷ ସ୍ୱାଦହୀନ; ଉତ୍ତରର ବିଷ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଦହୀନ। ଏବେ ଦକ୍ଷିଣର (ତଳର) ଏହି ବିଷ କରମ୍ଭରେ ଦୂର କରାଯାଏ।

करम्भं कृत्वा तिर्यं पीबस्पाकमुदारथिम् ।
क्षुधा किल त्वा दुष्टनो जक्षिवान्त्स न रूरुपः ॥ ४.७.३ ॥

କରମ୍ଭ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ତିର୍ଯ୍ୟକ ଘୁରାଇ, ମୋଟା ଓ ଭଲ ଭାବେ ରାନ୍ଧାଯାଇଥିବା, ଉଚ୍ଚ ରଥ ଥିବା—ଭୋକରେ ଦୁଷ୍ଟ ତୋତେ ଖାଇଛି; ସେ ଆଉ କ୍ଷତି ନ କରୁ।

वि ते मदं मदावति शरमिव पातयामसि ।
प्र त्वा चरुमिव येषन्तं वचसा स्थापयामसि ॥ ४.७.४ ॥

ହେ ମଦାବତୀ! ତୋର ମଦକୁ ବାଣ ପକାଇବା ପରି ଆମେ ପକାଉ। ଚରୁ ପରି ଚାଲୁଥିବା ତୋତେ ମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ଥିର କରୁ।

परि ग्राममिवाचितं वचसा स्थापयामसि ।
तिष्ठा वृक्ष इव स्थाम्न्यभ्रिखाते न रूरुपः ॥ ४.७.५ ॥

ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା ଗ୍ରାମକୁ ଚାରିପାଖେ ସ୍ଥିର ରଖିବା ପରି ମନ୍ତ୍ରରେ ତୋତେ ସ୍ଥିର କରୁ। ଗଛ ପରି ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଠିଆ ହୁଅ; ଖୋଳା ଗର୍ତ୍ତରେ (ବିଷ) କ୍ଷତି ନ କରୁ।

पवस्तैस्त्वा पर्यक्रीणन् दूर्शेभिरजिनैरुत ।
प्रक्रीरसि त्वमोषधेऽभ्रिखाते न रूरुपः ॥ ४.७.६ ॥

କୁଲା ପରି ପଖା, ଦୂର୍ଶ (ବସ୍ତ୍ର/ଦଉଡ଼ି) ଓ ଚର୍ମରେ ସେମାନେ ତୋତେ ଚାରିପାଖେ କିଣିଲେ। ହେ ଔଷଧି! ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କିଣାଯାଇଛୁ; ଖୋଳା ଗର୍ତ୍ତରେ (ବିଷ) କ୍ଷତି ନ କରୁ।

अनाप्ता ये वः प्रथमा यानि कर्माणि चक्रिरे ।
वीरान् नो अत्र मा दभन् तद्व एतत्पुरो दधे ॥ ४.७.७ ॥

ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଅପ୍ରାପ୍ତ ଥିଲ, ଯେଉଁ କର୍ମ ତୁମେ କରିଛ, ତାହା ଏଠାରେ ଆମ ବୀରମାନଙ୍କୁ ନ ମାରୁ; ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଏହା ଆଗରେ ରଖୁଛି।